Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Vķsir

og  
S M Þ M F F L
. 1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31 . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Vķsir

						12
V1SIR . Þriöjudagur 30. maí 1967.
Kvikmyndasaga
samin af Ednu O'Brien
eftir skáldsögu hennar
,Jhe Lonely Girl"
Ég fór fram úr og þvoöi mér,
og skömmu síöar héldum við af
staö inn í skóginn.
„Þú hleypir ekki neinum inn,
þótt bariö verði að dyrum", kall-
aði hann upp til Önnu.
„Er von á fógetanum?" kallaði
hún  illkvittnislega  á tnóti.
Hann hleypti brúnum og hafði
orð á að hún væri farin að leyfa
sér sitt af hverju.
Úti var mitt í veðri, komiö logn
en hlýr rigningarsúddi. Allt var
hljóít, ag í Jjarska heyröist sagar-
hljóð, þar sem menn unnu að því
að fella tré. Ég tók af mér höfuö-
klútinn og lét regnið úða hár mitt
og andlit. Ef ég varð fyrir mis-
svefni, sagði það alltaf til sín með
hita og ónotum-í andlitinu og roða
á hvörmunum. Hann fór að segja
mér frá kvikmynd, sem hann
hafðí séð £ Lundúnum, rakti gang
sögunnar í myndinni og lýsti hinni
ljoshærðu ástríöuheitu stúlku, sem
léikið hafði aðalhlutverkið. Mér
fannst ég vera svo heimsk og óað-
laðandi í samanburði viö hana,
þegar hann dásamaði vðxt hennar
og Imaburö.
Við héldum um þröngan stlg nið
ur aö vatninu. Grenitrén stóðu
stofnbein í réttri i-öð á aðra hönd,
eins og hermenn í fylkingu á hina
var lágur grjótgarður meöfram
vatninu.                            ......
„Þú kemur mátulega til Lund-
úna tii að sjá þessa mynd", sagði
hann og beygði sig til að taka upp
tvo hvíta smásteina af stígnum.
„Ég segi Ginger að bjóða þér með
sér". Þessi Ginger var kona, sem
hann ætlaöi að láta taka á rríótj mér
og sjá um mig í Lundúnum. Hann
sagði að hún væri »rauöhæíö. '$g
þóttist viss um að hún ynni honum,
gat ekki gert mér það í hugarlund,
swHBHnnnBnBHB
að hokkur kona kynntist honum
án þess að verða ástfangin af hon-
um.
„Er hún aðlaðandi?" spurði ég.
. „Já, hún er það", svaraði hann,
rétt eins og þaö snerti hann ekki
hið minnsta. Það var eins og ekk-
ert snerti hann — hvorki regnið,
hvítu smásteinarnir, trén i fjalla-
móðunni — allt sýndist viðlíka
merkilegt eöa ómerkilegt og ekki
koma honum við. Það ' var ekki
laust við að-H»éi^-^eetti nóg um
þennan kaldrana hans.
„Ég vona að það liggi ekki illa
á þér, vina mín", sagöi hann og
lagði höndina á öxl mér. Sagði
mér að heröa upp hugann. Regnúð-
inn hríslaðist um kápuna mina eins
og perlumóður. Djúp þögnin lagð-
ist að mér sem farg; Allt virtist svo
draumkennt og óraunverulegt...
þokan, sem læddist neðst með
stofnum trjánna, svo þau virtust
svífa í lausu lofti, blámóðan sem
vafði fjallshlíðarnar.
„Ég má ekki til þess hugsa að
fara frá þér", sagði ég.
„Aðskilnaður okkar varir ekki
nema í hálfan mánuð — alls ekki
lengur", sagöi hann hugsunarlaust.
Við settumst niður og horfðum yfir
Vátnið, þar sem þokumóöan náði
enn ekki til, svo að akrarnir sáust
skýrt og greinilega.
' „Gaztu ímyndaö þér að það væri
svona fallegt hérna", sagði hann og
horföi út yfir vatnsflötinn.
„Það er yndislegt hérna", varð
mér að orði, án þess hugur fylgdi
þó máli.
I „Þó er enn fegurra hérna á
sumrin, Já — ég verð að kenna
þér að synda í sumar", sagði hann
„Já, í sumar", endurtók ég, eítts
og ég mundi aldrei lifa þaö. Og
mér varð hugsað til liðinna sumra,
þegar hann hafði synt í vatninu
meö Lauru, og á eftir hefðu þau
svo legið í sólbaði i sandinum í
skugga hesliviðarins. Mér varö allt
af hugsað til Lauru, þegar ég var
í nálægö hans öldungis eins og
mér varð alltaf hugsað til móður
minnar sálugu, þegar ég var ein-
hvers staðar nálægt föður minum.
„Hve lengi áttuð þið Laura
heima hérna?" spurði ég óafvit-
andi.
„Ég man það ekki fyrir víst
Ætli það hafi verið öllu lengur en
árið".
„Var hún synd?"
Baba var flugsynd og leikin í
dýfingum. Ég gat hvorugt.
„Já, víst var hún synd", svaraði
hann. Ég bjóst við að hann segði
eitthvað fleira en þaö gerði hann
ekki.
Það rökkvaöi snemma vegna
þess hversu dimmt var í lof ti. Hann
leiddi mig upp brekkuna, og varaði
mig við héra'holunum.
„Má ég sofa hjá þér í nótt?"
spurði ég, þegar við klöngruðumst
upp brattann.
„Ætli það ekki", svaraði hann
ástúðiega.
Ég bað til guðs, að hann léti eitt-
hvað það gerast, sem yrði til þess
að ég þyrfti ekki að fara.
Og mér varð að bæn minni.
ÞRETTÁNDI KAFLI.
Það tók að hvessa með kvöldinu.
Stormurinn hvein í gluggahlerun-
um og Anna hljóp út til aö ná í
þurrkur og handklæði, sem hún
hafði breitt út til þerris á þyrni-
gerðið. Pjáturskjóla valt eftir stétt
inni og glamraði hátt við.
Ég haföi verið hrædd og kvíðandi
allan daginn. Gerði ráð fvrir að
þeir kæmu þá og þegar, þrátt fyr-
ir símskeytið. Ég varð því storm-
inum fegin. Ólíklegt að þeir
hygöu á aðför í slíku veðri. Og á
morgun héldi ég til Lundúna---- ,
Eftir að við höfðum drukkið
kvöldteið, breiddi hann út upp-
drátt yfir Lundúnir og benti mér á
ýmis stræti og staöi. Það var á-
kveðið að ég legði af stað snemma
að  morgni.
„Við ættum að læsa útidyrun-
um", sagði ég.
„AHt £ lagi. Við læsum öllu, sem
læst verður", sagði hann. Viö
stóðum á fætur, hann fékk mér
stórt vasaljós, sem ég lýsti hon-
um með og hann læsti bæöi aðal-
dyrunum og bakdyrunum með
erfiðismunum, því að lyklarnir voru
ryöfastir í skránum og slagbrand-
arnir gengu ekki í grópin nema
hann berði á þá með brennikubb.
Anna og Denis voru setzt aö uppi
í herbergjum sínum og viö heyrö-
um þaðan danstónlist úr viðtæki.
. „Segðu þeim að opna ekki þótt
barið verði aö dyrum", mælti ég.
„Þaö er óþarfi", sagði hann, þau
'koma aldrei niður, eftir að þau eru
setzt að uppi á kvöldin. Fara í
rúmið, þegar þau hafa hlustað á
fréttirnar". Og ég vissi að hann
var of stoltur til þess, að hann vildi
láta þau taka nokkurn þátt í erf-
iðleikum sinum.
„Við. skulum halda okkur frá
gluggunum", sagöi hann, þegar viö
vorum setzt að við arininn í vinnu-
stofu hans. Eikarlaupurinn var full
ur af brenni, og hann sagöi að
okkur væri óhætt, hvað sem á
dyndi.
Það stóö haglabyssa í horni niðri
í anddyrinu. Ég haföi orð á að
vissara væri aö sækja hana og
hafa hana við höndina.
„Vitleysa, góða mín", sagði hann.
„Það er eins og þú sért staðráðin
í að setja einhvern æsileik á svið".
Stormurinn gnauðaði við glugga-
hlera og upsir, mér fannst ég allt-
af heyra í bfl, en það var einungis
ímyndun min. Ég burstaði hár hans
og neri vöðvana á baki hans og öxl-
um, og hann sagði að það væri
einstaklega róandi og notalegt.
„Okkur kemur vel ásamt, þér og
mér", sagöi hann.
„Já", svaraði ég, og hugsaði sem
svo, að gaman hefði það verið, ef
hann hefði heldur sagt, ég elska
þig, ég er orðinn ástfanginn af
þér. En það gerði hann ekki. Sagði
einungis að okkur kæmi vei á-
samt.
„Við höfum ekki þekkzt nema í
nokkra mánuði," sagði hann og
horfði inn í eldinn, eins og hann
hefði getið sér til um óánægju
mína. Ég gerði mér það ljóst, aö
hann hafði mesta trú á allri hæg-
fara þróun, aö ræturnar leituðu
festu djúpt í myrkri, þögulli mold-
inni. Hann hafði yndi af að planta
trjám og fylgjast með vexti þeirra
og hann vildi aö ást okkar þrosk-
aöist á sama hátt.
„Trúirðu á guð?" spurði ég allt
í einu. Ég veit ekki hvers vegna.
„Þaö held ég varla. Ekki þegar
ég sit öruggur við minn eigin ar-
in. En ég er ekki frá þvi, að ég
geri það, þegar ég ek bilnum átta-
tiu milur á klukkustund og veit
beygjur framundan". Mér fannst
svarið undarlegt. Skildi þaö ekki
fyllilega.
¦,,Við-hvað'ertu hræddúr?" spuröi
ég ehn, eins og mig langaði til að
hlusta á einhverja dularfulla- játn-
ingu, eöa ég vildi leitast viö aö
taka þátt í ótta hans, til aö gleyma
mínum eigin ótta.
„Sprengjur", svaraöi hann. Og
mér fannst þaö svar ekki síður
undarlegt en hið fyrra.
„En ekki Helvíti?" spurði ég, og
nefndi það, sem ég óttaðist næst
mest.
„Þeir gera mig áð kyndara í
Helviti", svaraði hann. „Ég kann
aö skara í glæðurnar". Ég varð
undrandi á því hve rödd hans gat
verið róleg og hlutlaus og svipur
hans mildur þegar hann lét sér
annaö eins um munn fara. Ég neri
vöövana aftanvert á hálsi hans og
herðum, hvíldi svo hendurnar og
sat hjá honum. Spuröi sjálfa mig
hvernig ég ætti að geta lifaö án
hans í Lundúnum — þangað til
storminn lægöi, eins og hann komst
að orði.
„Já, þetta er Helvíti..." hóf
hann máls, en ég heyröi aldrei
seinni hluta þeirrar setningar, því
að þá rak hundurinn upp gelt mik-
ið og spangól úti í garðinum. Þaö
stóð í nokkrar sekúndur, en breytt
ist svo i lágt, aðvarandi urr. Ég
spratt skelfd á fætur.
T
A
R
Z
A
II
Tarzan syndir út, blökkumanninum til hjálp-
ar. „Enn er ekki öll von úti. Skepnan bít-
ur aðeins um handlegg hans, en hefur ekki
sært IiöTuS hans eða aðra viðkvæma líkams-
hluta."
„Hann er morðóður þessi. Ætlar sér greini-
lega að drekkja mannræflinum í botnleðj-
unni."
Maðurinn sem annars
aldrei les auglýsingar
i
IVVÖRUSÝNING
KAUPSTEFNAN
REYKJAVÍK1967
POLLAND TfeKKÓSLÓVAKIA
SOVETRÍKIN-UNGVERJALAND
ÞÝZKA ALÞÝDULÝÐVELDID
Öpiö í dag og á morgun
kl. 14-22. Stórt vöruúrval
frá 5 löndum.
Vinnuvélar sýndar i
gangi. Bflasýning. 5 kvik-
myndasýningar kl. 15, 16,
17, 18 19, 20. 3 fatasýn-
ingar kl. 15, 17 og 18.30
meö Dólskum sýningar-
dömum og herrilm. Veit-
inaasalur ODinrv.
OPID FRÁ KL. 14-22 ALLA DAGA
20. MAÍ-4.JÚNÍ   ÍÞRÖTTA-OG
I SVNINGARHÖLLIN LAUGARDAL
Knútur Bruun hdl.
Lögmanhsskrifstofa
Grettisgötu 8 II. h.  .
Simi 24940.
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16