Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Vķsir

og  
S M Þ M F F L
. 1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Vķsir

						T2
VlflR . Mánudagur 22. aprfl 1968.
HÆTTVLEG
SBNÐI
FÖR
Kvikmyndasaga eftir Jack Pearl
„Það var vel af sér vikiö", hvísl-
aði Corey og hirti nú ekki um að
leyna aðdáun sinni. „Þú værir hlut-
gengur I liði Yrðlinganna, svei mér
þá___"
„Jú", svaraði Grenier og þótti
lofíð gott. „Manni er alltaf aö fara
fram."
„Þú ert allt of hæverskur", varð
Corey liðþjálfa að orði, og virti
fyrir sér meðvitundarlausan varö-
manninn, þar sem hann lá i sand-
inum. „En ekki dugar þetta. Við
verðum að hafa hraðari á. Félagar
þessa náunga fara trúlega aö svip-
ast um eftir honum ,þegar hann
kemur ekki að hliðinu. Og þá ..."
Það var oþarfi aö ljúka setn-
ingunni.
Gorey tókst nú aö losa sig úr
sjálfheldunni með aðstoð Greniers.
Síöan skreið hann inn fyrir girö-
inguna. Grenier fylgdi honum eftir
og allt gekk að óskum. Þeim tókst
að skríða drjúgan spöl í skjóli
lágra kletta, nær sjálfri herstöðinni.
Það voru ekki nema um hundrað
metrar að steinsteyptu byggingunni
með stefnuloftnetinu, en spölkorn
fra henni gat að líta háan hlaöa af
olíutunnum og annan hlaöa af kaf-
bíátatundurskeytum. Á milli bygg-
ingarinnar og hlaðans var ramm-
gerð girðing umhverfis sjálfa bygg-
inguna, og var þráðunum komiö
fyrir á postulínskúlum, sem skrúf-
aðar voru á króka í staurana. Girð-
ingin var að minnsta kosti tveir
metrar á hæð. Spjald með japönsku
letri var fest á einn staurinn. Þaö
þurfti ekki að ráða þær rúnir til
að vita hvaö þar stóð.
„Háspenna," hvíslaði Corey.
Aöeins eitt hlið var á girðingunnr
og vissi aö sjónum. Þar stóöu þrír
japanskir hermenn vörð, vopnaðir
hríðskotarifflum.
,,Viö veröum aö fara inn um
hliðið," hvíslaði Corey. „Það er
eina færa leiöin ..."
„Fær jg ekki faer..." svaraði
Grenier. „Við veröum að drepa
varðmennina fyrst. Alla þrjá ..."
Corey svipaöist enn um. „Við
skulum reyna að skriða eilítiö nær,"
sagði hann.
Corey gægðist fram fyrir stein-
inn, tók siöan undir sig stökk, yfir
opna svæðið og var á bak við olíu-
tunnurnar. Grenier f ór eins aö. Það-
an var 'þeim auðvelt að fylgjast
með háttum varömannanna við hlið
ið. Þeir virtust áhyggjulausir;
ræddu saman og hlógu og höföu
áreiðanlega ekki neinn grun um,
að það væri undir árvekni þeirra
komið hvernig tækist til um mestu
„Við eigum ekki um annað að velja en fella þá - - —'
hernaðaraðgerðir   í   styrjöldinni
Kyrrahafi.    .
„Við eigum ekki um annað að
velja en að fella þá og komast
þannig inn um hliðið," hvíslaði
Grenier.
„Það væri þýðingarlaust," svar-
aði Corey. „Þaö eru menn fyrir
innan hliðið, og fyrsti skothvellur-
inn mundi óöara kalla þá á vett-
vang. Og jafnvel þótt svo ólíklega
tækist til, að við kæmumst inn
fyrir, þá mundum við þá þar varm-
ar viðtökur. Nei.... eina ráðið er
að okkur takist með einhverju móti
að lokka verðina frá hliðinu"..
Það varð nokkur þögn. Grenier
varö ósjálfrátt litið á tundurskeyta-
hlaðann, og um leið var sem eld-
ingu lysti niður í hugskot hans.
Hann tók viðbragð, greip um hand-
legg Coreys og hvíslaöi: „Sérðu
tundurskeytin þarna?"
„Hvað um þau?" spuröi Corey
þurrlega. „Þú ætlast þó ekki til
að viö förum að grfpa til þeirra?"
„Jú, reyndar, skal ég segja þér.
Ef manni tækist að ræsa hreyfilinn
í einu þeirra, þá yrði hávaði, maður.
Ég vissi til að það gerðist einu
sinni á flugvelli, og það ætlaði allt
vitlaust að verða. Ég þori að hengja
mig upp á, að þeim japönsku mundi
bregða i brún. Sé hreyfillinn þannig
f gangi dálitla stund, ofhitnar hann
og allt springur í loft upp og það
vita þeir að sjálfsögðu."
Corey hugleiddi uppástunguna
andartak. „Ég held þetta sé snjall-
ræði," sagði hann. „Reiknarðu með
að þér takist þetta kannski?"
„Ég er viss um það."
„Allt í lagi. Á meðan reyni ég
að skríða meðfram tunnunum eins
nálægt hliðinu og ég kemst. Við
megum gera ráð fyrir að einn af
varðmönnunum víki ekki frá. Ég
ætti aö vera einfær um að ráöa
niðurlögum hans," mælti Corey.
Grenier ljómaði af kæti og áhuga.
,,Ég var að kvíða þvf, að þú féil-
ist ekki á þetta, liðþjálfi," sagði
hann.
Corey sió vingjarnlega á öxl hon-
um. „Gangi þér vel, félagi," sagði
hann.
Greni'er hvarf út í myrkrið. Hann
valdi sér það tundurskeytiö, sem
fjærst var hliðinu og varömönnun-
um, og efst lá í hlaðanum. Beitti
oddinum á hníf sínum og tókst að
losa um eina af lokunum. Síðan
stakk hann hnífsblaðinu á kaf í
rennilegan búk skeytisins, og leitaði
fyrir sér. Vissi að þaö var nánast
undir heppni komið hvort hann j
fyndi leiðslurnar, sem hann þurfti i
að tengja saman til þess að ræsa
hreyfilinn. Svitinn rann í lækjum |
niður enni hans og hálfblindaöi
hann. Hendur hans titruðu og það |
heyrðist lágur hvellur, þegar blaöið
missti marks. Grenier brá ... þeir
japönsku hlutu að hafa heyrt hvell-
irin'.
Corey, sem hafði skriöið meðfram
olíutunnunum og var kominn all-
drjúgan spöl, heyrði smellinn og
datt þaö sama í hug. Sér til skelf-
ingar sá hann að japönsku varö-
mennirnir hættu að tala saman og
lögðu við hlustirnar. Hjartað barð-
ist svo hart um f brjósti hans, aö
það olli honum óþægindum.
VARA
HLUTIR
Orugg
viðgerðaþjónusta
framkveemd af fagmönnum
með fullkomnum fœkjum og
Volkswagen varahluium iryggir
ydur belri endingu og viSheldur
ver&gildi bílsins
S'imi
21240
HEKLA hf
Laugavegi
170-172
Ef manni tækist að ræsa hreyfilinn — — —'
Allt í einu tók hreyfill tundur-
skeytisins viðbragð, þagnaði en tók
svo viðbragð aftur, rétt eins og
bílhreyfill & frostköldum morgni.
Svo jókst snúningshraöinn, gnýr-
inn hækkaði og hreyfillinn var kom-
R
N
GOLPEN-HAIRED ONE
WAITS TORVOU,OUTLANt?ER.
THB Al-TA/? OF THÆ  !
FLAMWG G01?/J5J\
Tarzan hefur raknað ýr rotinu og eltir
villimennina, sem fara með Jane til hall-
ar La drottningar og æðstaprestsins Cadj.
Tarzan ætlar að reyna að laumast inn i
höllina, en...
Of margir, ég get ekki losað mig.
„Cadj, hvar ér konan mín?"
„Gullinhærða konan biður eftir þér á
altari hins brennandi guðs."
'inn í fulian gang með braki og
brestum.
Það stóð ekki á viöbrögðunum ...
Japönsku varðmennirnir ráku
upp öskur, veifuðu höndunum út f
loftið og bentu á tundurskeyta-
hlaðann. Þeir þekktu bersýnilega
hljóðið og vissu hvílíkur voði var
á ferðum. Svo hlupu þeir allir úr
hliðinu, en i sömu svifum bar að
undirforingja, sem sendi einn þeirra
þangað aftur. Hinir tveir hröðuðu
sér, ásamt honum, að tundurskeyta-
hlaðanum. Corey notaði tækifærið,
hljóp á bak við bygginguna og kom
að hliðinu hinum megin. Varðmað-
urinn sneri baki við honum og var
allur með hugann við það sem f ram
fór hjá tundurskeytinu.
Corey laumaöist aftan að honum
með hnífinn reiddan til lags. Varð-
maðurinn hneig niður, steindauður,
án þess að gefa frá sér minnsta
hljóð. Corey dró líkið sem snarast
inn í skuggann undir vegg bygg-
ingarinnar, og nú voru þeir báðir
komnir'' inn fyrir hliðið, hann og
Grenier.
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16