Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Vķsir

og  
S M Þ M F F L
. . . . . . 1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 . . . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Vķsir

						12
VI S IR . Fimmtudagur 6. júní 1968.
CAROLGAINE: l/£
Ég ókyrrðist og loksins greip
mig ofboðs hræösla. Þaö lagðist í
mig aö hér væri einhver hætta á
ferð.
Ég leit á John og sagði biðjandi:
— Þú verður aö stöðva hann, John!
—  Ég hef reynt það, Joyce. Þú
verður að reyna aftur. Þú kannt
málið.
Ég barði á gluggann og hrópaði
á ensku og spönsku en angistin
gagntók mig og kaldur sviti spratt \
fram á enninu á mér. En bílstjór-
inn lét sem hann heyrði mig ekki.
Ég fór að hugsa'um það sem ég
hafði lesiö um skemmtiferðamenn,
sem hefðu verið drepnir í ferða-
lögum á Spáni. Nú sá ég í anda
fyrirsagnirnar i ensku blöðunum
og skelfingarsvipinn á Mary þegar
hún læsi: „Tveim enskum túristum
rænt í Torremolinos!"
Ég sneri mér að John og sá aö
honum leið ekki vel.
— Hefurðu mikla peninga á þér?
spurði ég skálfrödduð.
— Nei, ég geng aldrei með mikla
peninga. En ég hef ferðatékka.
—  Gefðu honum allt þegar hann
stanzar!
John hnyklaði brúnirnar. — Nei,
það dettur mér ekki í hug.
—  Þú verður að gera það, John.
—    Enga   vitleysu,   sagði   John i
felmtraður og hræddur. — Ég ætla
mér ekki að láta þennan dólg
hræða mig.
Ég var sannfærð um að þaö vit-
lausasta sem viö gátum gert, var
að sýna þessum mannræningja —
eða hvað hann nú var — mót-
spyrnu. En kannski voru það ekki
peningarnir okkar, sem hartn var
aö sækjast eftir, datt mér i hug
og varð enn hræddari.
John klappaði mér á handarbak-
ið til þess að róa mig.
—  Vertu ekki hrædd, góða, sagöi
hann huggandi., — Hann hlýtur
að stanza bráðum. Hann verður
bensínlaus von bráðar.
—  Ég leit yfir skóglaus fjöllin.
Við höfðum ekið marga kílómetra
án þess að sjá nokkurt þorp. Þarna
var enga mannabyggð að sjá.
Ég færði mig nær John og hann
tók handleggnum um mig.
—  Þú ert ekki alvarlega hrædd?
spurði hann blítt.
—  Jú, þaö er ég. Ert þú ekki
hræddur?
—   Nei, ég skal ná rríér niðri á
þessum Spanjóla.
Ég  vonaði  hann  yrði  sannspár,
og datt í hug, að ef ég hefði veriö11
með  Peter,  mundi  ég  hafa  veriö
öruggari. Ég þráði hann allt í einu
svo  ósegjanlega  mikið og  fór að
YMISi-EGT      ÝMlSLSGT
SSt^JhÍíH
Tökum að okkur hvers konar murbr>.i:
og sprengivinnu 1 tiúsgrunnuro og ræs
um. Leigjum út ioftpressur og víbra
sleða Vélaleiga Steindórs Sighvats
sonaj A.ifabrekKb við Suðurlands
braut.   «imi   "»0435
GÍSLl
JÓNSSON
Akurgerði 31
Slm) 35199
Fjölhæf jarðvinnsiuvél, annast
tóðastandsetningai. gref hús-
grunna. holræsi o.fl.
iB
T KKUR ACUSfíONÁR'KLÆÐNINC
Fl.JÓT OG  VÖNDÚÐ. VINNA
ÚRVAL  AF ÁKLÆOUM
(.AUGAVEG 62 -SlMI 10625             HEIMASlMIB
BOLSTRUN
velta  fyrir  mér  hvort  ég  mundi
nokkurn tíma sjá hann aftur.
Við ókum krappa beygju en svo
stanzaði bíllinn og John varð eins
og likneski. Hann var ekki nærri
eins öruggur og hann vildi láta
mig halda.
— Farðu ekki aö pexa viö hann,
John, sagði ég meðan ég var að
kafa í töskunni minni eftir budd-
unni. I sömu svifum var bíllinn
opnaður og tveim mönnum skaut
upp — eins og þeir hefðu komið
upp úr jörðinni — og drógu John
út úr bílnum. Ég ætlaði út á eftir
honum, en hurðinni var skellt aft-
ur. Bíllinn þaut áfram, svo að ég
tók bakföll í sætinu. Ég leit út um
afturgluggann. John barðist við
mennina tvo á veginum, en von
bráðar höfðu þeir yfirbugað hann.
Tárin runnu niður kinnarnar á
mér, og innan skarrams sá ég ekki
John né bófana ívol Ég lá eins og
drusla í horninu á raftursætinu og
skalf eins og hrísa.
Nú var ég viss inn að ég hafði
rétt fyrir mér. Þetta var þáttur úr
áformi, sem á einhvern hátt snerti
Rocha prófessor og mennina tvo,
sem komið höföu tiL „Loretta."
Við John höfðum orðið fyrir æva
gömlu vélbragði: bíll haföi ekið
okkur, bílstjóri boöizt ti! að aka
okkur þangað, sem við ætluðum að
fara. Við höfðum geragið í gildruna
án þess að depla augnnum.
En svo .. .? Ég reyndi eö gera
mér heildarmynd úr þeissu. Einhver
hlaut að hafa skyggt okkur og
símað til mannanna tveggja, sem
drógu John út úr bílnum. Það var
augljóst að það vat? ekki John,
sem þeir girntust að rsá í — heldur
ég. En hvers vegna?
Ég fór að hugsa um hvernig John
mundi rejða af. Ósléttwr kerruveg-
urinn lá áfram upp í fjtallið. Hvern-
ið mundi John komast til Torre-
molinos aftur? Hann mundi örmaen
ast af ofreynslu og liggja ósjálf-
bjarga í sólarhitanum og enginn
skeyta um hann.
Ég leit á klukkumá*. Hún var
nærri því eitt. Við hörfðum farið
úr gistihúsinu um klukkan ellefu,
og hún mun hafa verið um hálf-
tólf þegar bílstjórinn frjrti okkur,
Með þeim hraða sem viö ókum
mundum við hafa farið kringum
sjb' mílna veealengd.
Ég lagði aftur augun-og reyndi
að hugsa mér að þetta-'væri mar-
tröð, sem ég mundi losna við von
bráðar. Svo fór ég að hjugsa um,
hve langt mundi verða þangað til
Peter færi að undrast um okkur.
Og hve langt yrði þangað til hann
ar>
yrði   svo  hræddur   um  okkur,
hann færi að leita?
Allt í einu sveigði bíllinn gegnum
hliðið og ók bugðóttan veg upp að
hvítu húsi með grænum hlerum
fyrir gluggunum. Ég sat álút í sæt
inu agndofa af hræðslu og kreppti
hnefana svo að hnúamir hvltnuðu.
Dyrnar opnuöust um leið og bíii
inn nam staðar. Ég þekkti strax
manninn, sem stóð í dyrunum. Það
var^annar þeirra, sem hafði kom-
ið til „Loretta." Hann kom út og
opnaði bílinn.
—  Viljið þér koma út, senorita?
spuröi hann.
Fyrst datt mér í hug að neita,
og heimta að mér yrði ekiö til baka
til Torremolinos, en ég skildi að
það yrði þýðingarlaust.
—   Þér afsakið að ég hef gert
yður óþægindi, sagði maðurinn hæ
versklega þegar ég hlýddi. — En
þetta sem ég hef gert, var alveg
óhjákvæmilegt. Viljið þér gera svo
vel að koma hérna ...
Ég þorði ekki annaö en elta
hann inn í stórt anddyri og þaðan
inn í stofu með frðnskum dyra-
gluggum, sem vissu út aö fallegum
garði. Falleg'húsgögn voru í stof-
unni.
Maðurinn benti mér að setjast
í einn stólinn. En ég stóð hnarreist
og bar höfuðiö hátt og hvessti
á hann augun. Mér varð litið á mig
í speglinum og óx hugur við að
sjá svipinn á mér. Ég veit ekki
hvernig á því stóð - en það var
enginn hræðslusvipur á mér.
—  ' Viljið þér gera svo vel að
biðja bílstjórann að aka mér til
baka til Torremolinos ¦ strax?
^agði ég pinbeitt.
—  Þér verðið að afsaka, senor-
ita,   -  en þaö er ekki hægt.
—   Hvers vegna ekki? Hann ók
mér hingað. Og þá getur hann ekið
til baka.
—  Já, síðar — eða það vona ég
að minnsta kosti. En lofið mér nú
að kynna mig. Ég heiti José Roderi
quez. Og þér ungfrú Meadows eruö
mér mjög mikils virði. Mér liggur
við að seeia að b^r séuö virði jafn-
bunga yðar í gulli.
Ég starði á hann. - Hvernig
ætti það að vera?
—   Sem gialdmiðill.
Ég saup hveljur. Ég hafði 6-
ljósan grun um hvað koma skyldi.
Þessi dimmu augu voru skörp og
kænskan' skeið úr þeim. Þó hann
væri kurteis í framgöngu, þessi
maður, þóttist ég viss um, að hann
mundi einskis, svífast, til þess að
koma því fram, sem hann vildi.
BIFREIDAEIGENDUR  ATHUGIÐ!
Bónstöð,   bifreiðaþjónusta
LAUGAVEGI118 (ekið inn frá Rauðarárstíg).
Veitir yður aðsrtöðu til að þvo og bóna bif-
reið yðar, einia% tökum við að okkur þvott,
hreinsun á sætram, toppum, hurðarspjöldum
(leðurlíki). Bónruitn og ryksugum.
SÍMl 21M!5.
Mn  færir   konurnar tvær fjær hvor
annarri. Hrygg snýr La tn baka til hinn-
ar fornu, blóðidrifnu Opar en Jane'og     rekur
Tarzan,   sem   enn   er   meðvitundarlaus,     I^niái.
niður með ánni í hinu óþekkta
FELAGSLIF
Knattspyrnudeild Vfkings.
Æfingatafla frá  20. mai til  30
ient. 1968:
!   fl. og melstaraflokKur:
Mánud  og þriðjud. kl. 7,30—9.
miðvikud   og  firamtud.  9—1015.
2.  ílbkkur:
Mánud. op briðjud. 9—10,15,
Miðvikud dg fimmtud. 7.30—9.
3.  flokkur:
Mánud. 9,-10,15. þriðjud. 7.30—
9 og fimmtud. 9-10,15.
4.  flokkur: i
Mánud.  og  þriö.iud.   7—8.  Mið-
vikud.  og fimmtud.  8—9.
5.   flokkur A. og B.:
Mánud   og þriðjud. 6—7.    Mið-
vikud. og fimmtud. 6,15—7,15.
5  flokkur C. og D.:
Þriðiud. og fimmtud. 5,30—6,30
Stjðrnln.
=ri:y.;1:Mit'i:'i'i;H«^-l
Hagstæðustu yerð.
Greiðsluslsilmálar.
Verndið verkefni
íslenzkra handa.
FJÖLIÐJAN HF.
Sími 21195
Ægisgötu 7 Rvk.
BELTIog
BELTAHLTJTIR
áBELTAVÉLAR
BERCO
KeSjur   Spyrnur Framhjól
Bornrúílur   Topprúllur
Drifhjól   Boitar og Rær
jafnan fyrirliggjandi
BERCO
er úrvals gæðavara
á  hagstæðu verðí
EINKAUMBOÐ
ALMENNA
VERZLUNARFELAGIÐ^
SKIPHOLT 15 -SÍM! 1019f
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16