Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Vķsir

og  
S M Þ M F F L
. 1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31 . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Vķsir

						12
I
VÍSIR . Fimmtudagur 4. júM 1968.
AN N E LORRAl N E
skyldi. Hvers vegna gat hún ekki
látið vera að hugsa um hann? Hiin
mundi vafalaust aldrei sjá hann aft
ur. Og þó að hann hefði hryggt
hana sárt, þegar hann fór frá henni,
þurfti hún þrátt fyrir allt ekki að
hafa vonda samvizku. Og til hvers
var þá að setja þetta fyrir sig?
En  samt  hélt  þettá  áfram  að
kvelja   hana,   hvernig   sem   hun
reyndi að hrista það af sér. Hún
hafði mjög mikið að gera þennan
dag, því að hún var á læknaverð-
inum. Alltaf var hún að reyna að
' hafa  stjórn  á  hugsununum,   sem
snerust í sífellu um kvöldið i gær
og um Tony. Hún var ergileg og sár
yfir sinni eigin flónsku og fyrirleit
' sjálfa, sig. Það náði ekki nokkurri
; átt, og hún vissi það — en hvernig
. er hægt að svæfa endurminningar?
Var þetta sönnun gamla viðkvæðis-
ins um að kvenfólk gæti aldrei að
fullu og öllu gefið sig að starfi sínu,
en yrði að nota ákveðinn hluta af
orku sinni handa tilfinningalífinu?
Snemma síðdegis var komið inn
með sjúkling, sem haföi lent I um-
ferðarslysi. Mary sá þegar, að hann
hafði meiðzt mjög alvarlega, og
loks tókst henni að hrinda frá sér
hugsununum um Tony. Sjúklingur-
inn var stór skóladrengur. Hann
kvaldist mikið og mændi vonar-
augum á hana.
— Þér skuluð ekki hugsa um ann
að en fótinn á mér, læknir, hvíslaði
hann, meðan hún var að rannsaka
hann. — Ég hef  hugsað mér aö
tfMlSLEGT      ÝMiSLEGT
GÍSLl
JONSSON
Akurgerði  31
.     SiinJ  35199
Fjölhæf jarövinnsluvél. annast
lóðastandsetningai. gret bús-
grunna. holræsi o. fl.
SS *-» 304 35
rökura að okkur hvers konai múrbrot
og sprengivinnu 1 húsgrunnum og ræs-
um. Leigjum ut toftpressur og vfbre
sleða Vélaleiga Steindórs Sighvats
sonai AJfabrekkvi við Suðurlands
braut.   simi   10435
verða atvinnumaður i knattspyrnu
—  ég ætla að verða það — það er
það eina, sem mig, langar til, skiljið
þér. Þér skuluð ekki hugsa neitt um
hitt.
Mary brosti til hans og var að
hugsa um, hvort nokkur gæti bjarg
að fætinum, eða drengnum sjálfum.
Hún vissi, að hjúkrunarkonan
horfði á hana, og hún leit upp og
horfði á hana og sá swnúðina, sem
skein úr augum hennar.
—  Ég skal gera það sem ég get,
sagði Mary aluðlega og breiddi
sængina yfir drenginn aftur. — En
þú verður að hjálpa okkur eins vel
og þú getur, sjálfur.
—  Ég? sagði drengurinn. — En
þér eruð læknir? Ekki get ég gert
neitt.
Mary studdi á ennið á homim og
strauk úfið hárið. — Þér er ohætt
að treysta því, sem ég segi, að þú
verður að hjálpa okkur til að sigra
í þessum leik. Nú erum við samherj
ar og vinnum saman að þvi aö
bjarga fætinum á þér — hjúkrunar
konurnar, læknarnir og þú sjálfur.
Við getum ekkert gert, nema þú
hjálpir okkar, en ef þú vilt lofa
að gera allt, sem við biðjum þig
um, og trúa því statt og stöðugt,
að fóturinn á þér verði jafngóður,
getum við gert ótrúlega hluti. Jafn-
vel... Hun horfði á ungt, skelkað
andlitið og hugsaði til þess, hve
erfitt þetta mundi verða. Svo bætti
hun við og lækkaði róminn: — Jafn
vel þó aö einhver annar standi i
markinu.
Hann leít upp og brosti vandræða
lega. Allt í lagi, sagði hann hikandi.
— Þú meinar guð, ér það ekki, lækn
ir? Ég skal biðja, ef þú vilt það.
Hann þagnaði, því nú kom nýtt
kvalakast. Hún benti hjúkrunarkon-
unni, sem stóö þarna hjá þeim, og
eftir nokkrar sekúndur hafði dreng
urinn fengið deyfisprautu. Svo var
honum ekið meðvitundarlausum inn
í röntgenstofuna.
• Mary haföi varla þvegið sér um
hendurnar, þegar nýr sjúklingur
kom. Þetta var barn, sem hafði
verið aö leika sér og fengið ein-
hverjar skrámur. Hún læknaði þaö
aðallega með vingjarnlegum orðum
og brjóstsykurmolum, þvi' að sjálf
aðgerðin var ofur einföld.
Hjúkrunarkonan brosti til Mary.
— Þetta var nú nokkuð mikið á yö-
ur Iagt, svona í einni lotu, læknir,
sagði hún. — Á ég að gera boö
eftir yöur, ef fleiri koma?
Þaö var venja, að læknarnir fóru
inn í litla stofu og hvildu sig þar
í hléunum, milli þess að sjukling-
ar komu, og sent var eftir þeim
þangað, þegar á þurfti að halda. En
í dag gat Mary ekki hvílt sig. Hún
var þreytt, en henni fannst huggun
að því að vera önnum kafin, svo
VELSKOFLA
til leigu
í minni og stærri verk
t. d. grunna, skurði o. fl.
Uppl. í simum: 828 32 og
8 29 51 í hádegimi og
eftir ld. 7 á kvðldin.
GRÖFULEIGAN HF.
*
WWWV
5
Av.v.v.v.v.v.v.'.v.v.v.v.w.'.w.v.mv
PlfRA-SYSTEM
Tvíj tnælalaust hagkvæmustu og fjölbreyttustu hillu-
húsígögnin á markaðnum. Höfum lakkaðar PIRA-hillur,
teajfc;, á mjög hagstæðu verði.
Lftjið í SÝNINGARGLUGGANN, Laugavegi 178.
SaCALSTOÐ s/f, Laugavegi 178 (v/Bolholt), sími 31260
mvw,.v;mavmvwaw/iVA'avavwmuwaw>
að hún  jjæti fremur gleymt þvi,
sem alltaf Vi»ar að sækja á hana.
—  Ég vilfeheldur bíða hérna, syst-
ir, sagði hiiiH. — Ég sezt hérna við
gluggann, f&angað til þér þurfið á
mér að halda.
Hún reyndi að bera sig sem
mannalegast, þegar hún spurði:
— Haldið þéf, að hátíðin I gær hafi
tekizt vel?
Hjúkrunari :onan horfði forviöa á
hana. — Þér Iburfið varla að spyrja
um það, lækiiir? sagði hún hálf
feimnislega. **— Það var enginn vafi
á, að þér sikommtuð yður vel —
og mikið sóhiduð þér yður vel,
það verð ég aí5 segja.
Mary brosti. — Þaö er ekki hægt
að taka svona.gullhamra illa upp,
sagði hún. — ÍSaá ég átti við, hvort
þetta hefði ielKizt vel — yfirleitt.
—  Já, og oWlcur var mikill heið-
ur að því, að Sipecklan vildi koma,
sagði hjúkruna«konan hrifin. —
Ég held, að hamn hafi aldrei komið
á hátiðirnar otkkar fyrr en núna,
læknir.
—   Er það *(í>kki? spurði Mary
hissa. Svo skiJcJi hún, hvað eigin-
le^a vakti fy.nvr stúlkunni og leit
undan og rofinaði. Mikið flón var
ég, hugsaði húii með sér. Vitan-
lega var það Sj >ecklan eldjri, sem
h.'úkrunarkonany átti við. Kannski
hafði enginn teltíð eftir Specklan
yngra.
—   Sonur hanið var lika á há-
tíðinni, sagöi Mwiry og vonaði, aö
röddin hljómaði [ oðlilega. — John
Specklan    hefur^   kannski   komið
„Þaö bjargaði lífi okkar að nota pilsið
þitt, stúlka. En nú höfum við annað
vandamál að glíma við..."
„Hvernig förum við að því að ná pils-
inu þínu aftur, án þess að..."
1
þangað til þess aö vera með syni
sínum?
Hjúkrunarkonan brosti — dálitið
fyrirlitlega, fannst Mary.
—  Það held ég varla, sagði hún.
—  Allir vita, að þeim feðgunum
kemur ekki sem bezt saman. Gamli
maðurinn vildi auðvitað láta son-
inn feta i fótspor sín. Ég get hugs-
að mér, að gamli Specklan hafi
aldrei getað fyrirgefið syni sínum,
að hann gerði ekki það, sem hann
bjóst við af honum. Þeir rifast að
vísu ekki svo aðrir heyri, og Tony '
hefur verið á hátíðunum okkar áð-
ur, en enginn skal fá mig til að
trúa, að þeir hafi komið f sama
samkvæmið af ásettu ráði.
—    Nei,   vitanlega   efcki,  sagði
Mary og óskaði þess, að þær ;
farið að tala um eitthvað
— Ég vissi ekki annað en að hvop-
ugur þeirra hefði komiS á
hátíðirnar  áður.
Hjúkrunarkonan leit á hana og
c^naði munninn til að segja eitt-
hvað, en hætti við. 1 sömu sviftxn
heyröist væla í sjúkrabíl úti, og
þá tókst öll deildin á loft. Maty
gleymdi Tony, og næstu tvo tfm-
ana var hún önnum kafin. Þegar
hún loksins losnaði af verðinum,
fór hún út I garðinn og settist á.
bekk.
Hún reykti vindling og reyndi að
hrista af sér eirðarleysið, sem allt-
af ásótti hana, þegar hún átti tóm-
stund. Bara að hún gæti fundiö'
sér eifthvað til að gera! hugsaði
hún með sér. Hún horföi á ungu
hjúkrunarkonurnar, sem flýttu sér
inn til sín til að hafa fataskipti og
dubba sig upp, áður en þær faeru
I bæinn til að létta sér upp. Marg-
ar þeirra ætluðu eflaust að hitta
piltinn, sem þær höfðu verið raeð
I gærkvöldi — kannski hafði síma-
hringing I dag gert viðkynninguna
frá I gær að vináttu?
Þegi þú! sagði hún höstug við
sjálfa sig og slökkti í vindlingnum.
Hvað á þessi sjálfsmeðaumkun að •
þýða? Þessi dagur er ekkert öðru i
vísi en  allir aðrir dagar, og þvi
fyrr sem þú skilur það, því betra  ,
fyrir þig.
Hún 1. t við og sá, að maður kom
fram stlginn  I áttina til hennar.  >
Hann gekk undan sól og rétt í svip
datt henni í hug,  að þetta væri
Tony.  En þegar hann kom nær.   !
1 sá hún,   5 þetta var Simon Carey.  ;
REIKNINGAR'
LÁTIÐ OKKUR INNHEIMTA...
Það sparar vbur t'ima og ópægirwdi
INNHEIMTUSKRIFSJOFAN
Tjarnargötu 10 — III hæd — Vonarsti 'ætismegin — Simi 13175 (3fínur)
1
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16