Bókasafnið

						björt, „þá byrjum við á Búkollu og fikrum okkur svo

áfram."

Aldrei í lífinu höfðu ræningjarnir hlustað á sögu. Þrátt

fyrir mislingana hlustuðu þeir af athygli og báðu loks um

meira. Ræningjahöfðinginn hlustaði líka þótt ungfrúin

hefði lagt fyrir hann það verkefni að sjóða kjötsúpu handa

sjúklingunum.

„Segðu okkur meira af karlssyni!" nauðuðu ræningj-

arnir þótt sjúkir væru. „Lestu fyrir okkur um Lísu í

Undralandi."

Sagan um Hróa hött gerði þá dálítið órólega. Hann var

ræningi eins og þeir en fullur af göfugum hugsunum eins

og þá að gefa fátækum. Þessir ræningjar höfðu ekki haft í

hyggju að gefa fátækum neitt. Þeir ætluðu sér bara að búa

að sínu.

Eftir nokkra daga fóru útbrotin að minnka og ræningj-

arnir urðu hungraðir. Ungfrú Heiðbjört leit í Handbók

um heimahjúkrun og fann þar alls kyns mataruppskriftir

sem hentuðu vel fyrir sjúklinga á batavegi. Hún skrifaði

þær upp fyrír Ræningjahöfðingjann. Hann var búinn að

gefast upp á því að heimta lausnargjald fyrir ungfrúna en

var hins vegar staðráðinn í því að taka Handbókina sem

'gísl' en ungfrúin vildi ekki láta hana af hendi.

„Þessi bók kemur mörgum að gagni sem koma á bóka-

safnið," sagði hún. „En ef þú vilt fletta upp í henni máttu

alltaf koma á bókasafnið og kíkja í hana."

Stuttu seinna höfðu ræningjarnir náð sér og ungfrú

Heiðbjört fór aftur í bókasafnið með lyklana. Svo virtist

sem ræningjarnir tilheyrðu nú fortíðinni. Handbók um

heimahjúkrun var komin á sinn stað á hillu í safninu.

Bókasafnið var nú opið á ný og fólkið flykktist inn hungr-

að í bækur sem það hafði engar fengið á meðan ungfrúin

hafði verið í haldi hjá ræningjunum.

Um það bil þrem vikum eftir þessa afdrifaríku atburði

urðu enn á ný vandræði út af ræningjunum!

Einn góðan veðurdag braust enginn annar en Ræn-

ingjahöfðinginn inn í bókasafnið og það um hábjartan

daginn.

„Bjargaðu mér!" hrópaði hann. „Lögreglan er á hælun-

um á mér."

Ungfrú Heiðbjört leit á hann kuldalega.

„Hvað heitir þú fullu nafni?" spurði hún. „Fljótur nú!"

Ræningjahöfðinginn hrökk til baka og hryllingssvipur-

inn skein í gegnum flókið svart skeggið.

„Nei, nei!" hrópaði hann, „hvað sem er — bara ekki

þetta!"

„Fljótur nú," endurtók ungfrú Heiðbjört, „annars get

ég ekki hjálpað þér."

Ræningjahöfðinginn hallaði sér yfir afgreiðsluborðið

og hvíslaði nafn sitt í eyrað á ungfrúnni... „Bjargmundur

Ástbjartsson."

Ungfrú Heiðbjört gat ekki stillt sig um að brosa ofurlít-

ið. Þetta nafn passaði ekki beinlínis vel við úfið skeggið.

„Þeir kölluðu mig Boggu í skólanum," veinaði þessi

óhamingjusami ræningi. „Það er þetta nafn sem hefur

hrakið mig út á glæpabrautina. En feldu mig nú, elsku

besta ungfrú bókavörður. Annars verð ég tekinn fastur."

Ungfrú Heiðbjört stimplaði hann með númeri rétt eins

og hann væri bók í bókasafninu og setti hann upp í hillu

með bókum sem voru eftir höfunda sem byrjuðu á B.

Hann var alveg á réttum stað í stafrófinu enda eru bóka-

verðir vanir að raða öllu upp í stafrófsröð.

Lögregluþjónninn sem hafði verið að elta Ræningja-

„Má ég ekki fá hann lánaðan?"

höfðingjann kom æðandi inn í bókasafnið. Hann var fljót-

ur að hlaupa en hafði rekist á lítinn strák á þríhjóli og það

hafði tafið fyrir honum.

„Ungfrú Heiðbjört," sagði lögregluþjónninn. „Ég hef

orðið þess heiðurs aðnjótandi að elta virðulegan Ræn-

ingjahöfðingja inn í bókasafnið yðar. Ég sé hann þarna í

bókahillunni í B-hillunum. Má ég ekki fá hann lánaðan?"

„Auðvitað," sagði ungfrú Heiðbjört vingjarnlega. „Þér

eruð auðvitað með bókasafnsskírteinið yðar?"

Lögregluþjónninn varð niðurlútur.

„Hamingjan sanna," sagði hann. „Nei ... ég er helst á

því að það sé heima sem bókmerki í eintakinu mínu af

Leiðarvísi um handtöku ræningja."

Ungfrú Heiðbjört brosti vingjarnlega.

„Eg er hrædd um að þér getið ekki fengið neitt að láni

án þess að hafa bókasafnsskírteinið," sagði hún. „Þessi

Ræningjahöfðingi er eign bókasafnsins."

Lögregluþjónninn kinkaði kolli hæversklega. Hann

vissi að þetta var satt. Það var ekki hægt að fá neitt að láni

ef menn hafa ekki bókasafnskírteinið sitt meðferðis. Þetta

var föst regla hjá bókasafninu. „Eg skýst bara heim og næ í

það," sagði hann. „Ég bý hérna rétt hjá."

„Gerið það," sagði ungfrúin jafn vingjarnlega. Lög-

regluþjónninn snerist á hæli og það glumdi í stígvélunum

þegar hann flýtti sér út úr bókasafninu.

Ungfrú Heiðbjört fór að B-hillunni og tók Ræningja-

höfðingjann niður. „Jæja, hvað ert þú að gera hér," sagði

hún byrst. En ræninginn lét ekki blekkjast - hún var

verulega glöð að sjá hann!

„Nú," svaraði hann. „Staðreyndin er sú, ungfrú Heið-

björt, að mennirnir mínir eru friðlausir. Allt frá því þú last

fyrir þá allar þessar sögur hafa þeir verið í fýlu á kvöldin.

Við vorum vanir að sitja kringum varðeldinn og syngja

rusta-söngva og segja hrottalega brandara en þeir hafa

ekkert gaman af því lengur. Þeir vilja heyra meira um

Bakkabræður, Ævintýraeyjuna og fleiri sögur um kónga

og kotunga. I dag kom ég og ætlaði að skrá mig í bóka-

safnið og fá lánaðar bækur handa þeim. Hvað á ég til

bragðs að taka? Eg þori ekki að koma bókalaus til baka en

lögregluþjónninn kemur aftur. Verður hann ekki reiður

við þig þegar hann sér að ég er horfinn?"

„Ég kann ráð við því," sagði ungfrúin og brosti með

sjálfri sér. „En hvert er númerið þitt? Gott. Þegar lög-

regluþjónninn kemur segi ég honum að eínhver hafi kom-

ið og fengið þig að láni og það er alveg satt því ég er búin

að skrá þig á skírteinið mitt."

56