Bókasafnið

						um garð genginn var hún enn á lífi en svo grafin í bækur að

hún mátti sig ekki hreyfa.

„Kramin undir bókmenntunum," hugsaði ungfrúin

þarna undir hrúgunni. „Tilhlýðilegur dauðdagi fyrir

bókavörð."

Hún var þó ekki sérlega ánægð með þetta en það var

ekkert sem hún gat gert til að bjarga sjálfri sér. En þá

heyrði hún heróp!

„Heiðbjört, Heiðbjört Gullregn!" Hún heyrði rödd

kalla. Einhver týndi bækurnar ofan af henni. Það var

enginn annar en Ræningjahöfðinginn.

„Bjargmundur er réttnefni fyrir þig," sagði ungfrúin

veiklulega.

Hann lyfti henni nærgætnislega á fætur og dustaði af

henni rykið.

„Ég kom eins fljótt og ég gat," sagði hann. „Ó, ungfrú

Heiðbjört, þetta er ekki besti tíminn til að spyrja þig — en

þar sem ég gef nú upp mitt glæpalíf og gerist heiðvirður

maður — viltu þá giftast mér? Þú þarft að hafa einhvern

sem getur borið bækurnar fyrir þig og bjargað þér við og

við. Það gerir hlutina miklu einfaldari ef þú vilt giftast

mér."

„Auðvitað vil ég það," sagði ungfrú Heiðbjört án um-

hugsunar. „Þegar allt kemur til alls þá tók ég þig út á

bókasafnskírteinið mitt. Eg hlýt að hafa dáðst að þér á

laun í langan tíma."

I aðalsal bókasafnsins var mikið um að vera. Ræningjar

og bæjarstjórnarmenn unnu hlið við hlið sem bræður,

sortéruðu stimpla, röðuðu spjöldum og settu bækur í

hillur. Lögregluþjónninn hengdi upp myndir. Allir hróp-

uðu húrra þegar Ræningjahöfðinginn birtist með ungfrú

Heiðbjörtu, bláa og marða en fallega sem fyrr.

„Humm," sagði Ræningjahöfðinginn. „Ég er ham-

ingjusamastur allra. Ungfrú Heiðbjört hefur lofað að gift-

ast mér."

Allir viðstaddir lustu upp miklu fagnaðarópi.

„Með einu skilyrði," sagði ungfrú Heiðbjört. „Að allir

ræningjarnir hætti að vera ræningjar og verði bókaverðir í

staðinn. Þið voruð ekki mjög góðir

ræningjar en ég er viss um að þið verð-

ið frábærir bókaverðir. Ég er mjög

stolt af ykkur öllum."

Ræningjarnir stóðu á öndinni.

Aldrei hafði þá dreymt um slíkt hrós á

meðan þeir voru duglitlir ræningjar í

skóginum. Þeir voru djúpt snortnir og

sóru að þeir skyldu hætta að vera

óþokkar og verða bókaverðir í stað-

inn.

Þetta var allt mjög spennandi. Jafn-

vel lögregluþjónninn viknaði af gleði.

Svo þegar allt kom til alls var þetta

bókasafn einstaklega vel rekið. Með

alla þessa auka-bókaverði gat sveitar-

stjórnin opnað barnadeild með sögu-

stund og ævintýraleikjum á hverjum

degi. Ræningja-bókaverðirnir voru

sérlega góðir í þessum hlutum eftir all-

ar sögurnar í kringum eldinn í skógin-

um.

Ungfrú Heiðbjörtu, eða frú eins og

hún var nú orðin, grunaði að barna-

safnið í bænum þeirra væri — kannski

— svolítið háværara og skemmtilegra en mörg önnur fín

bókasöfn sem hún hafði heimsótt en henni stóð á sama.

Henni var sama þótt ræningja-bókaverðirnir héldu sínu

svarta úfna skeggi og henni var líka sama þótt þeir tækju

niður stóru skiltin sem á stóð ÞÖGN eða TALIÐ EKKI

SAMAN í BÓKASAFNINU.

Hver veit nema hún hafi verið meiri ræningi í hjarta

sínu en nokkurn grunaði ... nema að sjálfsögðu RÆN-

INGJAHÖFÐINGJA-OG-FYRSTA-AÐSTOÐAR-

BÓKAVÖRÐ, Bjargmund Ástbjartsson sjálfan, og hann

var ekki líklegur til að kjafta frá.

Sigrún Klara Hannesdóttir þýddi

Frá þýðanda

Margaret Mahy, höfundur sögunnar um Bókavörðinn

og ræningjana, fæddist á Nýja Sjálandi árið 1936. Hún er

talin einn af bestu barnabókahöfundum heims og hefur

fengið barnabókaverðlaun bæði í heimalandi sínu og í

Bretlandi. Hún hefur skrifað fjölmargar bækur fyrir börn

og unglinga og er sögð snillingur að segja sögur eins og

sést vel af þessari sögu. Þá á hún það jafnvel til að bregða

sér í gervi einhvers dýrsins sem hún er að túlka og töfra

börn með óvanalegum frásagnarhæfileikum. Margaret er

bókasafnsfræðingur og getur því með góðri samvisku

leyft sér að gera góðlátlegt grín að stéttinni. Sagan um

Heiðbjörtu Gullregn (eða Serena Laburnum eins og hún

heitir í sögunni) kom út árið 1978 og er önnur af tveim

smásögum í bókinni The Great Piratical Rumbustifica-

tion. Myndirnar eru eftir Quentin Blake og falla vel að

ýkjustíl höfundar. Eftir að hafa lesið bókina skrifaði ég

Margaret og bað um leyfi til að þýða hana fyrir íslenska

bókaverði. Hún brást mjög vel við og lét jafnvel í það

skína að hún vildi koma til íslands og heimsækja okkur.

Hver veit nema þessi hugmyndaríka kona eigi eftir að

heiðra okkur með nærveru sinni og kenna okkur að segja

sögur af fljúgandi frásagnargleði.

Bókavarðahjónin Heiðbjört Gullregn ogBjargmundur Ástbjartsson, ræningja-

höfðingi-og-fyrsti aðstoðarbókavörður.

58

_