Bókasafnið

						Ljósm. Jóhannes Long.

Starfsmenn Háskólabákasafns í mars 1990, samtals 25 manns, sem deildu með sér um 18 stöðugildum. Frá vinstri: Edda Snorradóttii; Óskar Árni

Óskarsson, Þorleifur Jónsson, Ingibjörg Árnadóttir, Auður Gestsdóttir, Sólveig Ögmundsdóttir, Þórir Ragnarsson, Hólmfriður Svavarsdóttir, Elisabet

Ruth Guðmundsdóttir, Sigríður Lára Guðmundsdóttir, Siglinde Sigurbjarnarson, Elfa Kristinsdóttir, Gabriele Blunck, María Huld Jónsdóttir, Áslaug

Agnarsdóttir, Sigbergur Friðriksson, Þórný Perrot, Einar Sigurðsson, Guðrún Karlsdóttir, Barbara Belle Nelson, Ingibjörg Sœmundsdóttir, Halldóra

Þorsteinsdóttir, Sigurður Egill Garðarsson, Karl Ágúst Ólafsson, Jóhanna Skaftadóttir.

umsjón með kennslunni tímabilið 1970-76. Var hann

stundakennari 1965-77 og kenndi þá einkum sögu

prentunar og bókaútgáfu (síðar nefnt Bókin), en einnig

bókfræði.

„Það var aldrei ætlun mín að sinna til langframa

kennslu í bókasafnsfræði," segir Einar, „hvað þá að

hafa umsjón með greininni. Þetta kom meira eins og

af sjálfu sér."

- Geturðu lýst aðeins stöðunni eins og hún var á þess-

um árum. Var ekki mikill hugur í mönnum að efla

menntun í bókasafnsfræði og gera hana að stæðilegri

akademískri grein?

„Námið var byggt upp sem hluti af B.A. náminu í

heimspekideild. Framan af var einungis völ á því að

nema til tveggja stiga. Kennslunni var alfarið haldið

uppi af stundakennurum. Þeim fjölgaði smám saman,

og ný námskeið voru tekin upp, einnig kennsla til 3.

stigs."

- Þegar fyrsti landsfundur bókavarða var haldinn 1970

var menntun bókavarða sett á dagskrá og Einar beðinn

að halda erindi um efnið. Það var svo prentað í Árbók

Landsbókasafns árið eftir. Sjá má að víða hefur verið

leitað fanga um innihald og skipulag námsins, svo og

hugsanlega framtíðarþróun þess. Við biðjum Einar að

rifja upp hið helsta.

Við, sem haft höfum kennsluna í bókasafnsfræði

með höndum, höfum oft minnzt á þá leið ... að

stofnaður yrði sjálfstæður bókavarðaskóli, eitthvað

í líkingu við þá, sem starfræktir eru í Noregi eða

Danmörku ... setjum svo, að við eygðum möguleika

til slíks, væri þetta þá heppileg leið? Við dálítinn

lestur um bókavarðarmenntun og umhugsun um

efnið að undanförnu hef ég þó komizt að gagn-

stæðri niðurstöðu, þ.e. að bókavarðarkennslan sé

betur komin í Háskólanum en sjálfstæðum bóka-

varðaskóla.

E.S. íÁrb. Lbs. 1970, s. 124.

„Þegar ég nú lít á þetta eftir langan tíma sé ég

að þarna er m.a. mælt með því að komið verði upp

námsleið fyrir þá sem þegar hafa lokið prófi í annarri

háskólagrein. Þar með gætu bókasöfnin í og með ráðið

til sín fólk með sérhæfingu í hinum ýmsu háskóla-

greinum svo sem vel var þekkt erlendis, einkum af

hálfu rannsóknarbókasafna. Einnig er þarna hugleitt

hvernig standa mætti að námskeiðahaldi fyrir þá fjöl-

mörgu sem störfuðu í bókasöfnum en höfðu ekki notið

neinnar skipulagðrar fræðslu til þeirra starfa, svo og

fyrir þá sem endurmenntunar vildu njóta. Sitthvað af

þessu hefur komist til framkvæmda, en ekki fyrr en

löngu síðar."

- Þegar þú flytur þetta erindi hefur væntanlega ekki

BÓKASAFNIÐ

29. ARG. 2005

27