Bókasafnið

						sem er. Stundum rámar mig líka í eitthvað sem ég las

einhvern tímann og langar til að muna það betur og

þá er oft auðveldara að lesa bara alla bókina frekar en

að reyna að finna það sem ég er að leita að með því að

blaða í gegnum bókina.

Ég endurles hvers konar bækur, en algengastar

eru ferðasögur, sögulegar skáldsögur, ævintýri, hug-

arflugssögur og skáldsögur í líkingu við Önnu í

Grænuhlíð og Hroka og hleypidóma.

Eg flokka bækurnar sem ég endurles í þrjá flokka:

bækur sem ég endurles einu sinni, bækur sem ég

endurles oft, og bækur sem ég les á eins til tveggja ára

fresti.

I fyrsta flokknum eru bækur sem eru svo spenn-

andi að ég les þær svo hratt í fyrsta skiptið að mörg

smátriði fara fram hjá mér, svo sem síðustu tvær Harry

Potter bækurnar. Þegar það gerist finnst mér gott að

leggja frá mér bókina í nokkra daga og lesa hana síðan

aftur hægt til að njóta smáatriðanna og sjá hverju ég

missti af þegar ég las hana fyrst. Það er ósköp gott

að vita að maður gæti mögulega unnið hraðlestrar-

keppni, en það er líka gott að kunna að lesa hægt.

I öðrum flokknum eru bækur sem ég leita í á

nokkurra ára fresti, eða stundum með löngu millibili,

svo sem bækur Terry Pratchett sem eru hreinlega

orðnar of margar til að ég vilji lesa þær allar árlega.

Þarna má einnig telja bækur eftir Michael Ende,

Jane Austen, Gerald Durrell og James Herriott, og

stakar bækur, svo sem llminn eftir Patrick Súskind og

Gulliver's Travels eftir Jonathan Swift. Neil Gaiman

og Georgette Heyer hafa nýlega bæst í þennan hóp.

Þetta eru notalegar bækur sem ég þekki eins og vel til

gengna skó eða gamla uppáhaldsflík og ég leita í þær

þegar mig langar ekki til að lesa eitthvað nýtt.

I þriðja flokknum eru uppáhaldsbækurnar, bækur

sem ég hef lesið árlega eða í mesta lagi á tveggja ára

fresti síðan ég kynntist þeim fyrst. Þetta eru albestu

og notalegustu bækurnar og eru orðnar eins nánar

mér og góðir og gamlir vinir. Sumar hafa fylgt mér frá

barnæsku, svo sem Hobbitinn, Anna í Grænuhlíð og

Fólkið mitt ogfleiri dýr. Þessar bækur las ég allar fyrst

á íslensku, en er nú búin að skipta yfir í upprunalegu

ensku útgáfurnar. Öðrum kynntist ég strax á frum-

málinu, svo sem Good Omens (eftir Terry Pratchett og

Neil Gaiman) og Hringadróttinssögu Tolkiens, en hún

er nýjasta viðbótin við uppáhaldsbækurnar, færðist úr

flokki tvö þegar ég eignaðist hana óstytta á hljóðbók.

Allar eiga þessar bækur það sameiginlegt að vera

mjög læsilegar og skapa vellíðan - jafnvel þó að í þeim

séu stundum mikil átök, tilfinningar, og jafnvel Ijót-

leiki á köflum - og flestar söguhetjurnar eru viðkunn-

anlegar og saga þeirra endar vel. Nokkrar sögurnar

hafa tvíræðan endi en engin þeirra endar beinlínis

illa, nema ef til vill llmurinn og Gullivers Travels,

sem er þó túlkunaratriði. Það er ekki að mér líki illa

við bækur sem enda ekki vel - ég hef lesið margar

og sumar þeirra voru mjög góðar - en bækur sem ég

endurles oftar en einu sinni eiga að vera notalegar og

mega ekki draga mig niður. Til að mér líði vel af að

lesa bók verður sagan að enda vel á einhvern hátt,

hvort sem það gerist með því að elskendur ná saman,

kafla í lífi aðalpersónunnar lýkur og annar tekur við,

hún sleppur lifandi frá hremmingum þeim sem sagan

lýsir, eða, ef aðalpersónan er illmenni eða óviðkunn-

anleg, hún fær makleg málagjöld eða breytist í betri

manneskju.

Alistair MacLean vs.

Halldór Kiljan Laxness

Gunnlaugur Brjánn Þorbergsson

Þegar ég var 12 ára gamall, þá

brotnaði ég illa á skíðum. I kjölfar-

ið var ég í margar vikur rúmfastur

á Borgarspítalanum í stóru her-

bergi ásamt 8 rúmum og 7 öðrum

sjúklingum, þar sem meðalald-

urinn var um 70 ár (mín 12 ár þar

innifalin). Frú Sigríður stórnaði

deildinni með harðri hendi og klukkan sjö á morgn-

ana voru ljósin kveikt og allir hristir til og skrúbbaðir

og gefið á garðann. Eftir þessi ósköp var maður yfir-

leitt svo skelkaður að ekki var hægt að sofna í bráð. Ef

að PSP tölvur hefðu verið til, þá væri ég líklega annar

maður en ég er í dag. En í stað rafrænna leikfélaga,

mætti einu sinni á dag, eldri kona frá íslandsdeild

Rauða krossins með litla bókahillu á hjólum. Hún

bauð upp á merkilega fjölbreytt úrval bóka miðað við

stærð bókahillunnar góðu. Ég leitaði meira í léttmetið

en fagurbókmenntir og fræðírit. Alistair MacLean var

minn maður á þessum tíma og svo fleiri úr hans horni

bókmenntanna. Skoski skólastjórinn skrifaðí gríp-

andi texta fyrir minn smekk og auðmeltann, jafnvel

of léttan í maga. Ég varð snemma ágætlega læs og svo

hraðlæs. Þessar vikur í Fossvoginum hef ég líklega

toppað í þeim efnum. Tvær bækur á dag var allt sem

Rauði krossinn tímdi að lána mér og það var langt

frá því að vera nóg. Þótt bókahillan góða væri útibú

frá stærra safni, þá fannst mér ekki nóg endurnýjun

í því. Eg var fljótt búinn að klára það sem til var af

verkum meistara MacLean. Desmond Bagley, Robert

Ludlum, Frederick Forsyth og á endanum sir Arthur

86

BÓKASAFNIÐ 31. ÁRG. 2007