J.ÍFW J LAMÐJMU j i 26 - LAUGARDAGUR 15. JANÚAR 2000 .l^MT- Rakarastétt Reykjavikur saman komin. Þorbergur þriðji frá vinstri. Helga barnabarn hans fékk myndina frá meistara sínum þegar hún var í námi. Starfsfólk Medullu íjúniárið 1997. Fjölskyldan fyrir nokkrum árum á fermingardegi Þórunnar, yngstu systurinnar. Hulda, Hildur, Guðrún Ósk, Hafsteinn, Helga, Þórunn, Kjartan, Inga og Inga. Fjölskyldan við opnun hársnyrtistofunnar Medullu, 7. nóvember árið 1988. Með greinina í genunum Sumar starfsgreinar ganga í erfðir. Á hársnyrtistofunni Medullu á Akureyri vinna þrjú systkini og er faðir þeirra líka rakarí og hefur hann sína stofu í Brekkugötu en klippir líka á Medullu. „Við höfum verið spurð að því hvort að við tölum um hár við matarborðið, en það hef- ur komið fyrir. Einu sinni gleymdum við okkur á aðfangadag og lentum í hörkusam- raeðum um hár og maðurinn minn var ekki mjög ánægður," segir Helga Hafsteinsdóttir ein systkina. Helga vann á rakarastofu í Reykjavík þangað til fyrir tveimur árum þá flutti hún norður. Þegar hún var í námi kom meistari hennar með mynd af hópi manna í rakarasloppum og er einn þeirra afi hennar, faðir Hafsteins, Þorbergur Olafsson, rakari. Þannig má kannski segja að iðnin sé í gen- f læri hjá systur sinní Hulda systir hennar opnaði Medullu fyrir rúmum ellefu árum 7. nóvember árið 1988. Nokkrum árum seinna hóf Kjartan bróðir þeirra nám hjá Huldu. „Eg fæ oft gæsahúð þeg- ar ég hugsa um það þegar að Kjartan byrjaði. Eg man að fyrsti kúnninn hans var kona sem að mætti of seint í tfmann sinn og ég mátti ekki vera að því að klippa hana. Ég hugsað þvf með mér að gefa stráknum tækifæri til að klippa þessa konu. Svo þegar að Kjarri kemur fram og sér konuna fölnar hann upp og hverfur. Þannig að ég ýtti hon- um bara ínn og það stóð ekki á því að þegar hún sá hann hróp- aði hún upp yfir sig, „Nei, er þetta Kjartan." Þá var þetta gamall kennari hans, sem hann átti víst ekki svo góðar minningar um. Ég gleymi þessu aldrei. Auðvitað hafði það áhrif að þetta var bróðir minn víðbrögðin gátu orðíð sterkari en við aðra nema, sem hafa komið á stof- una," segir Hulda. Hún lærði hjá Haf- steini, föður þeirra, og segir að kúnnunum á rakarastofunni hjá honum hafi ekkert lit- ist á blikuna þegar þarna var allt í einu komin einhver stelpuskjáta til þess að klippa. Þau segja að ýmislegt hafi breytst, í gamla daga hafi hárið á kúnnunum ekki verið þurrkað en nú fer enginn út öðruvísi en með þurrkað hárið eða gel í því. Haf- steinn segir að þegar hann lærði hafi allir veríð með þykkt lag af brilljantmi í hárinu, svo kom bítlatímabilið og þá mátti ekkert taka, þá komu menn með myndir af bítlun- um og báðu um þannig klippingu. Þau systkinin segja að í dag sé ennþá komið með myndir af átrúnaðargoðunum. Á leið á sjóinn „Engin af okkur ætlaði í þetta," segir Kjart- an og systur hans taka undir og segjast hafa gert heiðarlega tilraun til þess að læra eitthvað annað, það hafi faðir þeirra gert einnig. „Það var eignlega tilviljun að ég fór í þetta. Ég ætiaði að Iæra bifvélavikjun og var búin að ráða mig sem smyrjara á togara fyrir sunnan. Þá kom ég inná rakarastofu þeirra Bigga og Valda. Þá var ég spurður hvort að ég vildi ekki bara prufa þetta. Þetta var á laugardegi og ég byrjaði hjá þeim á mánudeginum. Eg kom einu sinni að þar sem Pétur rakari var að raka, þá spurði ég hann af hverju hann noti ekki tveggjablaðarakvél, en þær voru nýkomnar og það var ansi fjfnt að raka með þeim. Þá sagði Pétur: „Ég er sko fagmaður." Svo skvetti hann rakspíra framan í manninn sem rak upp hálfkæft óp. Pétur sló þá þéttingsfast á kinnarnar á honum með lófunum og sagði, „heyrðu þú lætur ekki svona þegar að þú ert að drekka þetta." Þá var þetta bara einhver róni sem hann var að laga til. Ég var svo hissa að ég bara glápti á Pétur. Þeir voru oft að laga róna úr strætinu til þegar að það var lítið að gera," segir Hafsteinn. Hafsteinn Þorbersson og börnin hans þrjú, Hulda, Helga og Kjartan. Þau segjast öll hafa ætlað að læra eitthvað annað en hársnyrt- 1' ' '' ihéd-MÝNÓBR)M. •••''-'•''-"• .....- - - -.....-....... Hafsteinn hefur verið rakari frá árinu 1956 og á dygga fasta viðskiptavini, einn þeirra er Birna sem er á níræðisaldri. „Hún kom hingað á Medullu fyrir jólin. Hún vildi reyndar fara á stofuna mfna í Brekku- götu en ég sagði henni að koma hingað. Hún er hálfblind og það verður að leiða hana í stólinn. Hún sagðist eiginlega þurfa að fara í bæinn. Ég sagðist geta skutlað henni svo fór ég með hana og hjálpaði henni að útrétta síðan keyrði ég henni heim. Hún er gömul og sein og leigubfll kostar hana 1000 uppí 2000 kall af því að hún er svo lengi að fara um," segir Haf- steinn. Kaffi líka Þau systkinin segjast eiga hauk í horni þar sem faðir þeirra sé. „Ég man eftir því að það kom gamall maður með staf inná stof- una til mín í fyrra. Hann stjáklaði upp að mér og segir, „klippið þið ekki svona gamla karla." Jú, jú, segi ég en það er ekkert laust akkúrat núna, ég segist ætla að athuga hvort að pabbi sé laus og hringi í hann. Þegar ég er búinn að tala við pabba og sný mér að manninum þá segi ég honum að þetta sé í rauninni ekkert mál, pabbi ætli að klippa hann en hann sé með stofu uppí Brekku- götu. Þá sé ég að það kemur skrítinn svipur á manninn og hann segist ekki geta gengið þangað. Þá segi ég honum að pabbi ætli bara að sækja hann, hann skuli bara fá sér sæti og spyr hvort að hann vilji ekki kaffi. Þá segir maðurinn, „Kaffi líka." Svo spurði ég pabba að því seinna hvernig hafði gengið og þá segir pabbi að allt hafi nú gengið alveg prýðilega og hann hafi keyrt hann heim á eftir, og þetta hafi ekki verið neitt mál. Svo kemur til mfn kona nokkrum vikum seinna og þá er það dóttir þessa manns. Hún þakkaði vel fyrir hvernig við tókum þessum manni. Það er gaman að geta veitt svona þjónustu og margir eru þakk- Iátir fyrir hana," segir Hulda. -í.s.i'-. . i j i>¦ i . X»i< i ¦• yíBJESTA
Beinir tenglar
