Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Dagblašiš Vķsir - DV

og  
S M Þ M F F L
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 . . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Dagblašiš Vķsir - DV

						DV. LAUGARDAGUR 28. APRIL1984.

1S

Fyrir skemmstu gerðist sá atburður

hér í Frakklandi að úr- og klukku-

eigendur flýttu úrum sínum og

klukkum um heilar sextiu minútur.

Sumartiminn var genginn í garð, við

komin tvær klukkustundir á skjön við

islenskan           staðartima           og

„Summertime" Gershwins tekið að

vagga á bárum ljósvakans.

Tilgangurinn með tilfærslunni á

deginum ku vera aö fá birtuna til að

stemma betur við vökutíma meðal-

dupontsins, en það á aftur að leiða til

minni brúkunar á dýrari birtugjöfum

en sólinni. I einu orði sagt:

orkusparnaður. Töfraorö sem galdrað

hefur fram undratæki eins og frúarbíl-

inn og tvöfalda einangrunarglerið.

Samtök gegn

sumartíma

En i þessu máli, eins og endranær

þegar þjóðþrifamál ber á góma, skaut

upp kollinum hópur manna sem ekki

háfði tekist að töf ra með þessu dásam-

lega orði.

Þaö eru nefnilega starfandi hér

samtök sem berjast fyrir því að hætt

verði að brölta svona til og frá með

grey tímann. Máli sínu til stuðnings

benda samtökin, sem kalla sig Samtök

gegn sumartíma (l'Association contre

l'heure d'été), á stóraukin slagsmál

milli foreldra og ungbarna i kringum

háttatíma þeirra síðarnefndu. Blessuð

börnin, sem enn eru ekki orðin. læs á

úr og miða þvi tilveruna við birtuna

(eins og íslenska birkið), telja sig

snuðuð um vökutima og leggja fæð á

foreldra sína með þessum afleiðingum.

Sá eldri er frekari og sterkari sem

sannast best á stórauknu annríki hjá

barnalæknum dagana eftir timabreyt-

inguna. Svo rammt hefur kveðiö að

þessu að einn barnalæknanna er orðinn

formaður Samtaka gegn sumartíma.

Svampaást

Skrifandi um börn og barnarassa þá

dettur mér súrrealistaskáldið Louis

Aragon i hug. Ekki það að ég viti til

þess að hann hafi verið sérlega barn-

margur sjálfur eða mikil barnagæla

heldur vegna þess að honum þóttu

svampar skondnir hlutir og skringileg-

ir. Og svampur tengist nokkuö barni

(snertir þaða.m.k.), ekkisatt?

Allt um þaö, hann Lúðvik gamli

(sem þá var ungur) tók sig til á þriðja

áratug þessarar aldrar og reit á blað

meistarastykki sem hann nefndi síðan

Parísarbóndann (Le Paysan de

Paris). Eins og þá var nokkuð í tísku

brá Lúðvík sér i teygjuvist með málið

og merkingar þess, sneri því jafnvel

upp í listrænt fugiafit fyrir tvo: höfund

oglesanda.

I eftirfarandi kafla segir Aragon f rá

manninum sem unni svömpum: , ,Kinu

sinni. þekkti ég mann sem elskaði

svampa. Eg legg það ekki í vana minn

að nota þessa sögn í veikari merking-

unni. Maður þessi elskaði sumsé

svampa. Hann átti þá í öllum stærðum,

öllum víddum. Bleika, rauðbrúna, pur-

puralita. Hann litaði þá. Sumir þeirra

voru svo mjúkir að hann gat ekki stillt

sig um að bíta í þá. Stundum reif hann

þá fallegustu í tætlur og sárgrét siöan

dreifða dýrð þeirra. Suma þeirra

sleikti hann. Suma þeirra hefði hann

aldrei þoraö aö snerta, þetta voru

drottningar, svo háttvirtar manneskj-

ur. Eg þekkti líka mann sem haföi

samfarír við svampa í draumi. En i því

skyni reyndi hann að taka þá i lófann

og kreista þá: þið sjáiö hvað þetta er

einfalt."

Ef þú, lesandi góður, tekur

svampinn í burtu og setur orðið kona

(eða maður) í staðinn fæst út ofur

hversdagsleg lýsing á allt öðrum hlut.

En það heitir víst oftúlkun og gæti

komið Lúðvík til að rykkjast til í gröf-

inni....

Kjötást

I augum okkar Vesturlandabúa er

krókódillinn oftast fremur hrollvekj-

andi smáskrímsli á skjánum í stofunni

eöa hráefni i handtó'sku sem lifandi er

best geymt í fjarlægu landi. Eyjunni

Madagaskar til dæmis.

I brúnum augum þarlendra er krókó-

díilinn miklum mun raunverulegri,

jafnvel svo að á vissum svæðum er

"hanntilbeðinn.

Einn þekktasti tilbeiðslustaðurinn er

vatn eitt í norðausturhluta eyjarinn-

ar, Sagt er að áður fyrr hafi blómlegt

þorp legið undir þar sem vatnið liggur

nú yfir. Einhverra hluta vegna munu

¦ttss^

Að

snæða

bar

þær hörmungar hafa dunið yfir að      urbreyttust  þeir í krókódíla. Græna..

dalurínn sem þorpið lá í fylltist af        Til að forða sér og sinum frá viðlika

vatni,  öllum  á  óvart.  En íbúarnir      örlögum  tóku  íbúar nágrannaþorp-

drukknuöu ekki par, sei, sei, nei, held-      anna að færa þeim grænu fórnir árlega

og enn þann dag í dag eru f órnarhátíðir

haldnar við vatnið. Fólkið dansar og

drekkur og það sem er mikilvægast:

fóðrar krókódilana. Fóðrunin fer fram

við mikinn bumbuslátt og er hverju

dýri gefið fyrir sig á þann hátt aðmenn

rétta því kjötbita úr „lófanum" ef svo

má segja. Krókódillinn (sem elskar

kjöt) skríður brosandi á land og snæðir

hrátt kjötið beint úr hendi viðkomandi.

Og stundum gerist víst að gefandinn

fylgir með að hluta til. . . En það er

ekki nóg með að þeir grænu séu fóðrað-

ir samviskusamlega heldur munu þeir

einnig vera skreyttir armböndum og

öðru mannlegu búkskrauti. Hvernig

það hefur komist þangað er mér hulin

ráðgáta. Nema að það sé frá því fyrir

flóö...

Þetta er einn af þessum undarlegu

trúarsiðum sem staðiö hafa af sér allar

þjóðfélagsbreytingar og trúarkenning-

ar: þetta er guðhræðslan á nærbrók-

inni...

Barát

„Hefurðu smakkað bar?" var spurt

flauelsröddu. Eg lét víðáttumikið dag-

blaðið síga virðulega niður fyrir nef-

broddinn og leit lymskulega á rúmlega

tvituga bogadregna stúlku sem hallaði

sér upp að holdþéttum veskiseiganda.

Eg fletti blaðinu þar sem ég stóð í

ógnarlangri biðröð sem öli hinkraði

eftir að komast inn í bióið þeirra

erinda að sjá kvikmyndina Karmen.

,^Nei," heyrðist sagt djúpri röddu

handan bluðsins míns.

„Eg borðaði hálfan í gær, vinstri

hliðina," umlaöi flauelið.

„Jæja, hvernig fannst þér?" spurði

sá djupraddaði af hreinni skyldu-

rækni.

„Algert æði!" mjálmaði hún.

„Þú hefur samt ekki skorið á þér

góminn!" urraöi hann glaðlega og

opnaði tyggjópakka snöggt.

„Asni geturðu veriðadna!" gótaði sú

stutta, keypti tvo miða og skaust inn i

myrkrið ásamt elskhuganum.

Eg stóð og horfði á eftir þeim með

augnaráði sem helst hefur líkst kyn-

blöndu af spurningar- og upphrópunar-

merki. Át hún bar?? Hún át bar! Eg

trúi því bara ekki! Þessir Frakkar og

þeirra matarvenjur! Eða þýddi orðið

annaö en það sem ég hélt: andlega

hlandskál þar sem þjónarnir pumpa

sannleiksvökva í tunguhefta góðborg-

ara og heimsmenni.

Eg varð að fá úr þessu skoriö hiö

snarasta. Því kippti ég eldsnöggt að

mér útréttri hendinni (sem fól í sér aö-

gangseyrinn), snerist á hæli og oln-

bogaði mig ruddalega eftir tilvonandi

bíógestum og út á götu. Tók síöan

strikið (brotið) heim, reif fram orða-^

bókina og fann þar þessa skilgrein-

ingu: „bar, -s -ir, 1. drykkjustaður þar

sem viðskiptavinurinn neytir viö hátt

borð 2. sjávarfiskur (labax lupus) sem

lifir í Atlantshafinu og Miðjarðar-

hafinu, gráðug kjötæta, vinsæll mat-

fiskur."

Það var nefnilega það, hún hafði þá

fengið sér fiskbita, blessuð dúfan.

Nokkuð sem er fremur sjaldgæft hér

um slóðir. Segi svo einhver að náung-

innséekkiundirströngueftirliti....

En lítum aðeins nánar á heiti fisks-

ins: bar. Ætli þessi tvöfalda merking

orösins valdi ekki ruglingi? Hugsið

ykkur tvo menn sem hittast sisvona úti

á götu og annar þeirra lýsir þvi yfir aö

hann sé á bar (sbr. vera á steinbit).

Hvort á hinn að álykta sem svo að

viömælandinn sé barþjónn eöa bar-

veiðimaður? Og hvurju á veslings kon-

an í landi (og með rúllur í hárinu) að

svara í símann? Hann er á bar? Þetta

gætiorðiðviðkvæmtmál...

Eg prísa mig nú bara sælan fyrir

hönd okkar Frónara, við höf um þó haft

vit á að skira fórnarlömb okkar mun

mannúðlegri nöfnum. Það er kannski

þess vegna sem þeim fækkar svona

ört. Hvað um það, við getum þó allténd

hafið innflutning á niöursoðnum

börum...

Aixíapril,

Friðrik Rafnsson.

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24