Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Dagblašiš Vķsir - DV

og  
S M Þ M F F L
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 . . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Dagblašiš Vķsir - DV

						20

DV. LAUGARbAGÚR'28. ApRlL1984.'

Sérstæð sakamál

Sérstæð sakamál

Sérstæð sakamál

Crown kráin var þéttsetin fólki þeg-

ar sprengingin varð. Gólfiö gekk í

bylg jum, veggirnir titruðu og rúðurnar

sprungu. Margir bjórþambaranna létu

sig síga undir borðin. Aðrir stóðu sem

f rosnir í sömu spórum og gátu aðeins

gefið f rá sér veikburða hræðsluóp.

Jock McKenzie, hraustlegur Skoti

um þrítugt og starfandi lögreglu-

maður, varð fyrstur til að átta sig á

hvað var að gerast. Hann tók á rás út

af kránni ásamt með vini sínum, Joe

Slade, sem var atvinnufótboltamaður.

Fyrir utan krána blasti við þeim ófög-

ur sjón. Bíll l.afði næstum vafist utan

um ljósastaur og stóð í ljósum logum.

Logarnir stóðu hátt í loft upp.

Þeir félagarnir sýndu mikið hug-

rekki er þeir rifu upp framhurðina á

bílnum og náöu út bílstjóranum þar

sem logarnir léku um hann. Föt hans

voru alelda. Nærstödd kona henti til

þeirra kápunni sinni til að þeir gætu

slökkt í manninum. Hann var illa far-

inn af brunasárum og meðvitundar-

Iaus þegar Ioksins tókst að sló'kkva eld-

inn í f ötum hans.

Á meðan beöið var eftir lögreglu,

slökkviliði og sjúkrabil brann billinn,

sem var af gerðinni Fiat 132, þar til

ekkert var eftir nema járnið bert.

Þessi atburður átti sér stað i smá-

bænum Pelsall í Miö-Englandi þann 5.

nóvember 1982.

Bílstjórinn var f luttur beint á s júkra-

húsið í Birmingham þar sem læknar

unnu alla nóttina við að gera aö bruna-

sárum nans. Hann var illa farinn og

var vart hugaö líf. Hann komst ekki til

meðvitundar áður en hann fór á

skurðarborðið. Lögreglan fann út

nafn hans eftir númerinu á bílnum.

Hann reyndist vera George Ball,

fertugur að aldri, og bjó með konu

sinni, Joanne, og tveimur sonum í

Pelsall.

Hvar er mamma?

Hugh McKeown lögregluforingi kom

að helmili þeirra um miðnætti. Hann

barði að dyrum og annar sona þeirra

kom með stirurnar í augunum og opn-

aði. McKeown spuröi hvar foreldrar

hans væru og fékk það svar að þau

svæfu í rumi sinu. Lögregluforinginn

spuröi drenginn hvort hann mætti að-

gæta það. „Auðvitað," svaraði

drengurinn, ,,ég er viss um að mömmu

og pabba er alveg sama ef þetta er

svonamikilvægt."

En mamma og pabbi voru hvorugt

heima og það var augljóst að rúmin

höfðu ekki verið notuð síðan nóttina

áður. Drengurinn lét í ljós undrun sína.

„Þau hljóta að hafa farið út saman,"

sagði hann. „En þau eru ekki vön að

f ara án þess að láta okkur vita af því."

McKeown fékk samstundis hug-

dettu. Hann hringdi í höfuðstöövar lög-

reglunnar og bað um að senda lög-

reglukonu til aö gæta barnanna og ósk-

aði jafnframt eftir því að slökkviliðið

leitaði betur í bílflakinu. Þegar hann

kom sjálfur aftur á slysstaðinn lá lik

Joanna Ball á börum við bilflakið.

Björgunarmönnunum hafði yfirsést að

bílstjórinn var ekki einn í bilnum. En

það skipti þó ekki höfuðmáli þar sem

þeim hefði aldrei tekist að ná konunni

útúreldhafinu.

Óvenjulegir

höfuðáverkar

Likskoöarinn tók lík Joanna til skoð-

unar daginn eftir slysið. Það tók hann

ekki langan tíma að koma auga á að

hér var eitthvað málum blandið. „Það

er enginn reykur í lungunum á hinni

látnu. Ekki vottur af sóti eöa reyk. Þaö

þýðir að hún var látin áður en hún lenti

i eldhafinu," sagði hann við lögreglu-

foringjann. „Það má því draga þá

ályktun að annaðhvort hafi hún létist á

sama augnabliki og áreksturinn varð

eöa..."

, JSða hvað? " spurði McKeown hissa.

„ Ja, — það eru þessir höfuðáverkar

hennar sem eru mjög óvenjulegir,"

sagði iíkskoðarinn.

Bill Bnll-hjónunna varð alelda á svipstundu og það var ekki fyrr en   nokkrum tímum eftir slysið að í ljós kom að bílstjórinn var ekki einn í bílnum.

jfcki '¦¦<>'                                 '\

Storkaðu ekki

mordingja

með hlátri

„Ahvern hátt?" spurði McKeown.

„Höfuðkúpa hennar var brotin á

mörgum stöðum eins og hún hefði

verið barin í höfuöið með oddhvössum

hlut. Það er hugsanlegt að hún hafi

kastast til í bilnum og orðið fyrir

þessum áverkum við það. En ég á

erfitt með að imynda mér hvaða hlutur

I bílnum hefði getað orsakað þetta,

einkum með það í huga að áverkarnir

á höfuðkúpunni eru allir eins. Þeir eru

sjöaðtölu."

„Ertu að reyna að segja mér að hún

hafi verið myrt? " spurði McKeown lík-

skoðarann.

, JSg er að geta mér þess til, lögreglu-

foringi," svaraði líkskoðarinn varfær-

inn. „En það er erfitt að f ullyrða þetta.

Eg gæti ekki staðið upp í vitnast úkunni

og haldið þessu blákalt fram. En mér

virðist allt benda til að andlát hennar

hafi borið að með öðrum hætti en

virðist við f yrstu sýn."

McKeown átti ekki von á þessum

samræðum þegar hann spurðist fyrir

um niðurstööu likskoðunar. Hann hélt

að hann myndi fá venjulega skýrslu

sem þarf að gera þegar fólk hefur

látist við þessar aðstæður. Dánaror-

sök: lést af slysförum. Nú leit út fyrir

að hann hefði fengið morðmál til með-

ferðar.

Það vöknuöu margar spurningar við

þessar upplýsingar. Gat það verið að

Georg Ball hefði myrt konu sina og

hefði verið á leiðinni að husla likið

þegar hann lenti í árekstri við ljósa-

staur? Gat verið að kona hans hefði

slasast og hann verið að flýta sér með

hanaásjúkrahús?

Tæknimenn lögreglunnar voru nú

settir í málið. Þeir grannskoðuðu

heimili Ball-hjónanna með þvi hugar-

fari að komast að hvort þar heföu átt

sér stað átök. Grunur um slíkt styrkt-

ist þegar þeir f undu nýlega blóðdropa í

svefnherbergi hjónanna, bæði í gólf-

teppinu og á húsgögnum.

Undarlega tíöar

heimsóknir

Nágrannar þeirra voru spurðir í

þaula um allt sem viökom heimilis-

hó'gum. Margir þeirra nefndu undar-

lega tiðar heimsóknir ungs manns til

Joanna Ball á þeim timum sem eigin-

maöur hennar var ekki heima. Einn

nágr annanna minntist þess að haf a séð

þennan unga mann fara frá húsinu um

níuleytið sama kvðld og slysið átti sér

stað. „Hann hljóp við fót og horfði

flóttalega í kringum sig þar til hann

hvarf fyrir næsta húshorn," sagði kona

þessi. Hún sagðist halda að þessi ungi

maður hefði að jafnaöi kornið þrisvar

til fjórum sinnum í viku i heimsókn til

Joanna og þá alltaf þegar eiginmaður

hennar var ekki heima.

McKeown fannst ástæða til að kanna

þetta atriöi nánar. Hann fór og heim-

sótti syni Ball-hjónanna þar sem þeir

voru i gæslu á heimili frænku sinnar.

Þar tók hann eldri drenginn, sem var

sjö ára gamall, á hné sér og spurði

hann í þaula um allt sem gerst hefði

þennan örlagaríka dag. Þegar hann

vék að þessum manni, sem var fasta-

gestur á heimilinu, svaraði drengur-

inn: „Já.þúmeinarPcterfrænda."

McKeown hváði. Þá fékk hann þá

skýringu að Peter frændi væri góður

frændi að því leyti að hann gæfi

bræðrunum alltaf peninga til þess að

þeir gætu farið út og keypt sér eitt-

hvað. Það væri vegna þess að hann

þyrfti alltaf að ræða viðskipti við

mömmuþeirra.

, Jin hvað um pabba þinn, er hann

lika góður félagi Peter frænda?"

spurði lögregluforinginn.

Drengurinn hristi höfuðið. „Mamma

bað okkur aö minnast aldrei á frænda

við pabba því þeir eru óvinir og pabbi

yrði vondur við okkur ef við minntumst

á að frændi kæmi í heimsókn."

Hver er

Pétur f rœndi?

Lögregluforinginn þóttist nú vita

hvaö klukkan sló og hélt áfram að

spyrjadrenginn:

„Var Peter f rændi í heimsókn daginn

sem mamma þin og pabbi lentu í bíl-

slysinu?"

„Já, hann kom og gaf mér peninga

til að kaupa mér tindáta," svaraöi

drengurinn.

„Hvað var Peter frændi lengi?"

spurði McKeown.

, J2g veit það ekki. Hann var ennþá

þegar ég fór upp í rúm eftir kvöldmat-

inn."

, JSn hvenær kom pabbi þinn heim? "

,J2g veit það ekki heldur. Eg var

sofnaðurþá."

„En heyrðirðu eitthvað í mömmu

þinni og Peter frænda eftir að þú fórst

upp í rúm?" spurði lögregluforinginn

enn.

Drengurinn hugsaði sig svolítið um

og svaraði svo varfærinn: „Já, ég

heyrði einhvern hávaða eins og þau

væru að rifast eins og mamma og

pabbi gera stundum. Eg heyrði ein-

hvern hávaða en ég var samt ekki viss

hvort það voru þau eða hvort það var

eitthvað í s jónvarpinu."

„Rifust þau oft, mamma þín og

Peter frændi?" spurði lögregluforing-

innforviða.

Joanna Ball lék lelk með Pétri frænda

sem gekk of langt.

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24