Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Dagblašiš Vķsir - DV

og  
S M Þ M F F L
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 . . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Dagblašiš Vķsir - DV

						20
DV. LAUGARbAGÚR'28. ApRlL1984.'
Sérstæð sakamál
Sérstæð sakamál
Sérstæð sakamál
Crown kráin var þéttsetin fólki þeg-
ar sprengingin varð. Gólfiö gekk í
bylg jum, veggirnir titruðu og rúðurnar
sprungu. Margir bjórþambaranna létu
sig síga undir borðin. Aðrir stóðu sem
f rosnir í sömu spórum og gátu aðeins
gefið f rá sér veikburða hræðsluóp.
Jock McKenzie, hraustlegur Skoti
um þrítugt og starfandi lögreglu-
maður, varð fyrstur til að átta sig á
hvað var að gerast. Hann tók á rás út
af kránni ásamt með vini sínum, Joe
Slade, sem var atvinnufótboltamaður.
Fyrir utan krána blasti við þeim ófög-
ur sjón. Bíll l.afði næstum vafist utan
um ljósastaur og stóð í ljósum logum.
Logarnir stóðu hátt í loft upp.
Þeir félagarnir sýndu mikið hug-
rekki er þeir rifu upp framhurðina á
bílnum og náöu út bílstjóranum þar
sem logarnir léku um hann. Föt hans
voru alelda. Nærstödd kona henti til
þeirra kápunni sinni til að þeir gætu
slökkt í manninum. Hann var illa far-
inn af brunasárum og meðvitundar-
Iaus þegar Ioksins tókst að sló'kkva eld-
inn í f ötum hans.
Á meðan beöið var eftir lögreglu,
slökkviliði og sjúkrabil brann billinn,
sem var af gerðinni Fiat 132, þar til
ekkert var eftir nema járnið bert.
Þessi atburður átti sér stað i smá-
bænum Pelsall í Miö-Englandi þann 5.
nóvember 1982.
Bílstjórinn var f luttur beint á s júkra-
húsið í Birmingham þar sem læknar
unnu alla nóttina við að gera aö bruna-
sárum nans. Hann var illa farinn og
var vart hugaö líf. Hann komst ekki til
meðvitundar áður en hann fór á
skurðarborðið. Lögreglan fann út
nafn hans eftir númerinu á bílnum.
Hann reyndist vera George Ball,
fertugur að aldri, og bjó með konu
sinni, Joanne, og tveimur sonum í
Pelsall.
Hvar er mamma?
Hugh McKeown lögregluforingi kom
að helmili þeirra um miðnætti. Hann
barði að dyrum og annar sona þeirra
kom með stirurnar í augunum og opn-
aði. McKeown spuröi hvar foreldrar
hans væru og fékk það svar að þau
svæfu í rumi sinu. Lögregluforinginn
spuröi drenginn hvort hann mætti að-
gæta það. „Auðvitað," svaraði
drengurinn, ,,ég er viss um að mömmu
og pabba er alveg sama ef þetta er
svonamikilvægt."
En mamma og pabbi voru hvorugt
heima og það var augljóst að rúmin
höfðu ekki verið notuð síðan nóttina
áður. Drengurinn lét í ljós undrun sína.
„Þau hljóta að hafa farið út saman,"
sagði hann. „En þau eru ekki vön að
f ara án þess að láta okkur vita af því."
McKeown fékk samstundis hug-
dettu. Hann hringdi í höfuðstöövar lög-
reglunnar og bað um að senda lög-
reglukonu til aö gæta barnanna og ósk-
aði jafnframt eftir því að slökkviliðið
leitaði betur í bílflakinu. Þegar hann
kom sjálfur aftur á slysstaðinn lá lik
Joanna Ball á börum við bilflakið.
Björgunarmönnunum hafði yfirsést að
bílstjórinn var ekki einn í bilnum. En
það skipti þó ekki höfuðmáli þar sem
þeim hefði aldrei tekist að ná konunni
útúreldhafinu.
Óvenjulegir
höfuðáverkar
Likskoöarinn tók lík Joanna til skoð-
unar daginn eftir slysið. Það tók hann
ekki langan tíma að koma auga á að
hér var eitthvað málum blandið. „Það
er enginn reykur í lungunum á hinni
látnu. Ekki vottur af sóti eöa reyk. Þaö
þýðir að hún var látin áður en hún lenti
i eldhafinu," sagði hann við lögreglu-
foringjann. „Það má því draga þá
ályktun að annaðhvort hafi hún létist á
sama augnabliki og áreksturinn varð
eöa..."
, JSða hvað? " spurði McKeown hissa.
„ Ja, — það eru þessir höfuðáverkar
hennar sem eru mjög óvenjulegir,"
sagði iíkskoðarinn.
Bill Bnll-hjónunna varð alelda á svipstundu og það var ekki fyrr en   nokkrum tímum eftir slysið að í ljós kom að bílstjórinn var ekki einn í bílnum.
jfcki '¦¦<>'                                 '\
Storkaðu ekki
mordingja
með hlátri
„Ahvern hátt?" spurði McKeown.
„Höfuðkúpa hennar var brotin á
mörgum stöðum eins og hún hefði
verið barin í höfuöið með oddhvössum
hlut. Það er hugsanlegt að hún hafi
kastast til í bilnum og orðið fyrir
þessum áverkum við það. En ég á
erfitt með að imynda mér hvaða hlutur
I bílnum hefði getað orsakað þetta,
einkum með það í huga að áverkarnir
á höfuðkúpunni eru allir eins. Þeir eru
sjöaðtölu."
„Ertu að reyna að segja mér að hún
hafi verið myrt? " spurði McKeown lík-
skoðarann.
, JSg er að geta mér þess til, lögreglu-
foringi," svaraði líkskoðarinn varfær-
inn. „En það er erfitt að f ullyrða þetta.
Eg gæti ekki staðið upp í vitnast úkunni
og haldið þessu blákalt fram. En mér
virðist allt benda til að andlát hennar
hafi borið að með öðrum hætti en
virðist við f yrstu sýn."
McKeown átti ekki von á þessum
samræðum þegar hann spurðist fyrir
um niðurstööu likskoðunar. Hann hélt
að hann myndi fá venjulega skýrslu
sem þarf að gera þegar fólk hefur
látist við þessar aðstæður. Dánaror-
sök: lést af slysförum. Nú leit út fyrir
að hann hefði fengið morðmál til með-
ferðar.
Það vöknuöu margar spurningar við
þessar upplýsingar. Gat það verið að
Georg Ball hefði myrt konu sina og
hefði verið á leiðinni að husla likið
þegar hann lenti í árekstri við ljósa-
staur? Gat verið að kona hans hefði
slasast og hann verið að flýta sér með
hanaásjúkrahús?
Tæknimenn lögreglunnar voru nú
settir í málið. Þeir grannskoðuðu
heimili Ball-hjónanna með þvi hugar-
fari að komast að hvort þar heföu átt
sér stað átök. Grunur um slíkt styrkt-
ist þegar þeir f undu nýlega blóðdropa í
svefnherbergi hjónanna, bæði í gólf-
teppinu og á húsgögnum.
Undarlega tíöar
heimsóknir
Nágrannar þeirra voru spurðir í
þaula um allt sem viökom heimilis-
hó'gum. Margir þeirra nefndu undar-
lega tiðar heimsóknir ungs manns til
Joanna Ball á þeim timum sem eigin-
maöur hennar var ekki heima. Einn
nágr annanna minntist þess að haf a séð
þennan unga mann fara frá húsinu um
níuleytið sama kvðld og slysið átti sér
stað. „Hann hljóp við fót og horfði
flóttalega í kringum sig þar til hann
hvarf fyrir næsta húshorn," sagði kona
þessi. Hún sagðist halda að þessi ungi
maður hefði að jafnaöi kornið þrisvar
til fjórum sinnum í viku i heimsókn til
Joanna og þá alltaf þegar eiginmaður
hennar var ekki heima.
McKeown fannst ástæða til að kanna
þetta atriöi nánar. Hann fór og heim-
sótti syni Ball-hjónanna þar sem þeir
voru i gæslu á heimili frænku sinnar.
Þar tók hann eldri drenginn, sem var
sjö ára gamall, á hné sér og spurði
hann í þaula um allt sem gerst hefði
þennan örlagaríka dag. Þegar hann
vék að þessum manni, sem var fasta-
gestur á heimilinu, svaraði drengur-
inn: „Já.þúmeinarPcterfrænda."
McKeown hváði. Þá fékk hann þá
skýringu að Peter frændi væri góður
frændi að því leyti að hann gæfi
bræðrunum alltaf peninga til þess að
þeir gætu farið út og keypt sér eitt-
hvað. Það væri vegna þess að hann
þyrfti alltaf að ræða viðskipti við
mömmuþeirra.
, Jin hvað um pabba þinn, er hann
lika góður félagi Peter frænda?"
spurði lögregluforinginn.
Drengurinn hristi höfuðið. „Mamma
bað okkur aö minnast aldrei á frænda
við pabba því þeir eru óvinir og pabbi
yrði vondur við okkur ef við minntumst
á að frændi kæmi í heimsókn."
Hver er
Pétur f rœndi?
Lögregluforinginn þóttist nú vita
hvaö klukkan sló og hélt áfram að
spyrjadrenginn:
„Var Peter f rændi í heimsókn daginn
sem mamma þin og pabbi lentu í bíl-
slysinu?"
„Já, hann kom og gaf mér peninga
til að kaupa mér tindáta," svaraöi
drengurinn.
„Hvað var Peter frændi lengi?"
spurði McKeown.
, J2g veit það ekki. Hann var ennþá
þegar ég fór upp í rúm eftir kvöldmat-
inn."
, JSn hvenær kom pabbi þinn heim? "
,J2g veit það ekki heldur. Eg var
sofnaðurþá."
„En heyrðirðu eitthvað í mömmu
þinni og Peter frænda eftir að þú fórst
upp í rúm?" spurði lögregluforinginn
enn.
Drengurinn hugsaði sig svolítið um
og svaraði svo varfærinn: „Já, ég
heyrði einhvern hávaða eins og þau
væru að rifast eins og mamma og
pabbi gera stundum. Eg heyrði ein-
hvern hávaða en ég var samt ekki viss
hvort það voru þau eða hvort það var
eitthvað í s jónvarpinu."
„Rifust þau oft, mamma þín og
Peter frændi?" spurði lögregluforing-
innforviða.
Joanna Ball lék lelk með Pétri frænda
sem gekk of langt.

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24