Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Dagblašiš Vķsir - DV

og  
S M Þ M F F L
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 . . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Dagblašiš Vķsir - DV

						TW. ÞRIÐJUDAGUR 10. JUNI 1986.

Utgáfufélag: FRJÁLS FJÖLMIÐLUN HF.

Srjómarformaðurogútgáfustjóri: SVEINN R.EYJÓLFSSON

Framkvæmdastjóri og útgáfustjóri: HÖRÐUR EINARSSON

Ritstjórar: JÓNAS KRISTJÁNSSON og ELLERT B. SCHRAM

Aðstoðarritstjórar: HAUKUR HELGASON og ELlASSNÆLAND JÓNSSON

Fréttastjórar: JONAS HARALDSSON og ÓSKAR MAGNÚSSON

Auglýsingastjórar: PÁLLSTEFÁNSSON og INGÖLFUR P. STEINSSON

Ritstjóm, skrifstofur, auglýsingar, smáauglýsingar, blaðaafgreiðsla, áskrift,

ÞVERHOLT111, SlMI 27022

Setning, umbrot, mynda- og plötugerð: HILMIR HF„ ÞVERHOLT111

Prentun: ARVAKUR HF.- Askriftarverðá mánuði 450 kr.

Verð í lausasölu virka daga 45 kr. - Helgarblað 50 kr.

Brenndir Bolvíkingar

A-flokkarnir sigruðu í sveitarstjórnarkosningunum.

Víða mynda þeir meirihluta eða verða alla vega sterk-

asti aðili meirihluta. Þá er jafnan nefnt, hvort sveitarfé-

lagið skuli fara að fordæmi Bolvíkinga og gera það, sem

kallað hefur verið Bolungarvíkursamningar við starfs-

fólk sitt. Því er fróðlegt að skoða, hvernig þeir hafa

farið út úr kosningunum, sem gerðu hið fræga Bolung-

arvíkursamkomulag. Eins og oft er sagt: Brennt barn

forðast eldinn.

Samningur Bolungarvíkurkaupstaðar við starfsmenn

sína gerir ráð fyrir, að starfsfólkið fái 30 þúsund króna

lágmarkslaun á mánuði fyrir 8 stunda vinnudag. Flest-

ir þeirra hafa þegar náð þessum áfanga. Þeir, sem fyrir

höfðu yfir 30 þúsund fyrir dagvinnu, fá enga hækkun.

Yfirvinna er áfram greidd samkvæmt taxta BSRB.

Mörgum hefur þótt fýsilegt, að önnur sveitarfélög feti

í fótspor Bolvíkinga. En hvernig hefur þetta gengið á

Bolungarvík?

Meirihluti bæjarstjórnar á Bolungarvík, sem upp-

haflega gerði þetta samkomulag við verkafólk, sem

starfar hjá bænum, var skipaður sjálfstæðismönnum,

framsóknarmönnum og H-listamönnum. Hinir síðast-

nefndu voru einkum alþýðuflokksmenn. Eftir að bærinn

hafði gert þetta samkomulag við verkafólk sitt, spurði

alþýðubandalagsmaðurinn, sem var í minnihlutanum,

hvers vegna samkomulagið næði ekki til allra bæjar-

starfsmanna. Samþykkt var, að svo yrði. Síðan fóru

alþýðubandalagsmenn af stað og kröfðust þess, að slíkt

samkomulag tæki einnig gildi á almennum vinnumark-

aði. Sjálfstæðismenn, sem stýrðu fyrirtækjunum, voru

spurðir, hvers vegna þeir hefðu nýlega talið ófært að

hækka lægstu laun semþessu næmi á almenna vinnu-

markaðnum, en nú gætu þeir boðið bæjarstarfsfólki

slíka hækkun á silfurbakka.

Við það sat, að fólk á almenna vinnumarkaðnum gat

ekki fengið þessa hækkun á Bolungarvík fremur en

annars staðar á landinu.

Sjálfstæðismenn töpuðu miklu fylgi og manni. Fram-

sókn þurrkaðist út. H-listamenn klofnuðu, og alþýðu-

flokksmenn buðu fram sér en vegnaði illa. Alþýðu-

bandalagið stórjók fylgi sitt.

Þetta er lærdómsrík niðurstaða fyrir þá meirihluta-

menn í sveitarstjórnum, sem nú ræða hugsanlegt

samkomulag við starfsmenn sína á þessum nótum.

Samningurinn á Bolungarvík reyndist með öðrum orð-

um þyrla upp moldviðri. Auðvitað sætti verkafólk á

almenna vinnumarkaðnum sig ekki við, að starfsfólk

sveitarfélagsins fengi slík sérréttindi umfram það. Við

meirihlutamönnum blasir nú, að slíkt samkomulag gæti

kostað fylgi. Minnihlutamenn gætu æst almennt verka-

fólk til andstöðu við sérréttindi starfsfólks.

Enda sagði forystumaður alþýðuflokksmanna á Bol-

ungarvík í viðtali við DV, að Bolungarvíkursamning-

arnir yrðu ekki framlengdir um áramótin. Finna yrði

annað kerfi, sem tæki tillit til starfsaldurs og ábyrgðar.

Annað væri ekki réttlátt.

Þessi alþýðuflokksmaður viðurkennir að hafa verið

frumkvöðull Bolungarvíkursamninganna.

A-flokkunum þætti kannski fýsilegt, þar sem þeir

taka völd, að gera eitthvað í sama dúr. En slíkt kerfi

ér ekki réttlátt. Engar einfaldar lausnir eru á vanda

láglaunafólks, því miður.

Haukur Helgason.

„Réttur almennings til að ferðast er mjög mikilvægur...

Almenningur

og umgengni

við landið

I þessum flokki greina verður rjall-

að um fjölbreytileg áhugasvið

almennings í umgengni við landið

og hvernig hagsmunir fólks éru ólík-

ir í þeim efnum. (Stuðst er lítillega

við bækurnar Umhverfisrétt eftir

Gunnar G. Schram (Reykjavík, 1985)

og Eignarhald á afréttum og al-

menningum (Ritsam Sagnfræði-

stofnunar 4, Reykjavík 1981) eftir

Gunnar F. Guðmundsson).

Eignarréttur - afnotaréttur

Allt fram á 20. öld gátu nánast

engir aðrir en bændur nýtt sér af-

rétti og óbyggðir hér á landi. Notin

voru fyrst og fremst sauðfjárbeit. Við

þessar aðstæður skipti ekki svo

miklu máli hver átti landið, bara ef

það var óvefengjanlegt hverjum bar

upprekstrarrétturinn, enda var

formlegur eignarréttur oft óljós.

Þegar atvinnuhættir breyttust og

fólki fjölgaði komu til sögunnar nýj-

ar þarfir og ný áhugamál sem hafa

skapað andstæða hagsmuni og jafn-

vel árekstra um notkun. Þá fór

eignarrétturinn allt í einu að skipta

máli. Á eignarréttinum eru reistar

kröfur til notkunar eða friðunar,

kröfur sem oft takmarka afnot ann-

arra nái þær fram að ganga.

Ólíkir hagsmunir

Fyrst skal vikið að þörf almenn-

ings til útivistar, þörf til að komast

út úr ys og þys borgarsamfélagsins,

þörf til að komast upp í óbyggðir,

þörf til að njóta ósnortinnar náttúru,

þörf fyrir tilbreytingu.

Þessir hagsmunir almennings eru

afar margbreytilegir eins og komið

verður betur að í næstu grein. Hvers

konar skemmtiferðalög, veiðar,

fjallaklifur, rallakstur, berja- og

grasatínsla, svo eitthvað sé nefnt.

Undir hagsmuni almennings má

eflaust líka flokka virkjanir þótt

sumar virkjanir séu nú baggi á okk-

ur.

Almenningur hefur að sjálfsögðu

augljósa hagsmuni af náttúruvernd.

Megintakmark hennar hlýtur að

vera að eyðileggja landið ekki meira

en orðið er. Þannig er náttúruvernd

Kjallarinn

Ingólfur Á.

Jóhannesson

sagnfræðingur og

landvöröur

er mjög mikilvægur og raunar er

slíkur réttur undirstaða þess að

landsins verði notið. Einhverjar tak-

markanir hljóta þó ætíð að verða á

honum, t.d. um varplönd.

Um allt land utan landareigna,

lögbýla eða óbyggða er almenningi

heimil för og dvöl „í lögmætum til-

gangi" eins og það er orðað í

náttúruverndarlögum. Einnig má

fara án sérstaks leyfis um eignarlönd

manna séu þau ógirt og óræktuð,

t.d. eru lögin túlkuð þannig að tjalda

megi þar til fárra nátta án leyfís.

Yfirleitt er ómögulegt fyrir ókurin-

uga að vita hvort ógirt land og

óræktað tilheyri lögbýli eða ekki.

Þegar ég ferðast geri ég því einfald-

lega ráð fyrir að allt slíkt land sé

utan lögbýla, jafnvel þótt ég viti að

svo sé ekki alltaf.

Hvað þá um umferðarrétt um girt

land? Skv. laganna hljóðan má ekki

fara um slíkt land nema með leyfi

landeiganda. Þetta leiðir af sér um-

„Almenningur hefur að sjálfsögðu aug-

ljósa hagsmuni af náttúruvernd. Megin-

takmark hennar hlýtur að vera að

eyðileggja landið ekki meira en orðið er."

ekki bara einhver „sértrú" ofstækis-

manna. En stundum rekast þessi

sjónarmið á við'það sem okkur lang-

ar til i hugsunarleysi.

Hagsmunir bænda af beit eru aug-

ljósir.

Ótalinn er túrisminn, vaxandi at-

vinnugrein. Innflutningur erlendra

ferðamanna er talinn keppikefli og

reynt er að laða þá til landsins. Sú

gagnrýni heyrist jafnvel að sums

staðar sé meira gert fyrir þá en ís-

lendinga.

Umferðarréttur almennings

Réttur almennings til að ferðast

talsverða og að mínu mati óréttmæta

takmörkun á umferðarrétti almenn-

ings, enda hefur þetta ákvæði

náttúruverndarlaganna verið gagn-

rýnt talsvert.

Athyglisvert er að umferðarréttur

er miklu verr varinn í lögum en eign-

arréttur. Landeigandi getur einfald-

lega girt land og þar með bannað

fólki umferð á því landi. Þessu þarf

að breyta. Lagt hefur verið til að

fólk verði að fara í gegnum hlið á

slíkum girðingum. Ég hygg að það

sé einföld lausn og fullnægjandi og

varla telst það ósanngjörn krafa.

Ingólfur Á. Jóhannesson

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24
Blašsķša 25
Blašsķša 25
Blašsķša 26
Blašsķša 26
Blašsķša 27
Blašsķša 27
Blašsķša 28
Blašsķša 28
Blašsķša 29
Blašsķša 29
Blašsķša 30
Blašsķša 30
Blašsķša 31
Blašsķša 31
Blašsķša 32
Blašsķša 32