Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Žjóšviljinn

og  
S M Þ M F F L
. . . . . 1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
Smelltu hér til aš fį meiri upplżsingar um 84. tölublaš 
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Žjóšviljinn

						10
Þ JÓÐVIL JINN
Fimmtudagur 14.   apríl    1949.
EVELYN WAUGH:
8. DAGUK.
ASM. JÖNSSON
þýddi.
ur með evrópska menntun hikaði í valinu?" ,
„Þeir eru allir saman á móti mér, þeir eru
allir saman svikarar — ég get ekki treyst einum
einasta manni."
„Að mér undanskildum yðar hátign."
„Eg treysti þér ekki heldur — sízt þér." _
„En ef allir eru svikarar, þá verðið þér.Æ&gc.r.a
einn þeirra að trúnaðarvini yðar — þér ne'^fðist'"'
bókstaflega  til  þess.  Enn  er ekki  of. seint" að
flýja. Það ,vita ekki aðrir en 'ég um bátinn, því.
Armeninn Youkoumian er dauður — skiljið þér
það, yðar hátign? Skipið lífverðinum að lofá rriér
að komast  burt. Eg fer þangað, sem báturinn -er
falinn, og eftir kl.ukkutíma skal ég véríÉ'kominn ¦
með hann þangað, sem borga'rmúrinn nær hiður
að vatninu. Þér komið svo þangað, þegar varð-
mannaskipti verða — skiljið þér? Þetta er eina •
undankomuleiðin.  Treystið þér mér, því aníiars''
verðið þér einn og yfirgefinn."
.  Keisarinn stóð á fætur. „Eg veit ekkí; hvort
mér er óhætt að treysta þér — ég held, að ég
geti ekki treyst neinum, farð.u bara. Hvers vegna
ætti ég að láta hengja þig? Hverju máli skiptir
einu lífi fleira eða færra, þegar allir eru svik-
arar? — Farðu í friði."
„Eg er trúfastur þjónn yðar hátignar."
Seth opnaði hurðina, og aftur heyrðist hratt
fótatak njósnara, sem hraðaði sér burt.
„Höfuðsmáður."
„Yðar hátign?"
„Alí má yfirgefa virkið."
„Eins og yðar hátign býður." Jóab höfuðsmað-
ur heilsaði að hermannasið. Um leið og Alí fór út,
snéri hánh sér við og ávarpaði keisarann.
„Það væri hyggilegt af yðar hátign að treysta
mér."
„Eg treysti engum — ég ér einn og yfirgef-
inn."
Keisarinn   var   einn.   1   næturkyrðinni   heyrði,    ,
hann   veikan hávaða — trumbur hersins,  sem,
nálgaðist.  Klukkan  var fjórðung  yfir tvö     —
dimmt í næstum f jórar klukkustundir enn.
Allt í einu rauf hátt, skerandi hljóð kyrrðina
—  hljóðið kom neðan frá og skall á virkinu og
þagnaði síðan. Það gaf ekkert til kynna, hafði
ekkert framhald, ekkert fótatak heyrðist, engar
raddir — aðeins þögn og trumbuniðurinn í
fjar3ka.
Seth hljóp að dyrunum. „Hæ! — Hver er þar?
Hvað gengur á? Höfuðsmaður. Lífvörður^'^Ek^^, '*¦:
ert svar — aðeins fótatak hins óhjákvœmilegn
njósnara. Hann gekk út að glugganum. „Hver
. er þar? Hvað hefur komið fyrir? Er enginn á
verði ?"
Löng þögn.
Loksins svaraði róleg rödd að neðan: „Yðar
hátign?"                                                               ;í|J"
„Hver er það?"
„Jóab höfuðsmaður í keisaralega fótgöngulið-
inu — til þjónustu, yðar hátign."
„Hvað gekk á?"
„Yðar hátign?"                     !                         jTj
„Hvaða hljóð var þetta ?"
„Það var af lítilsháttar mistökum, yðar hátign
—  þér þurfið ekki að óttast það."
„Hvað gekk á?"
„Lífvörðurinn gerði lítilsháttar mistök —það
það er allt og sumt."
„Hvað gerði hann?"
„Það var bara Indverji, ýðap-hátignr.Lí$v.örð-;..
urinn misskildi fyrirskipanirnar. Eg skal; S3á..um, - -
að honam verði réfsað."
Ö t
„Hvar er Alí — hefur eitthvað komið fyrir
hann?"
„Hann er dauður, yðar hátign — það var fyrir
mistök lífvarðarins. Mér þykir ákaflega leitt,
að yðar hátign skyldi verða fyrir þessu ónæði."
Skömmu síðar læddust Jóab höfuðsmaður, kap-
teinninn og hr. Youkoumin út um leynidyr á
virkinu, og yfirgáfu borgina. Þeir stefndu til'
gömlu sykurmyllunnar.
Og Seth var einn eftir.
Aftur morguhroði. Hr. Youkoumian drattast
hægt inn í Matodi. Göturnar eru auðar. Allir,
sem.áttu þess kost, höfðu yfirgefið borgina í
myrkri —¦ þeir sem eftir urðu, kúrðu. bak við
læsfcar dyr og byrgða glugga. Þeir störðu í 'gegn-
um 'öiiráargöt og rifur í gluggahleruma þerinan
þreytta og smávaxna förumann, sem dragnaðist
eftir götunni í áttina til veitingastofunnar Am-"'
urath & Universal.
Frú Youkoumian lá þversum yfir þröskuldinn
í svefnherbergisdyrunum. Um nóttina hafði hún
getað nagað í sundur drusluna, sem var bundin
fyrir munn hennar, og tekizt.að velta sér svolítið
eftir gólfinu — þá voru kraftar hennar á þrotum.
Þegar hún var orðin örmagna af að hljóða á
hjálp og brjótast um í böndunum, féll hún í eins-
konar dvala, sem af og til \'ar rofinn martröð,
krampaköstum og hraðferðum rottanna' 'aftur óg
fram um gólfið. Siífurglitrahdi morgúnskíman
féll inn um gluggann á andlit þessarar mis-
þyrmdu, bólgnu og óhreinu manneskju, og hafði
mjög neikvæð áhrif á þroskaðan hstasmekk
Youkoumians.
:  „Krikor, Krikor! Ó, guði sé lof og dýrð fyrir
að þú komst------Eg hélt, að ég mundi aldrei
framar fá að sjá þig — Dýrð sé jómfrú Maríu
og Jósef — Hvar hefurðu verið ? — Ó — Krikor
— maðurinn minn — guði almáttugum og öllum
englum hans sé löf og dýrð fyrir að hafa leitt
þig hingað til mín."
Hr. Youkoumian settist þyngslalega á rúmið
og dró af sér skóna. Eg er þreyttur," sagði hann.
„Guð minn góður, hvað ég er þreyttur — ég gæti
sofið í heila viku samfleytt." Hann tók flösku of-
an af hillu og hellti úr henni í glas. „Þetta eru
þær ógeðfelldustu nætur, sem ég hef nokkurntíma
lifað. Fyrst að vera svo að segja hengdur. Þá
neyðist ég til að ganga alla leiðina til sykur-
myllunnar — og svo er það næsta sem ég veit
af mér, að ég ligg einn og yfirgefinn í fjörunni,
farangurinn minn horfinn, báturinn horfinn, her-
manna helvítin horfin, og ég með kúlu á stærð
við hænuegg á hausnum — finndu bara."
„Eg er bundin, Krikor. Skerðu böndin af mér,
svo ég geti hjálpað þér. Ó — elsku. maðurinn
„Þetta er logandi sárt. Og ferðin heim. Og
báturinn minn horfinn. 1 gær gat ég fengið
fimmtán hundruð rúpíur fyrir þennan bát. Ó ¦—
höfuðið á mér — fimmtán hundruð rúpíur. Mig
verkjar líka í fæturna. Eg verð að fara í rúm-
ið."                           .    .
„Leystu mig, Krikor, og ég skal hjúkra þér,
elskan mín."
„Nei — vertu ekki að hafa áhyggjur af því,
blómið mitt. Eg ætla að hátta — ég gæti sofið
í heila viku."                                          •.-
„Krikor, leystu mig."
„Hafðu engar áhyggjur af mér. Þetta líðúr
frá, þegar ég er búinn að sofa vel — o, mig
verkjar-1^11^^810»^^^^."^^» svolgraði í sig    •
úrglasinux>g ruxadi ánægjulega. Síðan vatt hann
h ttf'
sér upp í rúmið og snéri sér til veggjar,-'v
„Krikor — ó, Krikor, ætlarðu ekki — þú verð-
ur að leysa mig — skilurðu þa.ð.ekki? Eg er
búin að liggja hér í alla nótt. Eg hef svo voða-
legar kvalir — "
„Láttu bara fara vel um þig þar sem þú ert,
ég hef ekki tíma til að sinna þér núna. Þú hugs- i
ar alltaf fyrst og fremst um sjálfa þig, En hvern-
ig heldurðu,  að  mér líði ?  Eg er þreyttur    —
kannske þú heyrir það ekki?"
„En Krikor — "                              ¦    ,    '
„Haltu kjafti, merin þín."
Og áður en mínúta var liðin, var hr. Yöukoum-
ian liðinn frá hrellingum þessarar örlaganætur, I
yfir í djúpan og draumlausan svefn.
-• Skrúðgangan var tilkomumikil. Fyrst kom
¦: lúðrasveit keisaralega lífvarðarins í trosnuðum
gráum einkennisbúningum. Hún lék „ Jolin
Browns Body".                                          ¦   ». '
¦ Næst þeim kom fótgönguliðið.  Siggugir, berir:
fætur,   sem   þyrluðu   rykinu  .upp   í   taktföstum|
skrefum. Þeir voru í gauðrifnum einkennisbún-;
ingum, fótavefjurnar í öilum regnbogans litum,
vafðar. á marg.víslegasta hátt um fætuma, húfur:
af öllum hugsanlegum  gerðum.  Rifflarnir með
ásettum stingjum héngu yfir axlirnar,   hrokknir
kollar,   kátbrosleg  negrasmetti,   svart   hörundið:
glitraði í gegnum rifur á hnappalausum iökkun-
' um, vasarnir úttroðnir af ránfeng. Á milli þess-!;
ara hermanna og leiguhermannanna reið Conn-!
ólly hershöfðingi á stóru gráu múldýri, og for- j
ingjaráð hans  á báðar hliðar honum. Það var.v
lágvaxinn Iri á bezta aldri.  Hann..haíði" sinnt;
•margvíslegum störfum  um  dagana,   Fyrst  var*
hann í ensk-írsku herlögreglunni, þá í suður-af-;
rísku lögregiúnni, og áður, en hann gekk íþjón-:
ustu keisarans hafði hann verið í varáliði í Ken-
ya. í þetta sinn: líktist hann meira glötuðum og!
.endurheimtum landkönnuði, en sigursælum her-
foringja. Vikugamlir rauðir, skeggstubbar þÖktu:
. hökuna, hnífa og sverðaeggjar höí^ubrey.tt reið-t
buxunum í stuttbuxur, og í stað einkennisjakka1
og húfu Var-hahn í skyrtu, opih'ái1i''hálsinn og"
með veðurbarinn sólhjálm á höfðinu,. S^ónauki,!.'
kortahulstur, sverð og skammby^sur héngu hér
og þar utan  á  honum.  Hann  reykti  pípu með
heimaræktuðu tóbaki í.
Á  hæla  honum  fylgdu  herskariar-.Wa'nda  og
Sakuyu stríðsmanna, sem höfðu slegízt í förina
uppi í fjöliunum. Þeir voru fimm til tíu í hóp,
og fylgdu eftir höfðingjunum, sem sátu á hest-
baki.  Á undan sér ráku þeir geitur  og gæsir,
sem þeir höfðu rænt á bæjum er urðu á leið
þeirra.  Af  og  til   settust  þeir niður og hvíldu
sig,  og hlupu  síðan  viö  fót til  að ná  hernum
aftur.   Mestu   höfðingjarnir   höfðu   sínar   eigin
hljómsveitir — ríðandi trumbuslagara, sem börðu
stórar skálar úr nautshúð og tré og pípuleikara,
sem blésu í fleiri metra löng bambushorn. Hér
og þar gnæfði íilfvaldahöfuð upp úr fjöldanum.
Þessir menn  voru  vopnaðir allskonar vopnum,
gömlum   rifflum  með  tilheyrandi  krössum   eða
látúnsskothylkjum, stuttum veiðispjótum, sverð-
um og hnífum,   hinum tveggja metra löngu og
blaðbreiðu spjótum Wandanna, og í fótspor eins
höfðingjans   draslaði   þræll   vélbyssu,   sem   var
sveipuð   flauelsábreiðu.   Nokkrir  voru  vopnaðir
stuttum bogum  og kylfum, samskonar og hafa
þekkzt f rá alda öðli.
. ||ijiji
Hár  Sakuyanna var fágurlega  liðað   og.   $
brjósti og handleggjum höfðu þeir stór og marg-
vísleg ör til fegurðarauka, en tennur Wandanna
voru sorfnar í hárbeitta odda og í hár þeirra
voru fléttaðir fleiri tugir af rottuskottum, smurð-
um í leir. Og samkvæmt æfafornum erfðavenj-
nm bar hver sem þess var megnugur getnaðar-
lim fallins óvinar í snúru um hálsinn.
Þegar þessir herskarar ruddust inn í borgina
og streymdu eftir götunum, greindust þeir í ótal
kvíslar, sem streymdu í allar áttir eins og spýur
úr fúinni brunaliðsslöngu. Menn,. hestar, múl-
dýr, nautgripir fylltu götur og torg. Hljóðfæra-
leikarar, sem höfðu orðið viðskila, yið hljóni-
sveitirnar æddu blásandi í gegnum mannfjöldann,
hópar manna skildust frá herdeildum í troðningn
um og slóu upp balli á götunum, vínsölurnar
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12