Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Žjóšviljinn

og  
S M Þ M F F L
. 1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31 . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Žjóšviljinn

						Fimmtudagur 1'8. desember 1958 — ÞJÓÐVILJINN — (5
Litazt
Einhvern daginn dettur þér
kannski í hug að skreppa til
ísafjarðar, lesandi góður. Þú
athugar hvernig þú komist
þangað sem þægilegast og ódýr-
ast og kemst að raun um, að
kostirnir eru þrír: Flugleið,
landleið og sjóleið. Yfir sumar-
tímann eru allar götur greiðar,
en að vetrinum geta liðið svo
dagar og vikur, að ekki gefi
rsema sjóveg. Vegir eru á kafi
í snjó og flug tefst vegna veð-
urs, en strandferðaskipin setja
ekki veður fyrir sig og halda
áætlun hvernig sem viðrar.
Farir þú landleiðina þá sezt
þú upp í langferðabíl að morgni
dags í Reykjavík og síðan er
ekið um blómlegar sveitir og
eyðilegar heiðar. Það er stanz-
að öðru hverju til að borða og
drekka og þess í milli hossast
þú í rútunni og horfir á fjöllin
koma og hverfa, á bóndabýli
af öllum stærðum og gerðum
þjóta framhjá, eða þá þú syngur
lag og lag með samferðafólk-
inuj'. Tíminn líður, og undir
kvöld silast bíllinn í lággíri nið-
ur af Þorskafjarðarheiðinni og
skilar þér að lokum til Melgras-
eyrar við ísafjarðardjúp. Þar
bíður póstbáturinn Fagranes, til
að flytja þig og ferðafélagana
síðasta spölinn til ísafjarðar.
Eftir þriggja tíma stím er svo
ferðin á enda
Ætlir þú hins vegar loftleið-
is, þá pantar þú far hjá Flug-
félagi íslands og kemur þér
síðan á tilsettum tíma út á
flugvöll og um borð í Katalín-
una, sem þar bíður. Brátt
byrjar þessi fulltrúi tækninnar
að hósta og rymja og síðast að
öskra, og með háhljóðum, verri
en í nokkurri sængurkonu,
dregur hann sjálfan sig upp í

Eyvindur Eiríksson:
m  á  ísafárði
::::^::^^^x-:ív:-:':":-:::^:ý:-:-v:::::::< 'ý                                   ^^víii^v^S^A^W
loftið .Síðan er flogið ofar skýj-
um, og sé bjart yfir, horfir þú
á landsJagið, sem sifellt breytir
svip. Fjöll og dalir, firðir og
nes, gras og grjót og vatn end-
urnýjast sífellt framundan og
hverfa aftur fyrir vélina. Vél-
in flýgur inn yfir Vestfjarða-
hálendið og hrjóstrug og skor-
in háslettan teygir sig í allar
áttir. Og skyndilega opnast
ísafjarðardjúp framundan og
vélin lækkar nú mjög flugið.
Nú er flogið út Djúpið, beygt
inn yfir lágan háls og við blasir
ísafjörður, milli brattra, gróð-
urlítilla hlíða Vélin skellir sér
í krappa beygju innst í firðin-
um og lendir á spegilsléttum
Pollinum. Hún leggst við dufl,
hreyflarnir þagna, og brátt
rennir farþegarferjan að síð-
unni. Þegar búið er að skipta
um farangur og farþega í vél-
inni, skýrt báturinn síðasta spöl
ferðarinnar upp að bæjar-
bryggjunni.
Þetta er að vísu ekki löng
sjóferð, en samt má með sanni
segja, að ekki verði komizt til
ísafjarðar án þess að fara á sjó
hluta af leiðinni, nema þá að
labba sér yfir fjöll og firnindi.
í síðasta lagi er svo hægt að
fara með skipi og það hefur sína
kosti, en líka galla.
Þú ert auðvitað ekkert sjó-
veikur og þú labbar um borð í
Esjuna meS tösku og tilheyr-
andi. Þú færð þér að borða á
leiðinni út úr höfninni og
spjallar við ferðafélagana. Úti
á flóanum tekurðu eftir því,
að þér líður ekki sem bezt,
Maginn er þungur, beltið er af
þröngt og þér er alltof heitt. Þú
ert ekki sjóveikur, nei nei, þér
hefur líklega orðið hálfillt af
matnum, hann var eitthvað svo
V
sterkur, einkum súpan. Það
skrítnasta er, að lasleikinn á-
gerist með veltunni og virðist
standa eitthvað í sambandi við
hana. Þú ferð út á dekk og færð
þér . frískt loft, en það dugir
ekki til og innan stundar ertu
kDminn í koju. Þegar kemur í
Látraröstina ertu farinn að æla
eins og múkki og biðja hann
gvuð að hjálpa þér.
Þetta líður samt hjá, og þú
ert kominn upp á dekk, þegar
siglt er fyrir Deildina. Að öllum
likindum grúfir myrkur yfir
vötnunum og brátt skína ljósin
í Bolungavík á stjórnborða.
FramUndan blikkar Arnarnes-
vitinn og lítið eitt á bak skera
geislar Æðeyjarvitans myrkrið.
Bryggjuljósin í Hnífsdal taka
nú að sjást og brátt ljósin í
þorpinu. Nú er stutt eftir og
götuljósin á ísafirði birtast
eitt af öðru, unz öll eyrin blasir
við uppljómuð. Brátt er slegið
af ferðinni, lóðsinn stígur um
borð og síðan er haldið áfram
Uppskipun úr togaranum Sólborgu á ísafirði.
Við eigum leið fram hjá
kirkjugarðinum, sem er mjög
gamall. Enginn veit nú lengur
nein deili á þeim, sem þar eru
elztir ábú^ndur, enda hafa þeir
fyrir   löngu   sameinazt   henni
/ESICULYÐS
L
GIÐRn
Ritstjórn:  Björgvin  Salómonsson,  Sólveig
Einarsdóttir   og   Eysteinn   Þorvaldsson.
Jón frá Pálmholti er fædd-
ur 25. maí 1930 að Pálm-
holti í Eyjafirði, sonur
Kjartans Ólafssonar bónda,
og konu hans Þuríðar Jóns-
dóttur.
Jón lauk gagnfræðaprófi
að Laugum í Þingeyjarsýslu
og var um tíma óreglulegur
nemandi í Kennaraskólan-
um. Hann hefur unnið hin
óskyldustu störf, verið tog-
arakarl, eyrarvinnukarl og
barnakennari o. fl. Eftir Jón
hafa birzt ljóð, sögur og
greinar í blöðum og tímarit-
um. Fyrsta ljóðabók hans
kom út í nóvember s. 1. og
nefnist „Ókomnir dagar".
nóttin nœr ekki oð gráta
nóttin nœr ekki að gráta yfir börnum
sínum er þau krossfesta hamíngju sína
undir jökulrótum dollarans og fálma
máttvana höndum eftir fblsku gótuljósi
andlit únglíngsins er afmynduð gríma
sem keppist við að hlaða stíflu fyrir
tæra uppsprettuna
jafnvel nóttin ncer ekki að gráta þegar
ekkert er lengur eftir nema nakið and-
lit guggið at vonleysi sviplaust af tU-
gangsleysi
er rgríman féllur að lokinni sýníngu:.,
inn Sundin, alveg með fjörunni
á bakborða og stýrt eftir ljós-
um og baujum. Skipið fer í hálf-
hring fyrir Suðurtangann og
nú blasir höfnin við, umkringd
ljósum bæjarins á þrjá vegu.
Skipið skríður hægt upp að
Bæjarbryggjunni, kastlínurnar
hvína, springurinn dreginn upp
og síðan: „fast framan — fast
aftan." Landgöngubrúnni er
komið fyrir og nú getur þú axl-
að þín skinn og gengið í land.
Þetta gerir. þú, og stendur brátt
á máðum plönkum gömlu
staurabryggjunnar. Innfæddir
glápa á þig eins og þeir séu al-
veg gáttaðir á þessari furðu-
skepnu, sem gerir sér leik að
því að koma til ísafjarðar.
Þú ert auðvitað heimsmaður
og lætur glápið ekkert á þig fá,
heldur spyrð eftir gistingu. AU-
ir boðnir cg búnir til aðstoðar,
því ísfirðingar eru manna greið-
viknastir við ferðamenn, og
einn labbar með þér upp á
Hjálpræðisher. í þessu útibúi
Drottins færðu svo „kost og
lósí". Það er að vísu ekki gefið,
heldur selt, því að Drottinn
virðist alltaf Vera blankur. Lik-
lega er Fjandinn alltaf að
rukka hann um sektir vegna
meiðyrða. Að lokum lest þú
bænirnar sínar og sofnar, en
ekki veit ég hvað þig dreymir.
Nú ertu loksins kominn til
höfuðborgar Vestfjarða, og
vartu velkominn.
Það er glaða sólskin og gott
veður um morguninn, þegar þú
vaknar, og þú gengur út til að
skoða bæinn. Það er bezt að ég
komi með þér og sýni þér helztu
„s j ávirðulegheitin".
Við göngum í hægðum okkar
upp Hafnarstrætið, aðalgötu
bæjarins. Það er vægast sagt
holótt, og má með sanni segja,
að holurnar verði ekki taldar
í færri einingum en milljón.
Meðfram því er hins vegar sóma
gangstétt svo að ekki er því alls
varnað, óg fer svo um flest.
mömmu sinni gömlu, moldinni.
Kirkjan er einnig háöldruð,
byggð úr timbri með hellulögðu
þaki. Mörgum þeim, sem mest
hafa viðskiptasambönd við
Drottinn, finnst skömm til
hennar koma nú orðið, og fyrir
nokkrum árum gaf biskup ís-
lands líkan af nýrri kirkju, vel
stórri. Ekki er samt neitt farið
að hugsa til byggingar á henni
enn. Nú í haust hefur þó a'ð
nokkru verið bætt úr þessari
vanrækslu á málefninu, og
keypt nýtt orgel upp á 200.000
kall, en hinu á að kasta að
mestu, enda þögðu víst í því
einar tvær nótur. Nýja orgelið
kom í haust frá Þýzkalandi og
maður frá verksmiðjunni á
eftir til að setja það upp, og
sjá um, að það blási ekki öfugt,
það væri ekki svo gott. Mann-
eyminginn varð steinhissa,
þegar hann sá kirkjuna, og
sagði, að þetta væri alltof lítil
kirkja utan um svona stórt
orgel, svo að líklega verður að
byggja nýju kirkjuna hið bráð-
asta.
Stuttu ofar stendur sjúkrar
húsið, reisulcgt hús, byggt 1925.
Norðan við það er íþróttavöll-
urinn og ber þessi staðsetning
vott um hagsýni ísfirðinga. ÞaS
vill oft brenna við, að pláss
vanti á spít&lanum og mætti
frekar byggja við hann en að
kaupa jólaskraut í kirkjuna.
Skyndilega leggur ókennilega
lykt fyrir nef okkar. Hún er
ekki beinlínis góð, en hún hefur
sina þýðingu samt. Þetta er
reykur úr fiskimjölsverksmiðj-
unni Víkingi, sem er á Torf-
nesi lítið eitt innar. Nefið er
ekkert hrifið af peningalykt-
inni, en ísfirðingar sætta sig
við hana, þeir kunna manna
bezt að meta hinar aðskiljan-
legu lyktir af fiski.
Við leggjum á brattann upp
Framhald  á   14.   siðu.
íhald og Framsókn með
fóman bát
f Mogganum 12. des. sl. birt-
ist grein, sem heitir „Fram-
sóknarmenn og sjávarútvegur-
inn" eftir Valgarð nokkurn
Briem. Tilefni greinarinnar er
ræða, sem ungur Framsóknar-
maður, Hörður Gunnai-sson,
hélt um „stuðning" Framsókn-
ar við sjávarútveginn. Þykir
Valgarði málflutningur Harðar
ekki sem verstur, þótt fátt
sé þar raka um margnefndan
stuðning Framsóknar við út-
veginn. Og raunar bregður
Valgarð sjálfur fyrir sig svo
haldgóðum málflutningi sem
þessum: „En mér dettur í hug
hvernig Herði Gunnarssyni
hafi verlð innanbrjósts. er hann
fletti ca. 40 síðum Alþingistíð-
inda frá 1946 varðandi umræð-
ur um staðfestingu á bráða-
birgðalögum, er stjórti Sjálf-
stæðisflokksins gaf út (leturbr.
Æskulýðssíðunnar) um kaup á
30 nýjum togurum fyrir lands-
menn" (Morgunbl 12. des. bls.
8). Ekki hefur þess heyrzt get-
ið áður, að „stjórn Sjálfstæðis-
flokksins" hafi gefið út bráða-
birgðalög, sem hlutu staðfest-
ingu, enda þótt slíkt kunni að
vera óskadraumur Heimdell-
inga.
En svo mjög hrífst Valgarð
af málflutninni Harðar, að hann
á enga ósk heitari í lokin en
að fá hann i Heimdall. Valgarð
lýkur grein  sinni  þannig:
„Hörður Gunnarsson hefur
lesið sér til góðs, lagt djarfur
út í vonlaust verk og ber sig
vel.með tóman bát að landi.
Þessi maður á erindi í Heim-
dall. Þar finnur hann menn
með sama áhugamál, og þar
verður honum vel tekið."
Jú, ekki er að efa það að
Heimdellingar eiga sömu á-
hugamál og Hörður Gunnars-
son: rakalausan málflutning, —
eða leggja djarfir út í vonlaust
verk og koma með tóman bát
að landi svo stuðst sé við orða-
lag Valgarðs
Og mikil yrði gleðin í búð-
um Heimdellinga, ef þeim
bættist svo röksnjall maður
sem Hörður Gunarsson. Skyldi
hann  ekki taka tilboðinu?
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16