Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Žjóšviljinn

og  
S M Þ M F F L
. . . 1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 31 .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Žjóšviljinn

						Þriöjudíagur 28. júM  1970 — ÞJÓÐVILJINN — SÍBA 1
'      ¦
Mikið fjaðrafok hefur
í sumar og vor orðið
kringum Listdansskóla
Þjóðleikhússins og risið
upp deilur milli nemenda
og kennara skólans ann-
arsvegar og þjóðleikhús-
stjóra hinsvegar með þeim
afleiðingum, að ballett-
meistarinn, Colin Russel,
hefur nú verið rekinn og
þessvegna höfðað mál á
hendur Guðlaugi Rósin-
kranz þjóðleikhússtjóra
og krafizt skaðabóta.
En kannski var það
ekki vonum fyrr að upp
úr sauð; eftir nær 2*9 ára
starfsemi Listdansskól-
ans er sannarlega ástæða
til að fara að gera upp
reikningana: Hver er þró-
unin? Hver er árangur-
inn? Hvar eru dansararn-
ir og hvað gera þeir?
Sannleikurinn er nefni-
lega sá, að útlærðir dans-
arar fá lítil sem engin
tækifæri hér á landi. Vilji
þeir halda áfram að
dansa eða réttara sagt
halda þjálfun sinni við
verða Þeir að gerast nán-
ast eilífðarnemendur Þjóð-
leikhússkólans. Þrátt fyr-
ir langan rekstur hefur
þróunin ekki komizt á
það stig að svo mikið sem
smásýningarflokkur        sé
starfandi við leikhúsið og
þær fáu danssýningar
sem þar eru haldnar eru
allt nemendasýningar.
Meðan málin standa
þannig, er enginn grund-
völlur fyrir þróun list-
dans hér á landi, segir
formaður Félags íslenzkra
listdansara,          Ingibjörg
Björnsdóttir, í eftirfar-
andi viðtali við Þjóðvilj-
ann. Það er algert skil-
yrði, að einhver sýningar-
flokkur sé starfandi og
fái tækifæri til að koina
fram, þyí það er með
dánsarann alveg eins og
leikarann — hann getur
náttúrlega haldið áfram
áð læra og læra, en hann
getur ekki náð þroska né
sýnt hvað í honum býr
fyrr en hann fær að koma
fram á sviðinu.
Vegna þeiirna atburða sem
orðið hafa í Listdiansskólanuim
og þelrrar ólgu og óánægiu sem
ríkir meðal listdansara og hef-
ur m.a. komið foam í ásökun-
um bæði á þjóðleikhiússtjóra
og æðri ráðarnenn um skiln-
dngsleysl og áhugaleysd á þró-
Un þessarar listgreiniar hér,
sneri Þdóðvdljinn sór nýlega til
form.anns Félags íslenzikra list-
dansara, Ingibjargar Björns-
dóttur, og ræddi við haraa um
ástandið í ballettinum, spuirði
m.a. um kennslumálin og skól-
ann. atvinnuroál og framtíðar-
horfur.
— Eins og allir vita, á ballett
sér ekki langa sögu sem list-
grein á íslandd, sagði Ingibjörg.
Áður en Listdiansskóli Þjóðleik-
hússins var stofnaður 1952
höfðu verið hér starfandi í fá-
ein ár nokkrir einkaskólar, sem
efndu til ednnar til tveggja sýn-
inga á ári. Eftir að skólinn við
Þióðledkhúsdð tók til starfa fóru
flestdr beztu nemenduirnir úr
einkaskólunum í hann og er
óhastt að segja að starfsiemin
hacfi byrjað blómlega, a.m.k.
verið fjör í henni mdðað við
það sem síðar varð, yfirleitt
sýning á hverju ári, auk þess
sem nernendur fengu þá verk-
efni i öðrum sýningum leik-
hússins, þá voru oít sýndiar
óperur og fleira sem dansararn-
ir feomú fram í.
Danski balettmeistairinn Er-
ik Bidsted stjórnaði skólianum
og kenndi ásamt þáverandi
konu sinni fyrstu ár skólans
og vair það nokkuð gott tíima-
bil nema að því leyti, að vegna
starfs Bidsteds í Tívolí á surnr-
in hættd skólinn allt of snomina
á vorin, einkum síðusrfu nr l'""s
hér. En eftir að Bid'-i'od 1--"i
viar á  tímabili   alltaf  verið   að
Eigibalktað
þróast hér
sem listgrein
verða dansararnir
að fá að
koma fram
— segir formaður Félags íslenzkra
listdansara, Ingibjörg Björnsdóttir
s*
Ingibjörg dansar Sylphide.
sikipta Um kennaira og er sl'ikt
aldrei gott, sízt fyrir skóla í
listgrein, sem á sér jafn stutta
sögu að baki og ekki hefur náð
að þrosfcast að neinu marki.
Strax á þessu tímabili fór'líka
að koma tdl árokstra við stjórn
ledkhússins, endaði t.d. ferdll
ágætds kennara hór, Bethkés,
með ósköpum og hann var
rekinn á einhrvieirjum hjákátleg-
ustu forsendum, en mun ekki
hafa nennt að standa í mála-
ferlum út af því. Annars var
ég ekki hér þá og þori ekki
að dæma, hef aðeins heyrt um
þessa  atburði.
Elisabeth Hodghson kenndii um
tíma og má segja að hún hafi
eiginlega hreinsað til í skólanum.
Hún innleiddi hér enska kerfið
svokallaða og kom af stað próf-
um við skólann,. sem er mjög
mikilvægt tíl að nemendur hafi
að einhverju að keppa. Hins
vegar voru svo til engar sýn-
ingar á þessu tímabili eftir að
Bidsted fór né dansverkefni við
leikhúsið, nema bvað settur var
upp dans í My Fair Lady, og
er það síðasta stóra verkeíndð
sem ballettdnn hefur fengið.
Siðan kom Fay Werner og
var hér í 4 ár, en það vair sama
sagan, engin verkefni buðust
í sambandi við leikhúsið og
ekki var efnt tii sérstakrar ball-
ettsýningar. Hún setti að vísu
upp tvær sýninigar með ann-
arri diagskrá: í Lindarbae, en
satt að segja er nær útilokað
að dansa á sviðinu þar, enda
urðu sýningarnar ekiki nógu
góðar.
Síðuistu tvö árin hefur Collin
Russel   svo   verið   ballettmeist-
ari leikhússdns og sett upp
nemendasýningar bæði í fyroa-
vor og i vor, auk þess sem
dansararndr hafa dansað Þ°
riokkuð oft í sjónvarpd, en^leik-
húisið sjálft hefur ekki boðið
þeim nokkuirt verkefni.
—  Er það aðalástæðan fyrir
óánægju nemendanna vdð: skól-
ann og baUettmeistarans?
—    Það er mjög mikilvæg
ástæða, auk þess sem leikhús-
stjó-rnin gerir lítið sem ekkert
fyrir skólann að öðru leyti.
Það mætti spyrja til Iwers sé
eiginlega verið að hafia listdans-
skóla við leikhiúsið. Er það ekki
til að ala upp dansara óg koma
upp flokki til að sýna 'á'swioi,
á sérstökum ballettsýndngum
leikhússins eða sem aitriði í
öðrum verkum? í raun og veru
er   engin   reglugerð     til     fyrir
Frá einni at i'áum Hstdaiissýuiuguui Þjóðleikhússijis, — Ingibjörg, frciust.
listdansiskólann né stafssvið
hans og ballettmeistarinn sem
ráðinn er veit ekki að hverju
hann gengur. Starfið er fólgið
í því að kenna nemendum skól-
ans öllum, alveg frá þedm
yngstu, og setja upp dansa fyr-
ir leikhúsið þegar þess þarf,
— en þesis þarf bara aldrei
núorðdð, nema kannski helzt að
eitthvað þurfi að gera í sam-
bandi við hreyfdngar ledkiaí-
anna í einu og einu stykki, en
það er engdnn dans. Þettá asttd
í rauninni ekki að heyra undir
baUettsmeistaira          leikibiússins,
hans starf á að vera að setja
á svið dans fyrir flokk.
Enginn eiginlegur sýndngar-
flokkur er starfandi við ledk-
húsið, þó grumdvöilluir ætti að
vera fyrir því. Þetta er allt
kallað nemendur og þá Mka
nemendasýningar á vorin, en
m'argir dansaranna í elzta
flokknum batfa lokið prófum
og eru því eiginlega búnir að
læra, þótt kannski megi segja,
að ldstdansari sé aldrei útlærð-
ur og verði alltaf að stunda
æfingar undir stjórn kenn,ara
ætli hann sér á annað borð að
balda áfram að dansa.
—    Það hefur komið skýrt
fram í sombandi við deilur
Colin Russels og þjóðleikhús-
stjóra, að nemendur Listdans-
skólans, a.m.k. þeir eldri,
standa algerlega með ballett-
meistaranum, en hvar stendur
Félag islenzkra listdansara í
þessu máli?
—    Það er búið að hræra
mikið upp í þessu leiðindamáli
og verður þá líka vonandi til
að vekja einhverja ráðámenn
til umhugsunar. En þótt sagt
hafi verið, að Félag íslenzkra
listdansara hafi' staðið á bak
við nemendurna gegn þjóðleik-
hússtjóra er það fjarsitæða.
Við viljum alls ekki stríð við
bann, og ekki nemendumir
heldur, tel ég, þótt málin hafi
þróazt á þennan veg, heldur
vilium við vinna hann á okk-
ar band og vekja hann og aðra
til skilnings á málinu, svo eitt-
hvað verði gert, því það er
ékki hægt að halda áfram á
sama hátt og verið hefur, eigi
listdans yfirleitt að geta þró-
azt hér.
—    Telurðu grundvöll fyrir
Nlikri þróun, að lisrtdansarar
™ætu t.d. lifað af listgrein sdnni
hér?
—  Það ætti að vera heegit að
lifa sem bafflettdansiairi að eán«
hverju leyti a.m.k., en eins og
er eru atvinnuhorfur fyrir þá
hér heima engar nema þá sem
kennara, og segir sdg stjálft,
að það starfssvið er líka tak-
markað. Það er þvi eðililegt að
þeir sem vilja dansa og ekki
kenna leiti sér atvinnu annatrs-:'!
staðar, enda sibarfa þegar marg-
ir íslenzkir dansarar erlendis.
Sumir þedirna mundu áredðanlega
vilja koma bedrn aftur og stanfa
hér ef edtthvað væri fyrir þá
að gera, þótt við verðuim jafn-
f ramt að viðurkenrta og gera
okkur grein fyrir því, að beztu
dansarana, þá sem eru á heims-
mælikvarða, eins og Helga
Tómiasson og Sveinbjörgu Alex-
rniders t.d., missum við srjáli-
sagt alltaf út, þar sem þeir
fá tækifæri til að starfa með
mestu kóreógröfunum.
En vissulega ætti að vera
hægt að koma upp einhverj-
um smásýningarfiokki hér, sem
væri þá takmark fyrir nemend-
ur að vinna sig upp í og verk-
efni til að vinna saman að fyr-
ir þá sem búnir eru að vera
við nám árum saman, bæði hér
og erlendis. í slíkum flokki
gætu dansarar æft reglulega
saman, það er Sðru vísi en að
æfa alltaf með nemendum, og
stefnt að sýningum, þvi það
endist enginn til að æfa á
hverjum degd upp á að koma
fram kannski í 1-2 skipti á ári
á nemendasýningu.
Meðan enginn slíkur flokk-
ur er við Þióðleikhúsið, álít
ég að Listdansskólinn sé alveg
tilgangslaus, eða þá a.m.k. ekki
hlutverk leikhússins að starf-
rækja hann. Það er ekki ann-
að en kák að halda uppi skóla
við ríkisleikhús án þess að
ætla honum að skila einhverj-
um atvinnudönsurum; það skal
að vísu vdðurkennt að börn og
unglingar hafa bæði gott og
gaman af dansiðkundnnd, en
það getur ekki verið verksvið
Þjóðleikhússins að fullnægja
þeirri þörf, þar koma einka-
skólarnir til. En eitt verður að
gera sér alveg ljóst í samb. við
dansflokk og það er að ball-
ett er afskaplega dýr og stend-
ur aldrei undir sér, hann verð-
ur að vera styrktur. Listdans-
sýning er svo dýr í uppsetn-
ingu, að hún getuT ekki borgað
sig fjárhagslega. hitt er svo
matsatriðd     hvað     ríkið     vill
>amhald á 9. síðu.
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12