Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Žjóšviljinn

og  
S M Þ M F F L
. . . . 1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 31
Smelltu hér til aš fį meiri upplżsingar um 291. tölublaš 
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Žjóšviljinn

						ÞJOÐVILJINN - SIÐA 9
Hvað skyldi Lúðvík
segja um þetta?
Lúðvík Kristjánsson
íslenzkir sjávarhættir III.
Menningarsjóður. Reykjavík 1983.
Þetta er mikið rit, 498 bls. í stóru
broti (leturflötur 24x15 sm.). í
bókinni eru 361 mynd og teikning-
ar. Allmargar myndanna eru
prentaðar í lit, og eru þær flestar
eftir Björn Rúríksson, en Bjarni
listmálari Jónsson hefur gert nær
allar skýringarteikningar, en þær
eru drjúgur meirihluti myndefnis-
ins. Fer nú senn að hilla undir lok
þessa mikla rits, þó að enn sé að
minnsta kosti eitt bindi.   .
í fyrsta bindinu var aðallega rætt
um fjörugögn, en þau voru miklu
meiri en okkur nútímamönnum
getur boðið í grun, því að margt var
það, sem forfeður okkar urðu að
bjargast við og nýta þótt nú þyki
einskis virði. I öðru bindi er skýrt
frá verstöðvum, en aðaluppistaðan
er þó árabáturinn, mismunandi
gerðir hans frá einum stað og tíma
til annars, auk þess sem lýst er ver-
ferðum, verbúðum og öðrum að-
búnaði.
Þetta bindi er í rauninni beint
framhald annars bindis, þó að
undirbúningi sjóferða sé enn ekki
lokið. Eftir var að gera mönnum
skinnklæði og hefst bókin á því. En
að fleiru þurfti að hyggja, svo sem
uppsátri, veðurfari, og ýmsu öðru,
sem nauðsynlegt var að hafa í huga
áður en ýtt var úr vör og farið með
sjóferðabænina, sem þótti sjálf-
sögð uns vélar komu í bátana, en
óþörf úr því og hvarf þá úr sögunni.
í síðara hluta bókarinnar fer höf-
undur með lesandann á flyðru- og^
hákarlaveiðar úr hinum ýmsu ver-
stöðvum hringinn í kringum
landið. Bókinni lýkur svo á rösk-
lega fjörutíu blaðsíðna atriðisorða-
skrá, en framan við hana er skrá
um heimildir á tólf blaðsíðum,
prentaðar bækur, handrit og frá-
Haraldur
Sigurðsson
skrifar
sagnamenn. Sýnir það ljóslega, að
frá mörgum er að segja og víða
leitað fanga um heimildir.
Öll er bókin mikil náma fróð-
leiks. Hér er fýst í máli og myndum
öllum áhöldum og hverju hand-
taki, sem henta þótti til sjó-
mennsku. Allt er þetta rakið eftir
mismunandi aðstæðum, venjum og
heitum í hinum ýmsu landshlutum.
Ekki verður því þó neitað að hlutur
Breiðfirðinga og annarra Vest-
lendinga er nokkru meiri en mér
þykir líklegt að svari til hlutdeildar
þeirra. Mér er þó ljóst að hvergi
voru fiskveiðar stundaðar svo mjög
sem þar, ef Suðurnes eru und-
anskilin.
Ég, sem þessar línur rita, er
harla ókunnugur sjómennsku, einn
þeirra manna, sem varla verður
sagt að hafa pissað í saltvatn. Mér
yæri því ugglaust sæmst að þegja
um bók sem þessa. En svo vill til,
að ég hef haft frá æskuárum nokk-
urn leikmannsáhuga á öllu er snert-
ir þjóðhætti. Og því fagna ég bók
Lúðvíks Kristjánssonar og hugnast
hún flestum bókum betri, er birst
hafa hin síðari ár. Þótt eitthvað
kunni að vera vansagt eða ofsagt í
bók hans, því að enginn hefur
nokkru sinni gert hina alfullkomnu
bók, þá veit ég, að íslenzkir sjávar-
hættir verða það undirstöðurit,
sem frekari rannsóknir framtíðar-
innar rísa á, afreksverk unnið af
fágætri elju og alúð, kostum, sem
bókaskrifarar mættu gjarna taka
sér til fyrirmyndar þó að bókaheit-
um kynni þá eitthvað að fækka, og
menn sendu síður á þrykk t.a.m.
þrjár bækur á ári. Það er trúa mín,
að hvenær sem vísindamenn fram-
tíðarinnar þurfa að hyggja að ein-
hverjum þáttum er varða sjó-
mennsku liðinna ára og þjóðhætti
tengda henni, verði þeim fyrst fyrir
að fletta upp í íslenzkum sjávar-!
háttum og spyrja: Hvað skyldi
Lúðvík segja um þetta? Og eru það^
ekki þau örlög, sem hver fræði-|
maður óskar bók sinni best?
Lúðvík Kristjánsson
Sögusteinn
Vilborgar
Vilborg  Dagbjartsdóttir.   Sögusteinn.
Blandað efni fyrir börn. Bjallan 1983.
Þessi bók hefst á þýddu ævintýri
finnsku, sem er sprottið af öðrum
ævintýrum og svo sambúðarmálum
ólíkra granna. Þar fer svo, að Kosj-
ei ódrepandi, hið versta fól úr
rússneskum þjóðsögum, er farin að
búa með friði og sæld með Ainó,
sem er ættuð úr sjálfu Kalevala.
Þetta    er    annars    bók    með
blönduðu efni. Þar eru gátur og
skrýtlur, frásagnir Vilborgar frá
Vestdalseyri, þýdd ljóð og sögur.
Textinn er vandaður og ber vott
um góða kunnáttu á börn og
reynslu af þeirra sögueyra. Og
kannski er fallegust sagan sem síð-
ast fer, ævintýrið um Malín og
glerbrúðuna, sem kemur í heim-
sókn til slasaðrar telpu þegar verst
gengur.                                     ^
Árni Björnsson:
Ekki mín orð
Mér þykir leiðinlegt að þurfa að
gera athugasemd við vel meinta
fjöllun mhg. í síðasta helgarblaði
um bók okkar Hrings Jóhannes-
sonar I jólaskapi. Meginhluti pist-
ilsins er settur upp eins og ég tali í
fyrstu persónu við blaðamanninn,
einkum með þessari setningu: „En
nú gefum við Árna orðið".
Slíkt samtal átti sér aldrei stað,
ekki einu sinni í síma, enda er orða-
lagið allt mjög frábrugðið rhínu
málfæri, hvað þá rithætti.
Málið er þannig vaxið, að 5. des-
ember var bók þessi kynnt á dag-
skrá í Kennslumiðstöð Námsgagn-
astofnunar. Þar rakti ég nokkuð til-
drög bókarinnar, las kafla úr henni
og svaraði fyrirspurnum.
Á þessum fundi var Magnús H.
Gíslason blaðamaður og púnktaði
auðvitað niður sér til minnis. Úr
þessum minnispúnktum sýður
hann saman „spjall við Árna
Björnsson", en gerir mér auk þess
upp þakkarávarp til bókaútgáfunn-
ar Bjöllunnar, sem starfsmaður
Kennslumiðstöðvar, Ingvar Sig-
urgeirsson, flutti.
Magnús náði ekki að bera þetta
„viðtal" undir mig, enda hefði þá
sumt orðið öðruvísi. T.d. er al-
rangt, að ég hafi klykkt út með því
að segja, að þetta sé „ekki barna-
bók". Þetta á einmitt að vera bók
fyrir alla, sem orðnir eru sæmilega
læsir, bæði börn og fullorðna.
Bölvanlegast er mér þó við þann
fífilbrekkustíl, sem mér er lagður í
munn og er einkar uppsigað við.
BRAÐFALLEG
OGSKEMMTILEG
ÆVINTÝRI
samin aí Beatrix Potter skömmu
upp úr síðustu aldamótum.
Pétur kanína er mesti œrslabelguf,
Tumi kettlingur óþekktarangi en
Jemína pollaönd vildi unga
, eggjunum sínum út sjálí.
Hinar upprunalegu og margloíuðu
litmyndir prýða hverja opnu.
Sigrún Davíðsdóttir
þýddi bœkurnar.
Hugljúfar sögur fyrir smáfólk.
SPURNING
Á HVERRIOPNU
Þar er spurt um starfsheiti, dýrategund eða andheiti.
Og svarið er íalið bak við lítið spjald.
Skemmtilegur leíkur og írœðandi.
Skemmtilegar bœkur, gœgjubœkurnar.
Bamabœkur

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24