Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Fréttir | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Žjóšviljinn

og  
S M Þ M F F L
. . . 1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 31 .
PDF  | HQ_PDF  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | TXT  |



Ašlaga hęš


žś žarft aš vera meš Adobe Reader Plugin til aš skoša žessa sķšu


get Adobe Reader



Žjóšviljinn

						Umsjón

Ingunn Ásdísardóttir

ólg ræðir við Jón

Gunnar Árnason

myndlistarmann

um verk hans og

viðhorf í tilefni

sumarsýningar

Norræna hússins

Sól, hnífar, skip

„ öll list á að hafa merkingu eða boðskap

sem vísar útfyrir hana sjálfa...et

jj Það má einu gilda fyrirmérhvererkosinn

bæjarstjóri á Sauðárkróki, en ef á að

eyðileggja ósonlagið eða ger<a tilraunir

með sólina, þá læt ég það mig varða, þvf

ég er pólitfskur listamaður... (t

,y Mér finnst listin geta verið kennslutækiog

ég leitast gjarnan við að gera áhorfandan

þátttakanda ísköpun listaverksins...n

Þannig komst Jón Gunnar

Árnason myndlistarmaöur

meðal annars að orði þegar

ég rabbaði við hann eina eftir-

miðdagsstund í vikunni ítilefni

þess að Norræna húsið held-

ur um þessar mundir eina

veigamestu sýninguna sem

haldin hefur verið áverkum

hanstilþessa.

Sýningin „Sól, hnífar, skip"

gefur gott yfirlit yfir starfsferil

Jóns Gunnars síðustu 15 árin og

veitir því um leið góða yfirsýn yfir

þá endurnýjun á myndmáli ís-

lenskrar höggmyndalistar sem

Jón Gunnar hefur lagt meira til

en aðrir á síðustu tveim ára-

tugum.

Sú endurnýjun fólst í uppgjöri

við ríkjandi formdýrkun modern-

ismans, nýjum skilningi á sam-

bandi listaverksins og umhverfis-

ins og nýjum skilningi á sambandi

áhorfandans við hvorttveggja.

Höggmyndalistin var ekki lengur

akademísk og sjálfhverf form-

dýrkun, heldur var hún eitthvað

sem vakti viðbrögð áhorfandans

og fékk hann til að endurskoða

afstöðu sína til umhverfisins og

lífsins. Slík bylting í myndrænni

hugsun, sem fólst í verícum Jóns

Gunnars Árnasonar, var ekki

auðunnin á íslenskum vettvangi,

enda var hún lengi framanaf á-

steytingarsteinn þeirra sem vildu

eiga sínar fílabeinshallir í friði,

eða þá að menn reyndu að loka

augunum fyrir þeim ósköpum,

sem þarna voru á seyði, og láta

sem þau væru ekki til.

Það var vorið 1959, fyrir tæp-

um 30 árum, að ég strákpolli í

menntaskóla naut þeirra forrétt-

inda að fá að leika mér að því að

móta í gips með þeim Ragnari

Kjartanssyni og Jóni Gunnari

Árnasyni á björtum vorkvöldum.

Það var í gryfjunni í Ásmundarsal

við Freyjugötu, og við leigðum

okkur módel og mótuðum fag-

urlimaða konu í ýmsum stelling-

um. Mér er það minnisstætt að

Jón Gunnar var þó ekki að láta

fagurlimaðan konulíkamann

trufla sig of mikið í myndsköpun-

inni, heldur teygði hann úr form-

um líkamans og mótaði eftir lög-

málum myndarinnar sjálfrar. Það

voru sömu straumlínuformin og

við sjáum ganga í gegnum verk

hans enn í dag, og mér er minnis-

stætt, að stundum kom Ásmund-

ur gamli og strauk méð sínum

kubbslegu og vinnuslitnu hönd-

um um styttu Jóns, fór um hana

lofsorðum og hélt fyrir okkur

langa fyrirlestra um samspil

forms og rýmis og kúnstina að

hugsa myndverk í þremur vídd-

um. Það var meistari modern-

ismans í íslenskri höggmyndalist

sem þarna kenndi okkur og það

fór ekkert á milli mála hver tók

tílsögninni með gleggstum skiln-

ingi. En það leið ekki á löngu

áður en þessi góði nemandi hafði

snúið við blaðinu og sagt skilið

við formdýrkun módernismans.

Fitlið við að fínpússa gipsið í

íbjúgum limum konumyndarinn-

ar áttf ekki við þennan vélsmið

sem lært hafði að smíða vélar sem

höfðu sinn innbyggða tilgang.

- Ég hafði marga snillinga sem

kennara á skólaárum mínum,

menn eins og Sverri Kristjáns-

son, Guðna Jónsson og Björn

Þorsteinsson, en það dugði ekki

til. Ég féll á öílum prófum í skóla,

nema í Iðnskólanum, þar sem ég

lærði vélsmíði. En stærsta séníið

sem kenndi mér í æsku var Stef-

anfa amma mín. Hún las ekki

aðrar bækur en Nýal Helga Pjet-

urs og Bréf til Láru eftir Þórberg,

en hún bjó yfir magnaðri

lífsreynslu. Hún var ein af vest-

urförunum, og hún sagði mér

sögur af samskiptum sfnum við

indíána vestur við Winnipegvatn

og hún kenndi mér að lesa náttúr-

una að hætti indíána.

-11 ver voru fyrstu kynni þín af

myndlist?

- Ætli það hafi ekki verið þegar

ég var 10 ára og faðir minn fór

með mig í Listasafn Einars Jóns-

sonar í fyrsta skiptið. Það hafði

gífurleg áhrif á mig og mér hefur

alla tíð síðan þótt mikið koma til

Einars sem listamanns. Einar

Jónsson var ekki bara frábær

Laugardagur 11. júlí 1987 WOÐVILJINN - SÍÐA 7

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16