Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Dagblašiš Vķsir - DV

og  
S M Þ M F F L
. . . 1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 31 .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Dagblašiš Vķsir - DV

						38        f-~/'elC) Cl f' k> ICICJ    3L3^m       LAUCARDAGURíMAÍ^OO!

í félagsskap
Viðfj arðarundra
ÍViðfirði, eyðifirði sunnan Norðfjarðar,
áttu sér stað á furri hluta 20. aldar einhverj-
ir mógnuðustu reimleikar sem sögurfara af.
Þar gengu draugar og sjóskrímsli Ijósum
logum og afturgöngur ásóttu fólk svo heift-
arlega að ef til vill háfa einhverjir látið líf-
ið íþeim átökum.
Þennan magnaða draugagang gerði Þór-
bergur Þórðarson ódauðlegan (frásögnum
sínum af Viðfjarðarundrunum sem svo eru
kölluð. DVsendi mann ástaðinn og sagði
honum að sofa eina nótt í magnaðasta
draugahúsi á íslandi þar sem enn þykjast
margir verða varir við eitthvað óhreint.
Það er dæmigert austfirskt vorkvöld og ég er um
borð í trillu á leiðinni frá Norðfirði suður til Viðfjarð-
ar, frægasta samkomustaðar drauga á íslandi. Ég
ætla að dvelja eina nótt í yfirgefnu húsi sem stendur
einsamalt innarlega í firðinum. Ýmsar spurningar
fljúga í gegnum huga minn, t.d. í hvernig fötum ætti
ég að vera í Kastljósinu hjá Evu. Eftir fáeina klukku-
tíma verð ég jú fyrsti blaðamaðurinn í veröldinni sem
tekur viðtal við draug. Þessi hugmynd var sniðug til
að byrja með.
Ég vakna upp úr þessum dagdraumum þegar félag-
ar mínir tveir leggja til að við ættum að gera kvik-
mynd um þessa ferð. Þeir stinga upp á nafninu „Grá-
hærður á einni nóttu", og skellihlæja að eigin fyndni.
Ég hlæ með þeim en í raun finnst mér þetta ekkert
sniðugt. Ég er orðinn hálfsmeykur því síðan áætlanir
mínar um þessa ferð kvisuðust út hefur fólk verið
óvenju duglegt að segja mér draugasögur. Daginn
áður hafði ég setið á barnum og spjallað við ungan
mann sem oft hafði farið yfir í Viðfjörð en aldrei, full-
yrti hann, myndi hann nokkru sinni þora að gista
einsamall í húsinu. Ég var farinn að efast um að allt
væri slétt og fellt undir sólinni.
Hvað ef þetta er satt? hugsa ég þar sem ég sit á ein-
hverri netahrúgu en ber mig samt karlmannlega í
viðurvist félaga minna. Þeir ætla að fylgja mér að
húsinu og yfirgefa mig svo. Kröftug vúidhviða skell-
ur á bátnum og ég missi jafnvægið. „Þetta er viðvör-
un!" kallar annar félaga minna og brosir kvikindis-
lega. Ég er með hnút í maganum en það ér of seint að
snúa við. Allir bæjarbúar myndu hlæja að mér ef
þessi mikla frægðarför breyttist í hrakför. Það yrðu
sagðar háðsögur um mig næstu áratugina. Ég full-
vissa sjálfan mig um að þetta sé þess virði. Hvað sem
gerist mun viðtal við Sandvíkur-Glæsi tryggja mér
frægð og frama um aldur og ævi. Hégóminn er harð-
ur húsbóndi.
Hér sé guð!
Við höfum lagst að bryggju og ég geng þennan spöl
að húsinu einn. Félagar mínir kvöddu mig og föðm-
uðu mig að skilnaði. Þetta gæti verið okkar síðasta
samverustund. Það róar mig ögn að húsið lítur vel út
að utan enda nýlega uppgert. Þetta er stórglæsilegt
hús, teiknað af Guðjóni Samúelssyni, þeim sama og
teiknaði Þjóðleikhúsið og fleiri merk hús. Hér bjó
fólk frá 1930 fram á miðjan sjötta áratuginn. Engar
sögur fara af því að það hafi flutt burt vegna drauga-
gangs.
Ég opna kjallaradyrnar upp á gátt og kalla: „Hér sé
guð!" Það svarar mér enginn og ég held inn. Það
fyrsta sem ég rek augun í er mannshöfuð tálgað úr
tré. Það fer hrollur um mig en hugsunin um hana
Evu í Kastljósinu róar mig. Ég held áfram upp stig-
ann og geng fram hjá höföinu og rakleitt upp á efstu
hæð og finn herbergið þar sem hin sógufræga mynd
var tekin. Hér hlýtur að vera líklegast aö draugar
geri vart við sig. Ég læt frá mér svefnpokann og nest-
ið og tek aöeins það nauðsynlegasta með mér niður í
stofu. Þar ætla ég að sitja fram að miðnætti og lesa
Viðfjarðarundrin hans Þórbergs og skrifa í stílabók-
ina sem ég tók með mér. Klukkan er orðin tíu og það
er enn bjart.
Hræðslan gerir vart við sig
Ég geng um húsið og dáist að því hvað menn hugs-
uðu stórt einu sinni. Einu sinni dugði ekkert minna
en þriggja hæða einbýlishús. Núna vill fólk bara íbúð
í blokk og nýlegan japanskan bíl. „Best að byrja að
punkta niður hjá sér", tauta ég upphátt en röddin
verður hálf einmana í allri þessari þögn sem er meiri
en ég hef átt að venjast um ævina. Ég held inn í stofu,
kveiki á tveimur kertum, dreg borðið að sófanum svo
ég geti tyllt löppunum á það og kveiki mér loks í
sígarettu. Nú verður skrifað.
Eftir tíu mínútur án nokkurs árangurs gefst ég upp
og gríp niður í bókina hans Þórbergs og les um „Þann
gamla". Þessi draugur hrellti íbúa þessa húss fyrir 65
árum eða svo. Reyndar birtist hann alltaf þegar menn
voru vel við skál og efahyggjumaðurinn í mér sann-
færist um að sögur um tilvist drauga séu stórlega ýkt-
ar. Þar fyrir utan virtist „Sá gamli" vera sáramein-
laus. Ég anda léttar. „Kannski eruð þið bestu skinn,"
segi ég upphátt og stend upp því mér er orðið kalt. Ég
hef ekkert nema tvö kerti til þess að ylja mér við.
Móðan úr munninum á mér minnir á einhverja hryll-
ingsmynd sem ég sá um daginn en þá táknaði hún að
eitthvað skelfilegt væri í aðsigi. Mér rennur kalt vatn
milli skinn6>0g hörunds. Hræðslan hefur náð tökum
á mér á svipstundu.
Nú byrjar ballið
Ég get ekki bægt hugsunum um drauga frá mér.
Hjartslátturinn er orðinn hraður og mér er skapi
næst að fara út og fá mér göngutúr en klukkan er
orðin ellefu og það er orðið dimmt. Ég lít út um
gluggann og sé aðeins myrkur - ég þori ekki út. Allt
í einu heyri ég hurðarskell og eitthvað í stofunni
fellur á gólfið. „Hvur djöfullinn gengur á?" æpi ég og
stend sem lamaður á miðju stofugólfinu. Hvað ætla
þeir að gera við mig?!
Ekkert gerist. Ég stend grafkyrr á meðan rökhugs-
unin nær yfirhendinni aftur. Þetta var einungis
trekkur. Ég hafði opnað glugga áður en ég kveikti í
sigarettunni og þetta var stílabókin mín sem féll á
gólfið. Það verður ekki draugagangur sem gerir mig
bilaðan heldur mitt eigið ímyndunarafl, hugsa ég.
Hjartað hægir á sér.
Klukkan er enn þá ellefu. Ég er orðinn pirraður.
Af hverju lét ég plata mig út í þetta? Af hverju er
klukkan búin að vera ellefu í hálftíma? Eina leiðin
til þess aö láta tímann líða er að sofna. Ég næ mér í
nokkur gömul Mannlíf sem liggja í bunka á gólfinu
og geng rólega upp stigann. Það brakar við hvert
skref.
Nóttin langa
Ég kem mér fyrir í svefnpokanum en því miöur er
ég ekki syfjaður. Einhverra hluta vegna fmnst mér
mikilvægt að vera sofnaður fyrir miðnætti. Þögnin og
kuldinn halda fyrir mér vöku. Og þar fyrir utan er ég
í herberginu þar sem „myndin" var tekin. Ég skil
dyrnar eftir opnar til að fiýta fyrir útgöngu. Það þýð-
ir ekkert aö hoppa út um gluggann ef eitthvað kemur
upp á. Ég er á þriðju hæð og fallið væri of hátt. Ef ég
fótbryti mig væri ég í vondum málum. Þetta fannst
mér hinar eðlilegustu hugsanjr.
Ég skoða Mannlíf og fietti framhjá grein sem fjall-
ar um dáleiðslu og glæpi. Ég er ekki í stuði fyrir neitt
yfirnáttúrulegt og staldravi? grein um átók innan Al-
þýðubandalagsins eftir dr:?§yan Kristjánsson. Þarna
eru myndir af ótal draugunfsem enn eru á lífi í dag.
Greinin er sem betur fer óspennandi og ég finn til
þreytu. Kannski sofna ég fyrir miðnætti en þá verður
mér hugsað til mörunnar sem lagðist yfir vin minn
fyrir nokkrum árum. Hann sagðist hafa verið hárs-
breidd frá köfnun þegar þáverandi unnusta hans
vakti hann. Ó guð, ég þori hvorki að vaka né sofa!
Draugar eru yfirleitt til friðs
Ætli klukkan hafi ekki verið um þrjú þegar ég
sofna. Þetta var ekki djúpur svefn enda erfitt að sofna
þegar maður er á verði. Hið minnsta rask varð til
þess að ég reis upp við dogg og athugaði málið. Um
áttaleytið er ég skriðinn á fætur og geng frá öllu mínu
hafurtaski í flýti. Ég ætla mér ekki að vera hér mín-
útu lengur en þörf krefur. Það er bjart úti og þoka.
Flott, hugsa ég, þá get ég kannski tekið nokkrar
„spúkí" myndir fyrir greinina mína. Mér léttir um
leiö og ég kemst undir bert loft og ég labba í átt að
bryggjunni fullur sjálfstrausts á ný.
Eg lít út um gluggann og sé
abeins myrkur - ég þori ekki
út. Allt í einu heyri ég hurðar-
skell og eitthvað í stofunni fell-
ur á gólfið. „Hvur djöfullinn
gengur á?" æpi ég og stend
sem lamaður á miðju stofugólf-
inu. Hvað œtla þeir að gera
við mig?!
—    —   g virði fyrir mér húsið þegar ég sit á
i A  bryggjupollanum og bíð eftir að verða sótt-
W-Á      ur. Það eru til draugalegri hús í Grafar-
A voginum sem þó eru nýbyggð. Kannski
¦ ™ fannst draugunum ég vera of aumkunar-
verður til að gera at í mér eða kannski vilja þeir ekki
láta taka viðtal við sig. Það væri hvort eð er óttalega
hallærislegur draugur sem gæfi kost á sér í þess hátt-
ar.
Loksins verð ég var við trillu sem þó er komin
klukkutíma áður en ákveðið var. Ætli menn hafi
ekki vitað hvað klukkan sló. Sennilega var blaða-
maðurinn ekki eins hugrakkur og hann taldi sjálf-
ur. Ég stekk um borð en hrasa næstum því í sjóinn.
Ég er enn þá stirður eftir nóttina.
„Jæja, varstu hræddur?" spyr skipstjórinn mig
og býður mér nýlagað kaffi. Ég svara að sjálfsögðu
neitandi og segi þetta hafa verið „pís of keik".
Hann veit að ég er að ljúga og segir við mig: „Þú
veist að draugar hafa tilhneigingu til að birtast þar
sem fólk er saman komið. Annars eru þeir yfirleitt
til friðs."
Þessum orðum gleymi ég ekki í bráð. Ég er feg-
inn að þessi ferð varð ekki tilefni til að heimsækja
Evu. Ég vil ekki verða frægur fyrir að verða grá-
hærður á einni nóttu, hugsa ég og á erfitt með að
drekka kaffið vegna handskjálfta.
DV, Norðfirði - Jón Knútur Ásmundsson
I
I
!
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24
Blašsķša 25
Blašsķša 25
Blašsķša 26
Blašsķša 26
Blašsķša 27
Blašsķša 27
Blašsķša 28
Blašsķša 28
Blašsķša 29
Blašsķša 29
Blašsķša 30
Blašsķša 30
Blašsķša 31
Blašsķša 31
Blašsķša 32
Blašsķša 32
Blašsķša 33
Blašsķša 33
Blašsķša 34
Blašsķša 34
Blašsķša 35
Blašsķša 35
Blašsķša 36
Blašsķša 36
Blašsķša 37
Blašsķša 37
Blašsķša 38
Blašsķša 38
Blašsķša 39
Blašsķša 39
Blašsķša 40
Blašsķša 40
Blašsķša 41
Blašsķša 41
Blašsķša 42
Blašsķša 42
Blašsķša 43
Blašsķša 43
Blašsķša 44
Blašsķša 44
Blašsķša 45
Blašsķša 45
Blašsķša 46
Blašsķša 46
Blašsķša 47
Blašsķša 47
Blašsķša 48
Blašsķša 48
Blašsķša 49
Blašsķša 49
Blašsķša 50
Blašsķša 50
Blašsķša 51
Blašsķša 51
Blašsķša 52
Blašsķša 52
Blašsķša 53
Blašsķša 53
Blašsķša 54
Blašsķša 54
Blašsķša 55
Blašsķša 55
Blašsķša 56
Blašsķša 56
Blašsķša 57
Blašsķša 57
Blašsķša 58
Blašsķša 58
Blašsķša 59
Blašsķša 59
Blašsķša 60
Blašsķša 60
Blašsķša 61
Blašsķša 61
Blašsķša 62
Blašsķša 62
Blašsķša 63
Blašsķša 63
Blašsķša 64
Blašsķša 64
Blašsķša 65
Blašsķša 65
Blašsķša 66
Blašsķša 66
Blašsķša 67
Blašsķša 67
Blašsķša 68
Blašsķša 68
Blašsķša 69
Blašsķša 69
Blašsķša 70
Blašsķša 70
Blašsķša 71
Blašsķša 71
Blašsķša 72
Blašsķša 72
Blašsķša 73
Blašsķša 73
Blašsķša 74
Blašsķša 74
Blašsķša 75
Blašsķša 75
Blašsķša 76
Blašsķša 76
Blašsķša 77
Blašsķša 77
Blašsķša 78
Blašsķša 78
Blašsķša 79
Blašsķša 79
Blašsķša 80
Blašsķša 80