Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Dagblašiš Vķsir - DV

og  
S M Þ M F F L
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31 . . . .
Smelltu hér til aš fį meiri upplżsingar um 282. tölublaš - Helgarblaš 
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Dagblašiš Vķsir - DV

						LAUGARDAGUR V. DESEMBER 2002
H&lQCirhlctð JL>V
þess er oftast nauðsynlegt að leita þessarar spennu í
skáldskap. Enginn vill upplifa hörmulega spennu í eigin
lífi, þótt ég viti vel að til eru spennufíklar sem kunna best
við sig á ystu nöf.Margt fólk sækist eftir því að upplifa
iríorð án þess að þurfa að taka þátt í þeim. Og enginn vill
vera fórnardýrið! Ég leita þessarar spennu í Chandler
sem hefur betri tök á samtölum en flestir aðrir höfundar
og Simenon sem kann öllum öðrum betur að skrifa glæp
inn í rétt andrúm. Ég leita sem sagt að sagnalist um vo-
veiflega atburði. En hvergi er slík list á hærra plani en í
fornsögum okkar, enda eru þær skrifaðar inn i samfélag
sem var til en er ekki eintómur tilbúningur eða hugar-
burður eins og oftast er um slík verk.
Ekkert er ömurlegra en fjarstæðukennt bull sem gerir
kröfu til þess að vera tekið alvarlega. Slíkt má sjá í mörg-
um metsöluskáldsögum samtímans og get ég tekið Five
Days in Paris eftir Danielle Steel sem dæmi. Þar er að
vísu ekki um nein morð að ræða, heldur átök um heiðar-
leika. Þar eru þrír skúrkar sem svífast einskis til að auka
völd sín og ríkidæmi og andspænis þeim tvær englaper-
sónur sem spyrna við fótum, önnur er Ólivía, sem er gift
fyrirlitlegum pólitískum braskara en verður ástfangin af
aðalpersónunni, en sá er tengdasonur Svartapéturs, sem
ætlar að fórna lífi saklauss fólks meö sölu á nýju lyfi sem
hann veit að getur verið krabbameinssjúklingum ban-
vænt.
Allt veldur þetta miklu æði og gæti fullnægt spennu-
fíklum. En aðild Ólivíu eyðileggur söguna, hún er að-
skotadýr, þótt hlutverk hennar sé harla mikilvægt handa
metsölunni. Hún gerir söguna kjánalega en þó einkum yf-
irtak væmna; þ.e. samkvæmt orðsifjabókinni kligju-
kennda.
En ef hún væri ekki væmin, hvað þá?
Jú, þá seldist hún ekki; þá væri Steel ekki sá dæmi-
gerði metsöluhöfundur sem raun ber vitni. Hún skrifar
að mörgu leyti kunnáttusamlega, en hún kaupir vinsæld-
ir sögunnar fyrir það sem eyðileggur hana! Fórnar list-
rænum kröfum fyrir nauðsynlega væmni. Án Ólivíu og
ástarævintýrisins væri þetta að mörgu leyti ágætlega
sögð saga um heiðarleika og græðgi. En metsalan krefst
meira. Hún krefst þess beinlínis að sagan sé eyðilögð - og
þá með væmni.
Það er allt og sumt!
Höfundar metsölulistans lifa margir einhvers konar
fjölmiðlalífi, en fjölmiðlar eru oftar en ekki sérstök teg-
und af slúðurveröld sem fólk sækir í. Angi af slíkri and-
veröld eru fyrirbrigði eins og íslensku bókmenntaverð-
launin þar sem reynt er að bera saman ósambærileg verk
og fella salómonsdóma á harla skringilegum forsendum;
reynt að afneita afþreyingunni og snobba upp á við, eins
og sagt er. Þar er ekki verið að hugsa um metsöluhöf-
undana, ekki endilega; þessi fórnardýr sefjunar og al-
menningstísku sem verða að skrifa inn í formúlu ef þeir
eiga að halda velli. En af þeim sökum ekki síst eru þessi
verk sjaldnast nein viðbót við bókmenntirnar og þess
vegna hefur verið fundið upp á því að kalla þær afþrey-
ingu.
Ekkert nýtt, ekkert frumlegt. Og allra síst nein áhætta.
Fyrsta boðorð samtímans er afþreying. Allir vilja vera
afþreyðir. Allir vilja láta skemmta sér. En þá mætti líka
minnast þess sem nóbelsskáldið sagði: Það er ekkert eins
leiðinlegt og skemmta sér! En fólk vill ekki hlusta á svona
tal! Það vill að allt sé skemmtun, einhvers konar fliss.
Ekki síst sjónvarpsfliss sem Guðbergur Bergsson lýsti svo
eftirminnilega í fyrra."
Þrautaganga metsölunnar
„Nýlega gerði Gallup könnun um það hver væri vinsæl-
asti ráðherrann. Það var Guðni Ágústsson og kom engum
á óvart. Hann sló öll met í vinsældum. En kom þessi nið-
urstaða eitthvað pólitík við? Það held ég varla. Þessi nið-
urstaða sagði mér aðeins eitt; að fólkið sem svaraði
spurningunni lítur á Guðna sem einn helsta skemmti-
kraft landsins. Og það að verðleikum að mínu viti.
Skemmtilegan og orðheppinn.
Og án áreitis.
Hann er á við margar spaugstofur. Fólk hefur gaman af
umræðum þess efnis að flytja lamadýr, strúta og krókó-
díla inn í landið. Og viðbrögð Guðna skemmta fólki. Hann
vill ekki breyta Islandi i örkina hans Nóa. Það þykir upp-
örvandi. Góð afþreying. Og Guðni gerir allt svona tal að
stórskemmtilegum sirkus.
Hann er ekki metsöluhöfundur, heldur metfé; hvorki
meira né minna. Og vel að vinsældum kominn.
En fyrst afþréyingin fullnægir fólki og forvitni þess á
hún ekki síður rétt á sér en þær ævintýrasögur sem vin-
sælastar voru fyrr á tíð, kallaðar fornaldarsögur Norður-
landa; fullar af ofurmennum, tröllum og yfirnáttúrlegu
umhverfi þar sem spennufíklar síns tíma gátu hreiðrað
um sig, þegar góður sagnamaður kom í heimsókn; væmn-
islausar sögur eins og umhverfið. Og það er að sjálfsögðu
höfuðprýði þessara sagna. í ætt við þetta eru ensku
galdrasögurnar sem nú eru í tísku. Ég veit raunar ekki af
hverju, ekki frekar en ég skildi hið heimspekilega Soph-
íuævintýri Gaarders sem ég kynntist í Torontó þar sem
við lásum upp saman og Norðmaðurinn tók álitlegan
kvennahóp með trompi!
En fornaldarævintýri eru engar íslendinga sögur.
Þau áttu ekki rætur í samfélagi, heldur ævintýraheimi
ímyndunaraflsins. Veröld Sigurð-
ar Fáfnisbana.
En nótabene, það var líka uppá-
haldsveröld Borges eins og sjá má
á legsteini hans í kirkjugarðinum
í Genf, þar sem vitnað er til Vóls-
unga sögu. En hann var enginn
sérstakur aðdáandi nútímaskáld-
sagna, taldi þær lakari en gamlar
hetjusögur, þó kannski sniðugri.
Síðasta stórskáldsagan í hans
huga var raunar ekki skáldsaga
heldur ævisaga Arabíu-Lawrence,
Seven Pillars of Society. Ég las
hana ekki eins og skáldsögu, held-
ur minningar hermanns og leynd-
ardómsMlrar hetju. En kannski
er þessi hetjusaga nær skáldskap
en veruleika þótt höfundurinn sé
ekki í dularklæðum. Það eru
a.m.k. í henni meiri og djöfullegri
lýsingar á pyntingum en ég hef
lesið í nokkurri annarri bók.
Skáldskapurinn verður oft undir í
samanburðinum við grimmd
veruleikans.
Lesendur upplifa skáldskap og
veruleika hver með sínum hætti,
rétt eins og þegar höfundar eru að
skrifa um sjálfa sig, þá eru þeir
einnig (og raunar ekki síður) að
skrifa um lesendur sína þvi að eng-
inn lifir í einangruðum heimi; systurnar í nunnuklaustr-
um miðalda áttu einnig sína veröld, jafnvel þær; og sáu
hana í gegnum rimlaglugga klaustranna, ef ekki vildi bet-
ur til. Eins konar rimlagluggaskáld eins og Paul Celan.
Við teljum okkur frjáls en frelsið nær þó ekki lengra en
að skoðunum næsta manns þegar hann byrjar að innræta
okkur þá heimssýn sem hefst innan við útidyrnar hans.
Og þar hefst einnig þrautaganga metsölunnar.
Ó, Jesús minn! hefði Þórbergur sagt."                -sm
£g erekkiað
segja að þetta sé
skáldsaga þótt
hún fjalli um
skáldskap úr dag-
bók og daglegu
lífi. Nei, þetta er
kannski einna
helst eíns og
óþekkthauskúpa
sé grafin úrjórð
og reyntað finna
úthvernig við-
komandi leit út í
lifanda lífi.
í fréttum er þetta helst
-gamansögur af íslenskum fjölmiðlamönmim
Cdffahgimfa......hKkIHiII—ii
í fréttum er þetta helst
Nýverið kom út bókin í fréttum er
þetta helst og inniheldur hún gaman-
sögur af íslenskum ijöuniðlamunnuni.
Höfundarnir eru Guðjón Ingi
Eiríkssun og Jón Hjattason og er
skemmst frá því að segja að þetta er
vafalítíð einhver fyndnasta bók seinni
ára. Lítuniánokkur diemiúrbóldnni:
Ómar Ragnaisson, galvaskur að vanda, var á
fréttavakt á Sjónvaipinu á nýársmorgun 1975.
Var honum falið að gera hina hefðbundnu
fiétt um áramótabrennur, en þegar hann ætlaði
að gripa til viðeigandi myndefhis stóð hann
fiammi fyrir þeirri skelfilegu staðreynd, að
upptökur fiá kvöldinu áður höfðu ekki skilað
sér í hús og fékkst skýringin á því skömmu
síðar. Hafði einn af upptökumönnum
Sjónvarpsins gerst heldur ölkær þegar leið á
gamlárskvöldið og fyrir vikið yar ekkert
myndbrot til af nýjustu áramótabrennunum.
En Ómar dó ekki ráðalaus. Hann lét taka
mynd af sér með hljóðnema í hendi við
kulnaðar glæður einnar brennunnar og sagði
svo galvaskur í biagði, að allt hefði að þessu
sinni farið vel fiam. Síðan birti hann nokkrar
myndir úr safhi Sjónvarpsins og vom þær allar
tveggja ára gamlar - af brennum
gamlárskvöldsins 1973 - en á aldur þeirra var
þóekkertminnst
Fréttin fór í loftið að kvöldi nýársdags og var
fréttatímanum varla lokið þegar símiirn á
ftéttastofunni hringdi. Ómar varð fyrir svörum
og kvaðst viðmælandi hans vera að hringja
út af fréttinni um áramótabrennurnar.
, J>að vakti neftrilega athygli rrrina, að við eina
brennuna sá ég mann sem dó í fyrra," sagði
grafalvarleg rödd á hinum enda línunnar. "Og
þar sem ég er í Sálarrannsóknarfélaginu, þá
hefði ég mikrnn áhuga á því að fá að skoða
þetta betur. Gæti ég nokkuð komið núna og
fengið upptöku af fréttinni?"
Ómar var gjörsamlega kjaftstopp um stund,
en stamaði síðan, að því miður væri frétrasafh
Sjónvarpsins lokað og yrði svo það sem efbr
værikvöldsins.
, Jín get ég þá ekki bara komið í fyrramálið
og fengið upptökuna?" spurði þessi meðlimur
Sálarrannsóknarfélagsins þvi næst og ætlaði
alls ekki að gefa sig.
Ómari fannst erfitt að hafha þeirri beiðrri, en
um leið og hann hafði lagt niður símtólið rauk
hann inn í fréttasafrrið, náði þar í snælduna
með ftéttinni og kom henni rækilega fyrir
kattarnef.
Morguninn eftir, nánast í rauðabítið, birtust
þrír menn frá Sálarrannsóknarfélaginu á
fréttastofu Sjónvarpsins. Ómar tók vel á
móti gestunum og fletti með þeim upp í
spjaldskrá, sem gaf það til kynna, að snældan
með hinni umbeðnu frétt væri númer M-431.
Síðan fór hann með þá inn á fréttasafh
Sjónvarpsins. Þar fundu þeir hlið við hlið
snældur númer M-430 og M-432, en enga
þarámilli.
,Jig skil ekkert í þessu," stundi Ómar með
undrunarhreim í röddinni.
„Snældu númer M-431 vantar í safhið! Það
er eins og einhver hafi tekið hana! Þetta er
alveg stórfurðulegt!"
Að þessu mæltu yppti Ómar öxlum, en
mennirnir þrír frá Sálarrannsóknarfélaginu
horfðu íbyggnir hver á annan og gengu síðan
þegjandi út Úr svip þeirra mátti lesa, að þama
væri greinilega eitthvað dularfullt á seiði.
Sveinn Snorri Sighvatsson var einn af
stjórnendum útvarpsþáttarins Reykjavík
síðdegis á Bylgjunrri árið 2001 og kom þá
stundum eitt og annað broslegt frá honum í
beirmi útsendingu.
Eitt sinn tók Svenni unga stúlku tali niður við
Tjörn og hóf spjallið á þessari spurningu:
, Jirtu að gefa brauðunum önd?"
Hkm vinsæli miðill og útvarpsmaður, Þórhallur
Guðmundsson, spurði eitt sinn konu svo í
þætti sínum á Bylgjunni, Lífsaugað:
„Áttu nokkuð systur sem heitir í höfuðin á
ömmuþinrri?"
Gainamöguraf ÍBfcii&um fjiiímíölaiwmnum
EttvoriðþegarmiklarfréttffbárustúrEyjafirði
um verulegt kal í túnum var Stefán Jónsson,
Frétta- Stebbi- orðinn svo leiður á að skrifa
um kalskeirmidirnar, að í einni frétt breytti
hann orðalaginu og skrifaði aðþað væri „mikiö
tal í kúnum". Jón Múli las þetta síðan upp
fyrir alþjóð án þess að hika.
Eggert Skúlason var fréttastjóri á Tímanum
þegar stóibruninn varð í Gúrnmrvinnustofunrri
við Réttarháls. Tíminn var þá með skrifstofur
sínar að Lynghálsi 9 sem er skammt þarna
frá. Þennan dag hafði verið lítið í fréttum og
fór það eitthvað í taugarnar á Eggerti, sem
var og er hrifhari af atgangi og fjöri en
kyrrstöðuogrólegheitum Eggertvaráþessum
árum ekkert sérstaklega hjátrúarfullur, en þó
mun ekki hafa verið djúpt á hjárrúrtni og
þennan dag varð hann alvarlega hugsi um þau
mál. Um það bil 10-15 mínútum áður en
tilkynnt var um brunann segir Eggert nefhilega
eitthvaðáþessaleið:
„Það væri nú eklri dónalegt að fá nú góðan
stórbruna til að bjarga þessu fréttaleysi."
Fjölmargir urðu vitni að þessum ummælum
Eggerts. Þegar svo sírenuvælið hófst stuttu
siðar sáu menn hins vegar sérkennilegan svip
áEggerti. Margir fuuyrða að út úrþeim svip
hafi mátt lesa undrun og samviskubit - gat
það verið að áJirifamáttur orða hans væri
slíkur?
Hitt er ljóst að lengi á eftir tóku menn eftir
því að Eggert gætti óvenju vel að orðum sínum
hvenær sem hann talaði!
Guðmundur Torfason, fyrrum atvinnu-
knattspymumaður, var nokkuð oft meðlýsandi
íjjrótrafiéttamaniianna á Sýn að leikjum fiá
síðustu heimsmeistarakeppni i knattspyrnu.
Hann þekkir vissulega vel til í fótbolta-
heiminum eins og þessi ummæli hans bera
með sér, en þau hrukku fiam af vörum hans
á meðan leik Þýskalands og Paraguay í
sextán-liða úrslitunum stóð:
, J>að er svo lítið eftir að ef sigurmarkið kæmi
núna færi það langt með að vinna leikinn."
Bergþóra Njála, fréttakona á Bylgjunni og
Stöð 2, var í ársbyrjun 2001 að fjalla um
Reykjavíkurflugvöll í Bylgjufréttum og
deilurnar varðandi staðsemingu hans í
framtíðinni. Jók hún sífellt lestrarhraðann eftir
því sem á ftéttina leið, þar til hún fór á endanum
fram úr sjálfri sér og sagði undir lok
fréttarinnar „Vrnstri greiningin hreint framboð
hefur boðað til fúndar um flugvallarmálið..."
Áður en stafrænar myndavélar komu til
sögunnar sendu fréttaritarar dagblaðanna
fílmur sinar með fréttum til blaðanna þar sem
fílmurnar voru framkallaðar. Menn létu þá
fylgja með einhverjar upplýsingar um
myndefhið.
Eitt sinn sem oftar fékk Morgunblaðið slíka
sendingu frá fiéttaritara blaðsins úti á landi.
Fréttin var um opnun nýs fyrirtækis.
Samviskusamur blaðamaður vann fréttina á
ritstjórn Moggans og skráði myndatextann
samkvæmt því sem stóð á minnismiða
fréttaritara. Þegar fréttin birtist svo stóð undir
myndinni:
„Stióm hins nýja fyrirtækis. Þessi feiti sköllótti
þarna til hægri er Árrri forstjóri."
Þegar Svali Björgvinsson og Snorri Sturluson
lýstu leik ÍR og SkaUagrims í Epson-deildinni
árið 2001 varð þeim tíðrætt um það, hversu
Warren Peebles, leikmaður hirma síðamefhdu,
vseri Iaginn að ,/iska" villu á andstæðingana.
Og í einni sókrrinni, þegar Peebles hafði enn
einu sinni tekist að tekist að „fiska" villu á
andstæðing, fór eftirfarandi samtal fram á
milli lýsendanna:
Svah:,J>etta er það sem ég var að tala um.
Hann getur fiskað villu nánast alltaf."
Snorri:, J?að liggur við að hann geti sko fiskað
villu á mann inni í búningsklefa í leikhléi."
Svali: ,Ja, það væri þá kynvilla eða eitthvað
slíkt!."
Og svo í lokin nokkur mismæli úr
fréttunum:
Heimir Már Pérursson:
, Jleilbrigðisráðherra tók ákvörðunina að höfðu
samræði við lækna."
Kolfuma Baldvinsdóttir:
, Jíkki er vitað um upptök eldsins, en fólk sem
bjó í næsta húsi kallaði á slökkviliðið frá
Patreksfirði, sem er 60 kilómetra frá, og var
slökkviliðið brunnið þegar það kom."
HaukurHólm:
,J3ins og sést, er ekkert að sjá."
SagtíblindbyláHellisheiði.   ,
EBs Poulsen, fréttaritari Stöðvar 2 í Færeyjum:
„Allir limir eru harðir í yerkfallinu."
Er ekki færeyskan dásamleg?
Þráinn Steinsson:
„Islendingar í Köben minntust í morgun
hundrað og fimmtugustu ártíðar Jónasar
Hallgrimssonar með því að leggja blómsveig
að síðasta blómsveig skáldsins."
EddaAndrésdóttir:
„Og talandi um snáka, hingað er mættur
Halldór Runólfsson, yfirdýralæknir, til að
ræða um hrossasóttina."
M
jp
Bókaútgáfnn Hólar
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24
Blašsķša 25
Blašsķša 25
Blašsķša 26
Blašsķša 26
Blašsķša 27
Blašsķša 27
Blašsķša 28
Blašsķša 28
Blašsķša 29
Blašsķša 29
Blašsķša 30
Blašsķša 30
Blašsķša 31
Blašsķša 31
Blašsķša 32
Blašsķša 32
Blašsķša 33
Blašsķša 33
Blašsķša 34
Blašsķša 34
Blašsķša 35
Blašsķša 35
Blašsķša 36
Blašsķša 36
Blašsķša 37
Blašsķša 37
38-39
38-39
Blašsķša 44
Blašsķša 44
Blašsķša 45
Blašsķša 45
Blašsķša 46
Blašsķša 46
Blašsķša 47
Blašsķša 47
Blašsķša 48
Blašsķša 48
Blašsķša 49
Blašsķša 49
Blašsķša 50
Blašsķša 50
Blašsķša 51
Blašsķša 51
Blašsķša 52
Blašsķša 52
Blašsķša 53
Blašsķša 53
Blašsķša 54
Blašsķša 54
Blašsķša 55
Blašsķša 55
Blašsķša 56
Blašsķša 56
Blašsķša 57
Blašsķša 57
Blašsķša 58
Blašsķša 58
Blašsķša 59
Blašsķša 59
Blašsķša 60
Blašsķša 60
Blašsķša 61
Blašsķša 61
Blašsķša 62
Blašsķša 62
Blašsķša 63
Blašsķša 63
Blašsķša 64
Blašsķša 64
Blašsķša 65
Blašsķša 65
Blašsķša 66
Blašsķša 66
Blašsķša 67
Blašsķša 67
Blašsķša 68
Blašsķša 68
Blašsķša 69
Blašsķša 69
Blašsķša 70
Blašsķša 70
Blašsķša 71
Blašsķša 71
Blašsķša 72
Blašsķša 72
Blašsķša 73
Blašsķša 73
Blašsķša 74
Blašsķša 74
Blašsķša 75
Blašsķša 75
Blašsķša 76
Blašsķša 76
Blašsķša 77
Blašsķša 77
Blašsķša 78
Blašsķša 78
Blašsķša 79
Blašsķša 79
Blašsķša 80
Blašsķša 80