Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Dagblašiš Vķsir - DV

og  
S M Þ M F F L
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31 . . . .
Smelltu hér til aš fį meiri upplżsingar um 282. tölublaš - Helgarblaš 
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Dagblašiš Vķsir - DV

						t~1 fc? t C>f d JTb l d Cs    JD V     LAUGARDAGUR 7. desember
Vildi
fólki
heim
Nýlegar rannsóknir sýna að ein afhverjum fimm stúlkum og einn af hverjum tíu
drengjum á íslandi lendir íkunferðislegri misnotkun fyrir fullorðinsár.
Það er sjaldgæft að skrifaðar séu bækur sem sýna okkur þennan óhugnanlega
heim og afleiðingar þessa ofbeldis. Fyrsta bók Irisar Anítu,
Ekkisegja frá, opnar glugga þangað inn.
íris Aníta Hafsteinsdóttir er ekki dæmigerður rithöf-
undur. Hún er 26 ára gömul tveggja barna einstæð móðir sem
hefur ekki getað unnið í eitt og hálft ár vegna gigtarsjúkdóms
sem hún veiktist af. Hún hefur þó ekki alveg setið auðum
höndum því hún settist við skriftir og Forlagið gefur út bók
hennar, Ekki segja frá, sem er nokkuð sérstæð frásögn. Þar
er rakin saga Sögu sem sjö ára gömul verður fyrir kynferðis-
legri misnotkun af hendi hálfbróður sins og lendir seinna á
ævinni í sambúö með manni sem beitir hana líkamlegu of-
beldi af versta tagi. Þetta er baráttusaga sem er í rauninni
sannsöguleg því íris Aníta byggir hana á reynslu fjögurra
vinkvenna sinna.
íris Aníta var nýbúin að baka piparkökur þegar blaðamað-
ur DV heimsótti hana á heimili hennar í Kópavogi og spurði
hana hvar hún hefði verið stödd í lífinu þegar hún ákvað að
taka sér hlutverk rithöfundarins.
Hóf skriftir eftír veikindi
„Ég var að vinna sem vaktstjóri á skyndibitastað og að
hugsa um ungana mína. Svo veiktist ég af þessum gigtarsjúk-
dómi og varð að hætta að vinna," segir íris sem lýsir veikind-
um sínum sem einhverju afbrigði af gigtarsjúkdómi sem lýs-
ir sér eins og stöðug grindargliðnun.
„Ég á góða og slæma daga en stundum get ég alls ekki
hreyft mig," segir hún.
íris var mikið rúmföst fyrst eftir að veikindin gerðu vart
við sig og segist hafa verið mjög sorgmædd í fyrstu þegar hún
var greind sem gigtarsjúklingur. En svo lánaði bróðir henn-
ar henni ferðatölvu og hún settist við skriftir.
„Ég hugsaði mikið um það hvað ég gæti gert og ákvað að
mig langaði til þess að opna umræðuna um heimilisofbeldi.
Þegar ég fór að ræða við vinkonur minar um þennan draum
þá kom í ljós að fjórar þeirra höfðu upplifað þetta á eigin
skinni. Ég spurði hvort ég mætti nota sögur þeirra í bók og
þá fór boltinn að rúlla. Ég sat svo i rúrninu mínu heilu og
hálfu dagana og skrifaði og var gersamlega heltekin af þessu
verkefni."
íris Aníta segir að höfuðtilgangur bókarinnar sé að vekja
fólk til umhugsunar um hve alvarlegt vandamál heimilisof-
beldi sé og hve afleiðingar þess séu alvarlegar.
Draumurinn á hillunni
- En hafðir þú ekkert fengist við skriftir áður?
„Ekkert. Ég er ekki einu sinni með stúdentspróf því ég
varð ólétt ári áður en ég átti að klára og svo þegar ég byrjaði
aftur í skóla varð ég ólétt aftur. Það er spurning hvort ég
klára þetta eftir áramót en ég get ekki setið í stól við borð svo
ég veit ekki hvernig þetta á að ganga."
- Hafðir þú ætlað þér að verða rifhöfundur?
„Einhvern timann þegar ég var lítil en svo lagði ég þann
draum á hUluna og hann var ekki tekinn fram aftur fyrr en
ég gat ekki gert neitt annað," segir íris. Hún segist því vera
sjálfmenntaður rithöfundur.
„Það er sagan sem ræður ferðinni en ekki ég. Sagan er til
því þetta er raunveruleg saga því allt þetta gerðist í raun og
veru. Mér fannst það svo aðdáunarvert hvernig fólk getur
náð sér út úr svona ofbeldissamböndum og fannst þetta samt
óhugnanlegt og hryllilegt og vildi sýna fólki inn í þennan
heim.
Vinkonurnar voru hér eins og gráir kettir að fylgjast með
og lesa yfir og voru mjög sáttar við að verið væri að nýta
þeirra reynslu öörum til góðs."
Ör fyrir lífstíð
- Hafa þær allar náð sér út úr ofbeldinu?
„Það má segja en það verða einhver ör og afleiðingar sem
þær verða að kljást við alla ævi.
Ég vildi hafa þær fjórar því viðbrögð t.d. barna sem verða
fyrir kynferðisofbeldi eru mjög mismunandi og ég vildi ná
fram þessum ólíku blæbrigðum. Því fieiri þekkja sjálfar sig í
sögunni og það gerast ótrúlegir hlutir í þessum efnum. Tveim
þeirra sem lentu í misnotkun sem börn fannst það vera allt i
lagi meðan á því stóð því þeim fannst þær vera í kærustu-
hlutverki þótt þær væru aðeins níu ára. Þær tóku þátt í þessu
því þær héldu að þetta væri allt í lagi. Þetta gekk óskaplega
fram af mér.
Margar þeirra kvenna sem hafa orðið fyrir slíku ofbeldi
gera sér engan veginn grein fyrir afleiðingunum fyrr en þeim
er bent á að ónýtt sjálfstraust, lélegt kynlíf, að þær standa
aldrei upp fyrir sjálfar sig og fleira og fleira, að þetta allt er
afleiðingar. Það er skömmin, sektarkenndin, brotin sjálfs-
ímynd og þess háttar. Þetta eru allt sameiginleg einkenni af-
leiðinga."
- Eru tengsl milli kynferðisofbeldis í æsku og heimilisof-
beldis seinna á ævinni?
„Það er ekki ótvírætt en þeir sem verða fyrir slíku ofbeldi
i æsku eru líklegri til að leita í ofbeldissambönd. Það gerir
brotna sjálfsmyndin. Fólk leitar í mynstur sem það þekkir."
Stofnuðu samtök
- Þeir sem búa við heimilisofbeldi leita sér til hjálpar hjá
Kvennaathvarfinu og þar fæst vernd, styrkur og fræðsla, en
Iris Aníta og vinkonur hennar létu það ekki nægja heldur
stofnuðu samtök sem starfa í grasrót samfélagsins og hafa
þann tilgang að hjálpa konum aö vinna sig út úr afleiðingum
ofbeldis af ýmsu tagi. Samtökin bera sama nafn og bókin:
Ekki segja frá.
„Þetta gerðist eiginlega í framhaldi af bókinni því þetta er
orðið mitt hjartans mál. Við einfaldlega fórum í herferð. Við
erum grasrótarsamtök en ekki meðferðaraðilar."
Samtökin hafa staðið fyrir fyrirlestrum og fundum bæði í
Reykjavík, Kópavogi, Vestmannaeyjum og Akureyri og t.d.
farið í nánast alla háskóla landsins. Þar eru haldin erindi og
sagðar reynslusögur og fólki gefst færi á að ræða um reynslu
sína við aðra sem hafa upplifaö slíkt. Undirtektir hafa verið
flrnagóðar og tugir einstaklinga lagt starfinu lið en allt sem
gert er er sjálfboðavinna. Vefslóð herferðarinnar er www.her-
ferdin.tk.
„Það hefur sýnt sig að besti styrkurinn er fólginn í því að
tala um reynslu sína við einhvern sem skilur mann og dæm-
ir þig ekki. Mikið af þessari vinnu er byggt á tólf spora kerfi
sem mörg samtök nota og á rætur sínar í AA-samtökunum.
íris Aníta Hafsteinsdóttir er 26 ára gömul einstæð
tveggja barna móðir sem hefur skrifað sína fyrstu
bók si-ui heitir Ekki segja frá og fjallar um ofbeldi og
misnotkun.   DV-mynd E.Ól.
Fólk burðast með djúpstæöar afleiðingar í sálinni sem það
gerir sér ekki grein fyrir af því að það deilir aldrei reynslu
sinni með öðrum.
Við fengum faglega aðstoð írá Stígamótum og Kvennaat-
hvarfinu en annars er þetta bara okkar framtak."
- Hvert ætlið þið með þessi samtök?
„Við ætlum að taka okkur hlé í desember en eftir áramót-
in ætlum við að stofna hóp þolenda og aðstandenda sem mun
halda fund mánaðarlega og halda áfram fyrirlestrum um allt
land. Þar getur fólk hist og rætt við aðra og sótt sér styrk. Það
er svo gott að tala við einhvern sem skilur."
Fólk lokar augunum
- Eru ekki skiptar skoðanir um það hve útbreitt kynferð-
isofbeldi sé í okkar samfélagi?
„Nýjar rannsóknir sýna að ein af hverjum fimm stúlkum
og einn af hverjum tiu drengjum hefur orðið fyrir ofbeldi af
þessu tagi. Ég held að þetta séu tölur sem við verðum að taka
alvarlega þótt margir vuji loka augunum fyrir þessu. Margir
halda að þetta sé ekki til ef þeir ekki sjá það í sínu næsta um-
hverfi.
Ég þekki að minnsta kosti 15 litlar stúlkur á aldur við dótt-
ur mína. Samkvæmt tölfræðinni ættu þrjár þeirra að vera
misnotaðar og ég veit líka að þær munu fela það eins lengi
og þær geta. Mig langar til þess að taka þær allar í faðminn
og segja þeim að þær geti sagt mér allt.
Ég þekki fólk sem trúir því að tölurnar séu í rauninni
miklu hærri."
- í ljósi þess hve mikinn þátt þú tekur í þessu, halda þá
ekki allir að þú sért sjálf fórnarlamb?
„Það halda það fiestir, jú, og kannski er ég það. Ég hef
reynslu af ofbeldi en hvort það er sem aðstandandi eða þol-
andi læt ég liggja milli hluta. Það kemur eiginlega hvorki
bókinni né herferðinni við hve mikið af þessu ég hef reynt á
eigin skinni. Sem betur fer er bókin ekki ævisaga mín en ég
á mína lífsreynslu eins og allir aðrir."
Mikill lestrarhestur
- Þegar íris ákvað að hefja skriftir hafði hún ekki tryggt
sér neinn útgefanda. Hvernig gekk það?
„Ég var ótrúlega heppin. Forlagið tók mjög vel í mínar
hugmyndir. Ég sendi inn kafla og var beðin að skrifa meira,
enda var reynsla mín sú að fyrsti kafiinn kveikir alltaf í fólki.
Ég hef lesið hann mjög víöa og hef alltaf fengið þau viðbrögð
að fólk vill lesa meira."
- íris Aníta segist lesa gríðarlega mikið og stundum kom-
ast í gegnum tvær bækur á dag og það er freistandi að spyrja
hana eins og aðra rithöfunda hverjir séu hennar eftirlætis-
höfundar:
„Jean Auel er algerlega númer eitt hjá mér. Hún er sjúk-
lega góð. Birgitta Halldórsdóttir er líka í miklu uppáhaldi en
það má líka segja um Agöthu Christie, Mary Higgins Clark,
Dean Koontz, Stephen King og fleiri."
- Heldurðu að þú eigir eftir að skrifa fieiri bækur?
„Ég er ekki týpískur rithöfundur. Mér finnst ég ekki hafa
mikið að segja nema ef ég finn spennandi söguefni. Ég gæti
vel hugsað mér að skrifa sögu vændiskonu eða bók um ein-
elti. Einhvers staðar á ég handrit að unglingabók sem ég var
einu sinni byrjuð á og hálfkláraða barnasögu.
Fyrst og fremst vil ég gera gott með því sem ég skrifa og
það á að skipta einhverju máli."                               -PÁÁ

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24
Blašsķša 25
Blašsķša 25
Blašsķša 26
Blašsķša 26
Blašsķša 27
Blašsķša 27
Blašsķša 28
Blašsķša 28
Blašsķša 29
Blašsķša 29
Blašsķša 30
Blašsķša 30
Blašsķša 31
Blašsķša 31
Blašsķša 32
Blašsķša 32
Blašsķša 33
Blašsķša 33
Blašsķša 34
Blašsķša 34
Blašsķša 35
Blašsķša 35
Blašsķša 36
Blašsķša 36
Blašsķša 37
Blašsķša 37
38-39
38-39
Blašsķša 44
Blašsķša 44
Blašsķša 45
Blašsķša 45
Blašsķša 46
Blašsķša 46
Blašsķša 47
Blašsķša 47
Blašsķša 48
Blašsķša 48
Blašsķša 49
Blašsķša 49
Blašsķša 50
Blašsķša 50
Blašsķša 51
Blašsķša 51
Blašsķša 52
Blašsķša 52
Blašsķša 53
Blašsķša 53
Blašsķša 54
Blašsķša 54
Blašsķša 55
Blašsķša 55
Blašsķša 56
Blašsķša 56
Blašsķša 57
Blašsķša 57
Blašsķša 58
Blašsķša 58
Blašsķša 59
Blašsķša 59
Blašsķša 60
Blašsķša 60
Blašsķša 61
Blašsķša 61
Blašsķša 62
Blašsķša 62
Blašsķša 63
Blašsķša 63
Blašsķša 64
Blašsķša 64
Blašsķša 65
Blašsķša 65
Blašsķša 66
Blašsķša 66
Blašsķša 67
Blašsķša 67
Blašsķša 68
Blašsķša 68
Blašsķša 69
Blašsķša 69
Blašsķša 70
Blašsķša 70
Blašsķša 71
Blašsķša 71
Blašsķša 72
Blašsķša 72
Blašsķša 73
Blašsķša 73
Blašsķša 74
Blašsķša 74
Blašsķša 75
Blašsķša 75
Blašsķša 76
Blašsķša 76
Blašsķša 77
Blašsķša 77
Blašsķša 78
Blašsķša 78
Blašsķša 79
Blašsķša 79
Blašsķša 80
Blašsķša 80