Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Dagblašiš Vķsir - DV

og  
S M Þ M F F L
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31 . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Dagblašiš Vķsir - DV

						MelQarblaö H>"V lauoardao
UR 14. DESEMBER 2002
Sakamal
Níðingur
loks staðinn
að verki
Eftir að hafa setið ídauðadeild ífangelsi á
Flórída dó 74 ára gamall karlmaður þar úr
krabbameini ífyrra. Hann var dæmdur fyrir
að myrða konu en 24 árum áður framdi
hann annan glæp sem varla getur talistsíð-
ur alvarlegur en morð. Hann nauðgaði og
limlesti unga stúlku á hrottalegri hátt en
orð fá lýst. Fyrir það hlaut hann væga refs-
ingu og gekk lengi laus þar til hann gekk af
annarri konu dauðri.
Það var ótrúleg sjón sem blasti við Jim Godder og
konu hans þar sem þau óku vörubíl nærri Del Puerto
Canyon, tæplega 200 km suður af San Francisco. Nakin
stúlka lá upp við klettvegg við veginn, handalaus, en blóð-
ugir stubbar báru þess merki að stutt var síðan hendurnar
voru skornar eða höggnar af henni.
Þegar þau sáu stúlkuna fyrst leit helst út fyrir að þarna
stæði stúlka nærri veginum í sundfötum og væri að sóla sig.
Þegar hjónin óku nær sáu þau að stúlkan var nakin og síð-
an að hún var handalaus og þau trúðu ekki sínum eigin aug-
um. Fyrst í stað voru hjónin svo agndofa að þau vissu ekki
hvað þau ættu að taka til bragðs.
Bílstjórinn sagði síðar svo frá að þau hjónin hefðu strax
áttað sig á að stutt var síðan sá sem aflimaði stúlkuna hafði
höggvið hendurnar af henni. Hún stundi upp að sér hefði
verið nauðgað og þegar hún var spurð hvað hefði eiginlega
komið fyrir muldraði hún eitthvað hálfmeðvitundarlaus og
virtist ekki vera viss um hvað hefði gerst og hvernig komið
var fyrir henni.
Hjónin lyftu limlestri stúlkunni inn í bílinn og óku eins
hratt og þau komust að næsta síma þar sem þau hringdu eft-
ir hjálp.
í september 1978 var Mary Vincent á leið til Los Angeles
til að heimsækja ættingja þar. Hún fór á puttanum og var
með skilti sem á stóð ákvörðunarstaður hennar. Þetta var á
fremur fáfarinni leið. Tveir bílar óku fram hjá henni án þess
að stansa. Bílstjóri þriðja bílsins, sem sá skiltið, hafði ann-
an ákvörðunarstað í huga þegar hann stoppaði sendiferða-
bil sinn og tók 15 ára gamla stúlkuna upp i. Hann sagðist
heita Larry. Bráðlega sá hún að maðurinn ætlaði sér eitt-
hvað annað en aka henni áleiðis til Los Angeles þegar hann
beygði inn á malarveg. Við hans stóð skilti sem sýndi að
flram undan væri 25 km vondur vegur.
Hvar eru hendurnar mínar?
Nokkrum klukkustundum síðar rankaði hún við sér,
Mary og 10 ára gamall sonur hennar 20 árum eftir að henni var nauð
og hún aflimuð. Sem sjá má á myndinni er hún með gervihendur.
Þegar Mary Vincent var 15 ára var henni misþyrmt á
hryllilegan hátt. Myndin er tekin rétt eftir að hend-
urnar voru höggnar af henni.
kvalin og rugluð, og rámaði i þungt högg sem henni var gef-
ið og skreiddist hún um nakin og hræðilega á sig komin.
Hún mundi líka að sterkar hendur tóku hana upp, báru að
skurði og hentu henni niður í hann, þar sem hún var skil-
in eftir til að deyja.
Mary lá grafkyrr og heyrði að sendiferðabílnum var ekið
á brott. Hún vissi ekki hve lengi hún lá í skurðinum en vissi
að henni blæddi en áttaði sig ekki á hvar sárin voru og
hvaðan blóðið kom. Hún gat hvergi séð bakpoka sinn eða föt
þegar hún fór að svipast um eftir eigum sínum. Stúlkan
vissi að hún varð að fá hjálp og skreið því upp úr skurðin-
um og skjögraði af stað, eins illa á sig komin og raun bar
vitni.
Hún var skilin eftir á afskekktum stað og var þar hvergi
nokkurn mann að sjá en þar sem Mary slagaði um heyrði
hún umferðarnið og þegar hún kom að hraðbraut var hún
orðin svo aðframkomin að hún gat ekki annað en lagst utan
í klett við veginn.
Vörubílstjórinn sem ók þama fram á hana sagði síðar að
þau hjónin hefðu strax séð að stúlkan var í því ástandi að
átta sig illa eða ekki á hvernig komið var fyrir henni. Eftir
að þau komust í síma leið ekki á löngu þar til sjúkrabíll
kom og ók Mary á næsta spitala. Það var fyrst þar sem hún
varð þess meðvitandi að hún var handalaus. Hún hrópaði
upp: „Hendurnar mínar. Hvar eru hendurnar mínar?"
Það vildu læknarnir og lögreglan líka fá að vita. Nokkur
von var til þess að hægt yrði að græða hendurnar á stúlk-
una aftur ef þær fyndust fljótlega. Leitað var á svæðinu þar
sem glæpurinn var faminn en hendurnar fundust hvergi.
En hvers vegna blæddi Mary ekki út? Læknarnir sem
önnuðust hana sögðu að hún hefði verið aflimuð svo harka-
lega að æðarnar mörðust og blóðið storknaði og lokaði þeim
áður en blóðmissirinn varð lífshættulegur.
Væg refsing
Mary Vincent lýsti árásarmanninum svo að hann væri
hvítur á hörund, stórvaxinn og sver, á miðjum aldri og væri
að byrja að fá skalla. Hann var með gleraugu og ör á andliti
og kartöflunef eins og slagsmálahundar fá. Hún lýsti bil
hans og sagði meðal annars að í honum væri ljósbnint gólf-
teppi.
Læknar gerðu að sárum stúlkunnar sem greru vel og síð-
ar fékk hún gervihendur.
Gerð var teikning af árásarmanninum eftir lýsingu Mary
og sagði hún að myndin væri ágætlega lík manninum.
Myndin var send út í sjónvarpi og bar það þann árangur
að mæðgur i smábæ norðaustur af San Francisco þóttust
þekkja þar fyrrverandi nágranna, Larry að nafni. Móðirin
hringdi í lögregluna og spurði hvernig sendiferðabíllinn
sem hann ók væri á litinn. Henni var sagt að hann væri
blár. Það stemmdi við lýsingu Mary á bílnum. Eftirleikur-
inn var tiltölulega auðveldur og eigandi bílsins fannst í
bænum Sparks í Nevadaríki, þar sem hann dvaldi á heimili
fyrrverandi eiginkonu sinnar. Var Larry Singleton, 51 árs
gamall sjómaður á kaupskipum, handtekinn nokkrum vik-
um eftir að hann framdi ódæðið.
Blái sendiferðabíllinn stóð á lóðinni og ljósbrúnt gólfteppi
hékk á snúru til þerris eftir þvott. Tvær axir fundust við leit
í húsinu.
Níðingurinn Larry Singelton þegar hann var hand-
tekinn eftir að hafa myrt gleðikonu.
Larry viðurkenndi að hafa tekið Mary upp í bfl sinn og
haft við hana samfarir en neitaði að hafa hóggvið hendurn-
ar af henni. Hann sagðist muna illa hvað gerðist vegna þess
að hann var drukkinn en bar að hann hefði líka tekið tvo
menn upp í bílinn og hefði annar þeirra greitt stúlkunni fyr-
ir að eiga með henni skamma ástarstund.
Náunginn reyndi að smeygja sér undan réttvísinni og
sagði rannsóknarlögreglumönnunum aö þegar hann rank-
aði við sér eftir drykkjuna hefði annar mannanna sem hann
tók upp í verið undir stýri á leið til San Francisco en stúlk-
an var þá hvergi í bflnum.
En samkvæmt framburði Mary voru aldrei neinir aðrir
menn í bflnum á meðan hún var í honum en Larry. Hún bar
þegar í stað kennsl á hann þegar hún sá hann í vörslu lög-
reglunnar. Hann var ákærður fyrir mannrán, nauðgun og
morðtilraun.
Kviðdómurinn fékk einnig að heyra hvernig maðurinn
hafði svívirt stúlkuna með því að urgast í öllum líkamsop-
um hennar á hinn ruddalegasta hátt.
En samkvæmt hegningarlögum var hámarksrefsing fyrir
glæpinn ekki nema 14 ára fangelsi og leyfi til að sækja um
náðun mun fyrr.
Larry Singleton var fyrirmyndarfangi og sýndi af sér svo
góða hegðun í fangelsinu að honum var sleppt lausum eftir
átta ára innilokun.
Nýr vandi blasti þó við honum eftir frelsisgjöfina. Hann
var orðinn svo fllræmdur og víða þekktur vegna meðferðar-
innar á stúlkunni að enginn vildi una við að eiga hann að
nágranna. Það mál var leyst með því að yfirvöld komu hon-
um fyrir í hjólhýsi á landareign San Quentin-fangelsis.
Þegar skflorðið var útrtípiið flutti Larry tfl æskustöðva
sinna, Tampa á Flórída. Skömmu síðar var sprengju kastað
i garðinn hjá bróður hans, far sem hann fékk að búa.
Eftir það fékk hann nokkra samúð nágrannanna og að
því kom að þeir sættust við að hafa gamla sakamanninn i
námunda við sig. Hann vandist brátt og farið var að lita á
Larry sem góðan granna sem aUtaf var tilbúinn að spjaUa
og taka að sér smáviðvik fyrir nágrannana. Þeir fóru jafn-
vel að trúa þeirri sögu sem hann sagði þeim að stúlkan sem
hann var dæmdur fyrir að limlesta hefði verið eiturefnafik-
Ul og ekki með sjálfri sér.
Eftir að Larry var látinn laus fór Mary Vincent i felur.
Hún óttaðist svo mjög að hann myndi gera henni og 10 ára
gömlum syni hennar mein að hún þorði ekki að dvelja
heima og fór að læra sjálfsvarnarbrögð tU að mæta honum
ef hann réðist á hana á nýjan leik.
En Larry gamli hafði öðrum hnöppum að hneppa. Hann
var tekinn fastur fyrir búðarhnupl en slapp með það þegar
hann sagðist bara vera gamalt fifi og varla ábyrgur gerða
sinna. Svo var honum bjargað frá sjálfsmorði þegar hann
var búinn að tengja slöngu frá útblæstri sendiferðabUsins
inn í hann og sat þar og andaði útblæstrinum að sér.
Engin undankomuleið
Svo var það 1997 að nágranni heyrði neyðaróp konu sem
barst frá húsinu sem Larry bjó í. Hann hljóp tU og sá inn
um glugga hvar hann stóð nakinn og alblóðugur. Á gólfinu
lá kona, sömuleiðis nakin og blóðug. Kvalari hennar stóð
yfir henni og öskraði að hún ætti að þegja.
Nágranninn hringdi í neyðarlínuna og tUkynnti hvað
fram fór og að þar væri að verki sami náunginn og skar
hendurnar af stúlkunni.
Þegar lögregluna bar að kom Larry tU dyra og var nú
kominn í nærbuxur en var annars ber og blóðugur. Konan
á gólflnu var látin. Hún var flkniefnaneytandi og fjármagn-
aði neysluna með þvi að selja sig. Hún hafði líka fyrir börn-
um að sjá.
Nú var morðinginn svo gott sem staðinn að verki og var
engrar undankomu auðið. Hann játaði verknað sinn og var
dæmdur tU dauða. Þar sem Larry beið i dauðadeUdinni
greindist hann með krabbamein og dó hann af völdum þess
áður en dómnum var fuUnægt. Rúmt ár er liðið síðan Ul-
virkinn dó og getur Mary Vincent nú andað léttar því hún
þarf ekki lengur að óttast að kvalari hennar og níðingur
birtist á ný.
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24
Blašsķša 25
Blašsķša 25
Blašsķša 26
Blašsķša 26
Blašsķša 27
Blašsķša 27
Blašsķša 28
Blašsķša 28
Blašsķša 29
Blašsķša 29
Blašsķša 30
Blašsķša 30
Blašsķša 31
Blašsķša 31
Blašsķša 32
Blašsķša 32
Blašsķša 33
Blašsķša 33
Blašsķša 34
Blašsķša 34
Blašsķša 35
Blašsķša 35
Blašsķša 36
Blašsķša 36
Blašsķša 37
Blašsķša 37
Blašsķša 38
Blašsķša 38
Blašsķša 39
Blašsķša 39
Blašsķša 40
Blašsķša 40
Blašsķša 41
Blašsķša 41
Blašsķša 42
Blašsķša 42
Blašsķša 43
Blašsķša 43
44-45
44-45
Blašsķša 46
Blašsķša 46
Blašsķša 47
Blašsķša 47
Blašsķša 48
Blašsķša 48
Blašsķša 49
Blašsķša 49
Blašsķša 50
Blašsķša 50
Blašsķša 51
Blašsķša 51
Blašsķša 52
Blašsķša 52
Blašsķša 53
Blašsķša 53
Blašsķša 54
Blašsķša 54
Blašsķša 55
Blašsķša 55
Blašsķša 56
Blašsķša 56
Blašsķša 57
Blašsķša 57
Blašsķša 58
Blašsķša 58
Blašsķša 59
Blašsķša 59
Blašsķša 60
Blašsķša 60
Blašsķša 61
Blašsķša 61
Blašsķša 62
Blašsķša 62
Blašsķša 63
Blašsķša 63
Blašsķša 64
Blašsķša 64
Blašsķša 65
Blašsķša 65
Blašsķša 66
Blašsķša 66
Blašsķša 67
Blašsķša 67
Blašsķša 68
Blašsķša 68
Blašsķša 69
Blašsķša 69
Blašsķša 70
Blašsķša 70
Blašsķša 71
Blašsķša 71
Blašsķša 72
Blašsķša 72
Blašsķša 73
Blašsķša 73
Blašsķša 74
Blašsķša 74
Blašsķša 75
Blašsķša 75
Blašsķša 76
Blašsķša 76
Blašsķša 77
Blašsķša 77
Blašsķša 78
Blašsķša 78
Blašsķša 79
Blašsķša 79
Blašsķša 80
Blašsķša 80
Blašsķša 81
Blašsķša 81
Blašsķša 82
Blašsķša 82
Blašsķša 83
Blašsķša 83
Blašsķša 84
Blašsķša 84
Blašsķša 85
Blašsķša 85
Blašsķša 86
Blašsķša 86
Blašsķša 87
Blašsķša 87
Blašsķša 88
Blašsķša 88