Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Dagblašiš

og  
S M Þ M F F L
. 1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Dagblašiš

						Dagblaðið. Mánudagur 8. september 1975.

BIABW

trjálst, áháð dagblad

Útgefandi: Dagblaðið hf.

Framkvæmdastjóri: Sveinn R. Eyjólfsson

Ritstjóri: Jónas Kristjánsson

Fréttastjóri: Jón Birgir Pétursson

Ritstjórnarfulltrúi: Haukur Helgason

tþróttir: Hallur Slmonarson

Hönnun: Jóhannes Reykdal

Blaðamenn: Asgeir Tómasson, Bolli Héoinsson, Bragi Sigurðsson,

Hallur Hallsson, Ómar Valdimarsson, Sigurður Hreiöar.

Handrit: Asgrlmur Pálsson, Inga Guömannsdóttir, Maria Ólafs-

dóttir.

Ljósmyndir: Bjarnleifur Bjarnleifsson, Björgvin Pálsson

Gjaldkeri: Þráinn Þorleifsson

Auglýsingastjóri: Asgeir Hannes Eirfksson

Dreifingarstjóri: Már E.M. Halldórsson

Askriftargjald 800 kr. á mánuði innanlands.

t lausasölu 40 kr. eintakið. Blaðaprent hf.

Loksins — til hvers?

„Loksins", segja sumir,

þegar sagt er frá útkomu nýs

dagblaðs á Islandi. En aðrir

spyrja: „Til hvers?"

Hvað tákna yfirlýsingar

aðstandenda Dagblaðsins um,

að það eigi að vera frjálst og

óháð dagblað? Margir efast

um, að þetta geti verið satt i

landi, þar sem blaðamennska og flokkapólitik

hafa frá upphafi verið i nánum tengslum.

Okkar svar við efasemdunum getur ekki verið

annað en að biðja þjóðina um að fylgjast vel með

Dagblaðinu frá upphafi og kveða upp dóm sinn i

ljósi reynslunnar.

Við erum að leggja upp i risavaxið ævintýri,

sem við teljum, að lánistþvi aðeins, að Dagblaðið

verði frjálst og óháð stjórnmálaflokkum og hags-

munaöflum.

Þótt fyrsta tölublaðið sé ekki enn komið út,

þegar þetta er ritað, hafa þúsundir manna gerzt

áskrifendur Dagblaðsins að eigin frumkvæði.

Simalinur blaðsins hafa af þessum sökum verið

rauðglóandi i heila viku.

Við vissum, að þörf var fyrir frjálst og óháð

dagblað á íslandi, þrátt fyrir slæma afkomu

margra þeirra blaða, sem fyrir eru. En okkur

datt ekki i hug, að fyrstu undirtektir yrðu jafn

stórfenglegar og áskrifendastraumurinn hefur

sýnt.

Við vonum, að þessi bylgja brotni ekki. Við

vonum, að almenningur taki okkur vel, sýni

okkur nokkra biðlund, þegar okkur mistekst, og

gefi okkur tækifæri til að eflast nægilega til að

standa undir fyrirheitum okkar.

Flestum mun i fyrstu þykja Dagblaðið minna á

Visi. Það er eðlilegt, þvi að þorri ritstjórnarinnar

er kominn beint af Visi yfir á Dagblaðið. Við

munum i fyrstu að ýmsu leyti móta Dagblaðið

með svipuðum hætti og við mótuðum Visi fram á

þetta sumar. Ritstjórn Dagblaðsins er að okkar

mati eðlilegt framhald af ritstjórn Visis.

En við teljum, að kringumstæður okkar séu

betri en áður, þannig að við höfum nú tækifæri til

að þróa blaðið okkar og ykkar i átt til frjáls og

óháðs dagblaðs, dagblaðs nútimans. Við höfum

aðstöðu til að gefa út ábyrgt og skemmtilegt blað,

heiðarlegt og fjörugt blað, og ætlum að spreyta

okkur á þvi.

Margar hindranir hafa verið lagðar i braut

okkar. Við höfum verið eltir með lögbönnum og

hótunum um lögbönn. Margir hafa orðið fyrir

persónulegu ónæði vegna stuðnings og aðstoðar

við okkur. Prentsmiðjan hefur verið kúguð til að

láta okkur hafa fremur óhentugan prentunar-

tima. Og útkoma Dagblaðsins hefur tafizt viku

vegna þessara hindrana.

En margar þessara hindrana eru nú að baki.

Dagblaðið er komið út, reiðubúið að mæta

örlögum sinum, sjálfum dómi islenzkra blaðales-

enda. Þvi verður unnt að svara smám saman

spurningunni „til hvers?" og reyna að uppfylla

óskir þeirra, sem segja „loksins".

ARSAFMÆLI RIKIS-

STJÓRNARINNAR

Núverandi rikisstjórn íslands

átti eins árs afmæli fyrir nokkru

og er þá ekki óeðlilegt að

skyggnzt sé um öxl, þvi að þetta

eru mikil timamót i ævi einnar

rikisstjórnar. Þá má nokkuð

ráða i það hvernig hún hefur

haldið á málum og hver örlög

hennar verða.

Eins og menn rekur minni til,

gerðu sjálfstæðismenn látlausa

hrið að vinstri stjórninni sálugu

fyrir gegndariaust sukk og ráð-

deildarleysi i fjármálum. Fjár-

lög væru allt of há, sem leiddi til

skefjalausrar skattpiningar

þegnanna og óðaverðbólgu.

Fluttu sjálfstæðismenn mál sitt

af svo miklum sannfæringar-

krafti, að maður gekk undir

manns hönd á Alþingi til að

særa rikisstjórnina holundar-

sári og telja hana óalandi og ó-

ferjandi. Og Morgunblaðið átti

sinar fegurstu stundir, eins og

Churchill gamli hefði komizt að

orði.

Enginn vafi er, að vinstri

stjórnin fór of geyst i sakirnar

og ætlaði að gera of mikið á of

skömmum tima, enda varð það

undirrótin að falli hennar.

En nú skyldi Sjálfstæðisflokk-

urinn lækna meinin. Sólin skyldi

aftur taka að skina. Og nú á af-

mælinu er vert að minnast af-

rekanna.

Geir Hallgrimsson lét þau orð

falla, þegar afmælisbarnið

fæddist, að verðbólgan yrði á

siðari hluti þessa árs aðeins

um 15—20% eða þar um bil.

Þetta væri meginstefna stjórn-

arinnar i efnahagsmálum og til

þess að ná þvi marki yrðu gerð-

ar margvislegar ráðstafanir,

sem kæmu fyrr en siðar i rjós.

Og nú tala verkin. Tilkynnt

hefur verið, að verðbólgan á

rikisstjórnarárinu sé 54.5%, eða

meiri en nokkru sinni fyrr i sögu

þjóðarinnar á jafnskömmum

tima. Og ráðstafanir rikis-

stjórnarinnar hafa tryggt þessa

þróun. Hún hófst með þvi að

fjárlögin hækkuðu um 50% eða

meira en nokkru sinni fyrr i

sögu þjóðarinnar. Skattabyrði

þegnanna til rikis og sveitarfé-

laga er nú hærri en nokkru sinni

i sögu þjóðarinnar. Er talið að

hún nemi i ár um hvorki meira

né minna en 34.5% þjóðaríram-

leibslunnar. Og til þess að gull-

tryggja óðaverðbólguna var

lagður á sérstakur vöruskattur,

sem nemur um 21% til neytenda

á þriðjung af innfluttum vörum.

Niðurskurðurinn margumtalaði

á fjárlögum varð svo óveruleg-

ur, að hann skipti litlu máli.

Bjarni Guðnason

Aldrei hefur stefna i efna-

hagsmálum mistekizt jafn-

hrapallega og hjá núverandi

rikisstjórn og aldrei hefur einn

flokkur brugðizt kjósendum sin-

um i jafnmörgum stórmálum á

jafnskömmum tima og Sjálf-

stæðisflokkurinn. Nti hefur

Morgunblaðið hægt um sig.

Lætur sér nægja að tala um

þann stórfellda árangur aö

tryggja mönnum atvinnu. Ja,

nú er lágt risið. Hvar eru svall-

veizlurnar? Hvar sóunin? Hvar

skattpiningin?

En hið alvarlegasta er það,

hversu dimmt er framundan. A

almenningi dynja látlausar

verðhækkanir, sem eru að meg-

instofni innlendar að uppruna,

sem hljóta að leiða til spreng-

ingar á launamarkaðinum með

þeim afleiðingum, sem öllum

ættu að vera ljósar. Auðvitað

eru vissir hópar, sem hafa verið

óbilgjarnir i kaupkröfum, svo

sem flugmenn, læknar og upp-

mælingaaðallinn, en hinn al-

menni   launþegi   hefur   verið

mjög hógvær. Verðbólgan staf-

ar ekki af of háum launum hins

almenna manns, heldur af þvi

að rikisstjórnin virðist hafa

sleppt fram af sér beizlinu i

eyðslusemi (gott dæmi eru flug-

vélakaupin hjd Landhelgisgæzl-

unni). Og þess vegna þarf að

finna nýjar og nýjar tekjuleiðir

fyrir rikissjóð, sem leiðir aftur-

til skattpiningar og verðbólgu.

Vitur maður hefur sagt mér, að

með sama framhaldi muni ein

karamella kosta eina milljón is-

lenzkra króna árið 2000!

Og nú er svo komið að geysi-

lega hugkvæmni þarf til að

finna nýja tekjustofna. Við skul-

um vera guði almáttugum

þakklátir fyrir, að ekki er unnt

að skattleggja lifsloftið, sem við

drögum að okkur né blessað sól-

skinið. En ekki stæði á rikis-

stjórninni að gera það, ef að lik-

um lætur.

Þjóðfélagið er að komast i

upplausn. Hnefarétturinn ræður

rikjum. Ráðamenn þjóðarinnar

eru svo linir, að þeir þora ekki

að standa gegn óbilgjörnum

kröfum hagsmunahópa. Stjórn-

vizkan er f ólgin i þvi að gef a ef t-

ir, slá af. Gera hið ranga til að

kaupa sér frið um stundarsakir.

í rauninni er svo komið, að okk-

ur vantar hvorki hægri né

vinstri menn, heldur heiöarlega

og réttsýna menn, sem þora að

gera það, sem þeir vita réttast.

Ekki eru þetta fögur orð um

rikisstjórnina, en þetta veit ég

sannast og réttast. Nti glimir

hún við titfærslu fiskveiðilög-

sögunnar i 200 milur og megi

gæfan vera henni hliðholl. En

mest er þó um vert að tryggja

að fullu 50 milurnar og veita þar

engar undanþágur (nema Fær-

eyingum) og skiptir þá minna

þótt 200 milurnar verði að veru-

leika árinu fyrr eða siðar.

önnur mál rikisstjórnarinnar

verða ekki gerð hér að umtals-

efni, enda eru þau átakaminni

og skipta ekki sköpum fyrir

hana.

Óvist er, hvort rikisstjórnin

getur haldið upp á tveggja ára

afmæli sitt með óbreyttum

vinnubrögðum i efnahagsmál-

um, þvi að hún þorir ekki að

stjórna.


Hvert ber að stefna?

„Af hverju stækka bændur

ekki biíin?" „Það á að afnema

kotbtiskap á Islandi." „Við

þurfum ekki nema 800 bændur

til að framleiða alla þá mjólk og

kjöt sem við þörfnumst."

Eitthvað svipað þessu heyrist

sifellt. Það eru ekki eingöngu

bæjarbtiar eða fólk, sem litla

þekkingu hefur á landbtinaði,

sem spyr þannig eða er með

áþekkar fullyrðingar.

Ég óttast að bændur fari al-

mennt að trúa þvi, að þeir þurfi

nauðsynlega að fjölga gripum,

auka framleiðsluna og það sé.

leiðin til auðsældar og

hamingju. A bak við þá kröfu á

hendur bændum, um stækkun

búa, hlýtur að felast sú fróma

ósk, að framleiðslukostnaður

verði mun lægri á stórbýlum en

meðalbúum.

Þvi miður fyrir neytendur

virðist reynslan hafa orðið sú að

ekki hefur tekizt að lækka fram-

leiðslukostnaðinn, þótt farið sé

út i stórbúskap.

Að sjálfsögðu er til sérhæfður

btiskapur, eins framleiðsla á

kjtiklingum, holdanautgripum

og sláturgrisum, sem hentar

sæmilega til stórbúskapar, en'

hefur gefizt misjafnlega. En

venjulegur hefðbundinn Islenzk-

ur búskapur, með sauðfé og

mjólkurkýr,  er   takmörkunum

háður um stærð búa, miðað við

nUverandi aðstæður.

Það virðist vera nokkurn veg-

inn sama lögmál, sem gildir um

öll Norðurlöndin, að bU, sem

fjölskyldan ein starfar að,

starfskraftar hennar nýttir til

fulls, þá miðað við hæfilegt

vinnuálag, gefi hagstæðustu

framleiðsluna.

Það gera sér vonandi allir

ljóst, að afkoma búskapar

byggist ekki á hvað margir

hausar eru i fjósi eða fjárhUsi.

Það er arðsemi hvers grips,

sem við jötu stendur og hverju

er til hvers þeirra kostað, sem

Urslitum ræður um afkomuna.

Svo vitnað sé i bureikninga

frá árinu 1973, var þá framlegð

eftir vetrarfóðraða kind á sauð-

f járbúum, þar sem fæddust 100

lömb eftir 100 vetrarfóðraðar

kindur kr. 2.213,-, en á þeim bU-

um, þar sem ærnar voru frjó-

. samar og fyrir hverjar 100

vetrarfdðraðar kindur fengust

150 lömb, þar var framlegðin á

kind kr. 3.970,-.

NU er það ekki vist að arösemi

á hvern grip minnki þótt þeim

yrði fjölgað. Bóndi, sem ræður

vib að hirða um 300 ær, gæti

hugsanlega bætt við sig 100 ám

með þvi að fá smávegis aðstoð

um sauðburðinn. Hann mundi

eflaust geta haft eitthvað meira

Kjallarinn

c			^v	>

		>'¦..	f aaS$™IÍIll	

>¦'¦>¦¦¦- "á		fcj'	§L -'	^í -

V-				m)

Agnar Guðnason

upp, svo framarlega sem hann

gæti haldið i horfinu með frjó-

semi og heilbrigði fjárins.

Af öllum sýslum landsins eru

minnstu búin i Strandasýslu, en

bændur þar eru með nettótekj-

ur, sem eru hærri en meðaltekj-

ur bænda yfir landið.

Bændur þar hafa náð góðum

tökum á sauðfjárræktinni. Likt

gildir um kUabúin, að þar sem

meðalnyt kUnna var um 3.200

litrar á ári var framlegðin á

árskU kr. 41.844,- en á þeim bú-

um   þar  sem   meðalnytin   var

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
10-11
10-11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20