Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Sunnudagur fylgirit Žjóšviljans

PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |

Ašalrit:

Žjóšviljinn


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Sunnudagur fylgirit Žjóšviljans

						S U N N U D A G U R
Arnfríður  Jónaiansdótiír:
Sfúkravíffun
Síniinn bringdi. ÁndíælUí*,
állavilt hræSsla í svefnroíum.
og ég hálf-valt fram úr rúni-
inu. En um leið og ég snerli
kalf gólíiö berum fótunum,
áttaSi ég rnig á því, aS ég var
ekki orSin útlærS hjúkrunar-
kona fyrir ekki neitt; ég varS
auðvitað að liafa minn sérslaka
myndugleika.
Eg þreif heyrnarlólið og tal-
aði eins og ég væri búin að fá
mér tveggja tíma göngu. Jú,
það var yfirhjúkrunarkonan í
félaginu, sem ég hal'ði gengið
í fyrir nokkru. Hún bað mig
aS vitja sjúkiings á A-götu 23.
Hún hélt þaS muiidi þurfa að
sitja íaslavakt hjá honum og
spurði, — skipun í bónarformi
— hvort ég vildi taka þaS að
mér.
Syíjuð unglingsstúlka lauk
upp, þegar eg hringdi dyi'a-
bjölhmni, kl. liðlega 8. Hún
beið ekki eftir að ég segði lil
nafns míns eða erindis, en var
þotin inn um leiS og hún sá
mig. Eg var harSánægS; vissi
slrax, að hún hei'ði séS þaS á
mér, aS ég væri hjúkrunar-
kona. Næsl kom fram i gælt-
ina frú ein mikil í morgun-
slopp, meS krullupinna í hár-
inu. „GóSan daginn, frk. Gjör-
ið svo vel að koma inn
l'yrir". „Góðan dag", sagði ég,
en komst ekki lengra, þyí að
þá var frúin komin að efninu.
„Ja, það cr stúlka hérna
uppi á loflinu. Hún er búin að
búa hérna í fjarska mörg ár
og hefur víst alltaf verið aum-
ingi til heilsunnar. En það er
eins og ég segi: Þessir vesaling-
ar kunna ekkert meS sig aS
i'ara. Og hún hefur lifaS alveg
skelfilegu lífi, svo mér var ó-
sköp illa viS aS flytja í þetta
liús, eins og þér skiljiS; maður
veit aldrei, hvað fólki detlur
i hug að halda um mann. Hún
hefur legiS veik í nokkra
daga. Og svo kom herramaSur,
einn af þessum vanalegu, þér
skiljið, og pantaði hjúkrunar-
konu. Ja, hún er vísl ákaflcga
djúpl sokkin, auminginn, cn
eins og vanl er með íólk al'
hennar tagi, þá er lum svo
lirokafull, aS hún vill — —".
„Getið þér gjörl svo vcl og vis-
Arnfriður er 15 ára stúlka,
sem verið hefur lahgdvölum á
sjúkrahúsum og berklahælum
og lifap við örðug uþpvaxtar-
skíiyrði pess á milli Of.shemmi
er að spá um skáldkonufram-
iið hennar, þóll heilsa endisl,
en listarglampar í þessari frá-
sögn gefa vonir, og lifsreynsl-
an hefur þegar skipað henni í
fijlking þeirr-a, sem bágl eiga
en vilja þroskasi og lifa.
aS mér upp lil sjúklingsins?"
spurði ég með þeim myndug-
leik, sern ég átti til. „Eg, —
ég —", stamaði ln'in, „þér verð-
ið að fara sjálfar. Ég er hús-
móðir og licl' margl l'ólk og
þar aö auki vejkluð sjálf" —
og hún strauk ennið — „og
þetta cr vísl smilandi".
Eg hikaSi um slund við veik-
an slagliörpuleik, sem licyrð-
isl um lokaðar dyrnar innst í
loflsganginum, ungversld lag.
Fyrsf þegar það var búið, barði
ég að dyrum. „Kom inn", var
sagl lágri röddu að inhai.i,
hærri hvíslandi. Eg gekk inn
Við hljóSfæriS úli við gluggann
sat stúfka í skósíðum, dimm-
rauðum flauelskjól, sem var
fleginn djúpl niður um fallega
formað brjóst, en náði fram á
hendur, hárið linnusvarf og
cnginn blóðdropi að sjá í mjall-
hvílu andliti og brjósti.
Við heilsuðumsl og sögðiun
til nal'ns og horfðum vand-
ra'ðalega hvor á aðra góða
slund. „l'ér eruð ekki eins veik
og ég bjóst við", sagði ég loks-
ins og leit i augu hcnnar, slór
og gljáandi, og andlilið nærri
því glært.
Aftur |)ögn, og mér fannst
ég hefði starað á hana óra-
tima, hel'Si hún ekki lalað iil
mín og brosaS: „þér eruS send
i'rá hjúkrunarfélaginu, er ekki
svo?" Eg lirökk við og svaraði
játandi. Pað var eitlhvað í brosi
liennar, sem slakk mig, og ég
cr þó ckki vön að vcra við'-
kva'm.
„Pá skuluð þér hjálpa mér
til við húsverkin", sagSi hún
glaðlega, „svo ætla ég að hvíla
mig. Eg er ekki mikiS \-eiJc
núna, og þá get ég ekki legið
í rúminu. Pað er líka þýðingar-
laust. Mér batnar ekki". Hím
lalaði í gláSværúm ka'.ruleysís-
róm, svo aS ég varð hissa.
Eg lók lil slarfa, bjó um
rúmið, þurkaSi al' húsmunun-
um, þvoði gólfið, opnaði glugg-
ann, bjó til riiat. Mér lókst að
gera lienni skiljanlegt, aS ég
vildi ekki hjálp hennar við
þella, heldur yrSi hún að vera
róleg og ofþreyta sig ekki. Við
matinn hlógum við báðar pg
gerðum að gamni okkar. Eu
þó greip mig undrun yfir viS-
móti þessa sjúklings míns, og
aftur fannst mér ég verða eins
og lítiS barn í návist hennar.
í lok máltíðarinnar fékk
slúlkan snarpa hóslahviðu, og
blóðið leitaSi stöðugt upp í
munninn. I'aS kom í'ál á mig
sem snöggvasl, en ég hjálpaði
henni til aS leggjast íyrir. Húh
lalaSi ekkerf viS mig allan
daginn, lá aSfram komin og
leil stundum á mig, og þá var
svo mikil angiflt í augnaráSiiui.
I'aS smaug um merg og bein.
•   Um kvöldið l'éll hún í dvala
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
4-5
4-5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8