LANDSBOKASAFNIÐ 1953—1954 11 Theodóra Hermann, Winnipeg: Mikið safn af prédikunum og tækifærisræðum fóst- urföður hennar, síra Jóns Bjarnasonar, Winnipeg, ásamt sendibréfum til hans og konu hans frá ýmsum þjóðkunnum mönnum. Theodóra Hermann hefir sjálf gengið frá nið- urröðun og umbúnaði handritanna af mikilli smekkvísi og snyrtimennsku. Dánarbú Sigurðar Kristjánssonar, bóksala: Nokkur sendibréf til Sigurðar frá ýms- um þjóðkunnum mönnum. Vigfús Pálmason Gilsbakka í Eyjafirði: Dagbók Vigfúsar Gíslasonar í Samkomu- gerði 1874^1897. Þórunn R. Sívertsen, Höfn í Melasveit: Safn sendibréfa til hennar frá ýmsum merk- um mönnum. Von er á viðbót úr fórum þessarar þjóðkunnu og merku konu. Þórunn Þórðardóttir, Reykfavík: Safn af prédikunum og tækifærisræðum manns hennar, síra Brynjólfs Magnússonar. Þá hefir verið skrásett mikið safn frá Reykjavíkurskóla, fundabækur félaga, skóla- blöð o. fl., sem verið hafa lengi í vörzlu Landsbókasafnsins. Voru rit þessi skrásett í samráði við rektor menntaskólans, en verða þó ekki til afnota fyrst um sinn nema leyfi rektors komi til. Af keyptum handritum er helzt að nefna kvæðasyrpu Gests Pálssonar í eiginhandar- riti, sem Finnbogi Guðmundsson prófessor rakst á vestanhafs og útvegaði safninu, og nótnabók með hendi Arngríms Gíslasonar málara, sem keypt var af Páli Árnasyni, Þverá í Reykjahverfi. Þá hafa einnig verið fest kaup á miklu safni kvæða og vísna eftir al- þýðuskáld og hagyrðinga, sem Einar Þórðarson frá Skeljabrekku hefir um tugi ára dregið saman úr ýmsum áttum. Hefir nokkur hluti þessa mikla safns þegar verið af- hentur handritasafninu. Landsbókasafnið þakkar öllum, sem gefið liafa handrit eða stutt að því, að safnið fengi þau til varðveizlu. Eins og að undanförnu hefir aðsókn að lestrarsal verið mikil og Lestmrsalur stunclum meiri en rúm leyfði. Nokkrum erfiðleikum veldur aðsókn ungra skólanemenda, sem sækjast eftir að sitja þar með námsbæk- ur sínar. En að sjálfsögðu er lestrarsalurinn fyrst og fremst ætlaður þeim gestum, sem þangað koma til þess að nota bækur safnsins eða handrit, en ekki skólanemendum til venjulegs lexíulesturs. Þess er ekki að vænta, að lestrarsalur Landsbókasafnsins með 40 sætum geti bætt úr tilfinnanlegum skorti á lesstofum fyrir unga skólanemendur, enda er hlutverk safnsins allt annað. Miklum óþægindum veldur það einnig, að engin sérher- bergi eru fyrir hendi handa þeim fræðimönnum, sem vinna að staðaldri í safninu og þurfa fleiri bækur til afnota en venja er að lána samtímis í lestrarsal. Ur þessu væri auð- velt að bæta, ef safnið fengi til umráða sal þann á fyrstu hæð, sem enn er í höndum Nátt- úrugripasafnsins þrátt fyrir margítrekaðar óskir Landsbókasafnsins um að fá hann til sinna þarfa. Útlán hafa verið með svipuðum hætti og áður.
Beinir tenglar