Árbók Landsbókasafns Íslands

						14                                          BENEDIKTSVEINSSON

liðsinnis hans við ritstörf og útgáíur og var honum jafnan ljúft að veita aðstoð í þeim

efnum. Margar greinar Hggja eftir hann í blöðum og tímaritum, en þó minna en skyldi,

því að hann var manna ritfærastur, skrifaði fagurt mál og þróttmikið.

Benedikt var kvæntur Guðrúnu Pétursdóttur frá Engey, mikilhæfri konu, sem lifir

mann sinn. Synir þeirra eru þjóðkunnir: Bjarni ráðherra, Sveinn framkvæmdastjóri og

Pétur sendiherra.

Benedikt Sveinsson var fyrirmannlegur í framgöngu og hverjum manni háttvísari.

Hann var ljúfur í umgengni, hver sem í hlut átti, hjálpfús og góðgjarn, drengilegur í

sjón og raun. I forsetastóli sómdi hann sér manna bezt. Naut hann trausts og virðingar

á Alþingi jafnt andstæðinga í stjórnmálum sem flokksmanna. Hann var ágætlega máli

farinn og vandaði jafnan málfar sitt, hvort sem hann flutti ræður á mannfundum eða

talaði við kunningja á förnum vegi. Hann unni mjög íslenzkri tungu og hvers konar

þjóðlegum fræðum, ekki sízt ættvísi.

Störf Benedikts við LandsbókasafniS urðu því miður með öðrum hætti en æskilegt

hefði verið. 1 stað þess að gefa honum kost á að neyta þar hæfileika sinna og þekkingar

við fræðileg viðfangsefni, voru honum fengin þreytandi afgreiðslustörf í lestrarsal, sem

betur hæfa ungum mönnum og sporléttum. Er það gamall og nýr misskilningur margra

þeirra, sem skammta Landsbókasafni fé og starfskrafta, að þá sé þörfum þess fullnægt,

ef slík afgreiðsla sé í sæmilega lagi. Benedikt rækti að vísu vel og dyggilega það starf,

sem honum var fengið. En þegar litið er á þann fjölda fræðilegra verkefna í Landsbóka-

safninu, sem enn eru óleyst eða hálfleyst, hljóta allir kunnugir að minnast þess með

eftirsjá, að manni með hugarfar og hæfileika Benedikts Sveinssonar skyldi eigi gefast

betri kostur en raun varð á til þess að leggja þar hönd á plóginn.

F.S.