SVEINBJORX SVEINBJÖRNSSON TONSKALD 131 llelen Sveinbjömsson Þórffur Sveinbjörnsson tóntegundum, þ. e. í gömlu kirkjutóntegundunum. Sveinbjörn raddsetur að vísu lagið „0, mín flaskan fríða" í sinni upphaflegu lydisku tóntegund. Sjálfsagt mætti segja, að sum hin þjóðlögin í bókinni séu frá nítjándu öldinni, og upphaflega í dúr eða moll. En því er ekki að leyna, að gömlu kirkjutóntegundirnar eiga engin ítök í þeim Sveinbirni og Sigfúsi, þótt þeir geti brugðið þeim fyrir sig, og þó bregzt Sigfúsi bogalistin í „ísland farsælda frón", sem birt er í Islenzku söngvasafni. Þar er lagið prentað með engu for- teikni eins og um lydiska tóntegund sé að ræða, en í raddsetningunni verður f-dúr úr öllu saman. Það er ekki fyrr en Jón Leifs gefur út í Berlín árið 1923 Islenzk þjóðlög, rímnalög í raddsetningu hans, að þeim eru gerð skil, að því er snertir sérkennileik þeirra og eðli. Eg læt nú útrætt um þjóðlögin, en vil minnast nánar á tónskáldið. Því hefir verið haldið fram, að Sveinbjörn hafi orðið fyrir brezkum áhrifum í tónlist sinni, sem hafi verið miður holl. Ég minnist þess, að Sigfús Einarsson hélt þessu fram í grein í dönsku músíktímariti. Hann rökstuddi þetta þannig, að það væri brezkum áhrifum að kenna, að laglínan væri oft grönn og þróttlítil, einkum þar sem um enska texta væri að ræða. Eg man, að Sveinbjörn reiddist þessum ummælum vinar síns og benti á það í svargrein, að erlendir tónlistargagnrýnendur hefðu talið sönglögum hans til gildis, að í þeim væri norrænn kraftur. Síðan taldi Sveinbjörn upp nokkur sönglög sín, sem eru þróttmikil.
Beinir tenglar