144 ÞORHALLUR ÞORGILSSON Khöfn 1555, í fyrsta og, að því er virðist, einasta sinn, því að hún hvarf fljótt í gleymsku eftir það að aðrar snjallari þýðingar urðu kunnar. Sálmur þessi er nr. 8 í Psalmaquer- inu og er átta erindi. Upphafið: Látum oss h'kamann grafa ... bendir ótvírætt til þess, að fyrirmyndin hafi verið hin danska eða þýzka stæling á sáhni Prúdentíusar. Dr. Páll Eggert Olason nefnir hann að vísu í riti sínu um „Upptök sálma . . ." sem þýðingu á þýzkum sálmi (frumortum af Michael Weisse), en án nokk- urra tengsla við sálm Prúdentíusar, og er það að vonum, svo léleg sem þýðingin er. Síðan birtist aukin og endurbætt þýðing Marteins biskups (eða Þórðar sonar hans, eftir því sem sumir ætla) í sálmabók Guðbrands Þorlákssonar, Hólum 1589, bl. ccxx. Þar er ýmsu vikið við, strax í upphafinu: Nú látum oss líkamann grafa . . . og verður að telja, að hér sé um sjálfstæða þýðingu að ræða, hver sem hana hefur af hendi leyst, enda aukið við einu erindi, sem sumir ætla, að Lúther hafi ort upphaflega; annars er þýðingin að sögn Páls Eggerts Olasonar „nokkuð gölluð að rími, og stendui þar að baki þýðingu Marteins byskups, sem er rétt ort". I þessari mynd hélzt sáhnurinn lengi í sálmabókarútgáfum og í öllum gröllurum frá 1691, með nótum. Hann er og prent- aður, í tvennu lagi, í Dominicale og handbók presta, Hólum 1706, á undan og eftir lík- prédikun, og svo fyrir mælt, að sálmurinn skuli sunginn „á meðan menn fylla gröfina". Þannig endurprentaður, en í heilu lagi (8 erindi), er hann í Dominicale, Hólum 1750, bl. T 7 verso — T 8 verso. I sálmabók Guðbrands biskups, Hólum 1589, eru ennfremur tvær nýjar þýðingar hins fræga sálms. Vísast um þær í nánari atriðum til áðurnefndrar bókar eftir dr. Pál Eggert Ólason (bls. 192—3 o. v.). Um þýðendurna er ekkert vitað, og væri þó fengur að því að vita, hver væri höfundur fyrri þýðingarinnar, þeirrar sem hefst á bl. ccxx og byrj- ar á orðunum: Hér bið ég linni hryggð og kvein . . . en um hana segir dr. Páll Eggert, að hún sé „nákvæm, erindi til erindis ... furðusnjöll og lítt gölluð að rími" (Uppt. bls. 192). Víst er um það, að hér er um verulega þýðingu að ræða og að líkindum beint úr latínu. Hér er þýðing allra þeirra tíu erinda, sem frá upphafi voru í útdrættinum, og fer hér á eftir bæði latneski og íslenzki textinn, til glöggvunar fyrir þá, sem nenna að gera á þeim samanburð (stafsetning er samræmd í íslenzka textanum): Jam maesta quiesce querela lacrimas suspendite, matres: nullus sua pignora plangat, mors haec reparatio vitae est. 1. Hér bið ég linni hryggð og kvein, harmi ei lengur móðir nein börn sín, því dauðans dapra mein til dýrðar lífsins leið er ein.
Beinir tenglar