UM ÍSLEN'ZKA SALMA 145 Quidnam sibi saxa cavata, quid pulchra volunt monumenta, nisi quod res creditur illis non mortua, sed data somno? Nam quod requiescere corpus vacuum sine mente videmus, spatium breve restat, ut alti repetat collegia sensus. Venient cito saecula, cum iam socius calor ossa revisat animataque sanguine vivo habitacula pristina gestet. Quae pigra cadavera pridem tumulis putrefacta iacebant, volucres rapientur in auras, animas comitata priores. Sic semina sicca virescunt iam mortua, iamque sépulta, quae reddita caespite ab imo veteres meditantur aristas. Nunc suscipe, terra, fovendum, gremioque hunc concipe molli: hominis tibi membra sequestro, generosa et fragmina credo. Animae fuit haec domus olim factoris ab ore creatae; fervens habitavit in istis Sapientia principe Christo. Tu depositum tege corpus; non immemor ille requiret sua munera fictor et auctor propriique aenigmata vultus. Veniant modo tempora iusta, cum spem Deus inpleat omnem, reddas patefacta necesse est qualem tibi trado figuram. 2. Hvað þýðir gröf, su geðsemd hlaut, gröftur steina og þvílíkt skraut? Sá, þar er lagður, náðar naut, nú sefur, lifir, sviptur þraut. 3. Þar nú sjáum að hvílist hér hold andarlaust, þá minnumst vér, skammt síðar aftur skilning ber, skipast þangað hans heimili er. 4. Koma mun snart hin efri öld, að vermast bein nú orðin kbld, með lifanda blóði hitnar hold, hreppir sál fornu vistarvöld. 5. Forðum líkin freðin og stirð fúin í gröfunum lágu byrgð, öndu samtengd og sóma virð svipast í loftið dauða firð. 6. Þannig frjófgast það þurra sáð, þó visið og dautt sé lagt í láð, úr dufti jarðar fær ávöxt tjáð álíkan þeim, sem fyrr hafði náð. 7. Meðtak þú, jörð, og nær þú nú náðug sé honum hvíla sú: að manns holdi ert móðir þú, mætan hlut legg ég á þína trú. 8. Ond hafði fyrr þar inni vist, af Guðs munni var sköpuð fyrst; skynsemi hrein með hárri list honum var veitt af sjálfum Krist. 9. Framliðið hold nú geym þú, gröf; Guff heimtir aftur það, hann áður gaf, minnist á þann, í moldu svaf mynd sinni hverfur aldrei af. 10. Fagnaðar brátt mmi fylgja stund, fyllir Guð von á alla lund, þessum skilar af þínum fund í sömu allri líkams mynd. (Latneski textinn er hér prentaður eftir útgáfunni í Loeb Classical Library, Prudentius L, London 1949). Úr frumkvæðinu eru valin tíu erindi (ferhendur^), og það eru alltaf hin sömu, sem upp frá þessu verða fyrir valinu í íslenzkum þýðingum. Þau eru þessi (eins og sjá má af
Beinir tenglar