Árbók Landsbókasafns Íslands

						146                                    ÞÓRHALLURÞORGILSSON

þýðingunni hér að framan, og í þeirri röð sem þau eru þýdd): 30., 14., 9., 10., 11., 31.,

32., 33., 34. og 35.

Hin þýðingin í sálmabók Guðbrands biskups er næst á eftir þessari, á bl. ccxxjv—¦

ccxxijr, og er upphafið svona:

Grátið ei lengur liðinn mann,

lítið heldur á sannleik þann,

sem rétt kristinn er upp farinn,

fyrir dauða til lífs kjörinn.

og niðurlagið:

Að komi sú sæla tíð,    ''

sem Guð hét öllum sínum lýð.

Mynd, sem nú er moldu hulin,

mun þá skína skært sem sólin.

Nægja þessi dæmi til að sýna, að hér er enn frekar en í fyrri þýðingunni vikið frá

rími og efni frumsálmsins, og er þessi þýðing bersýnilega harla ómerkileg og „ein hinna

lélegri að öllu leyti" (PEÓUppt., 193). I síðari sálmabókarútgáfum koma báðar þýð-

ingarnar þráfaldlega fyrir, sú fyrri er endurprentuð í útgáfunni 1619, bl. 336v og í útg.

Gísla biskups Þorlákssonar 1671, bl. 301v; sú síðari í sömu útgáfum, 1619, bl. 237 og

1671, bl. 302. Einnig víða í handritum, flestum þó yngri, t. d. Lbs. 1248, 8vo (18. öld).

I grallaranum, 6. útg., Skálholti 1691, bls. 322, er „Hymnus Prudentii in Exeqviis".

10 erindi, og þar næst „Same Psalmur a Islendsku. Med sama Ton", upphaf:

Syrgjum vér ei sáluga bræður,

syrgjum hvorki föður né mæður.

Réttláta menn dauðinn ei deyðir,

um dyrnar til lífsins þá leiðir.

Þessi þýðing er til í handriti, sem er nokkru eldra en útgáfan („Musicum Sacrum þad er

Andlegt Hliödfære", Lbs. 1568 8vo, skr. 1689 af Jóni sýslumanni Þorlákssyni í Beru-

nesi, að því er PEO. telur), og kennir þar nokkurra frávika í orðalagi, t. d.: Syrgjum

ekki sáluga bræður, o. s. frv. (s. ennfremur Lbs. 607 8vo, bls. 71). •— Eins og Rosenberg

tekur fram í áðurnefndu riti sínu, er þetta góð þýðing, sem „kun staar lidt tilbage for

Nutidens udmærkede Gengivelser" (Nordb. Aandsliv III, 147), og kveðandin er ná-

kvæm eftirstæling fyrirmyndarinnar.

Þá kemur næst, á bls. 325—6: „Same Psalmur wtsettur a Islendsku af S. Stephan

Olafssyne ad Vallanese ma syngja nær med sama Lage og Jam moesta qviesce qverela."

Séra Stefán Ólafsson í Vallanesi (1619—1688) var höfuðljóðskáld íslands á ofanverðri

17. öld og hinn mesti rímsnillingur. Hann var víðlesinn, fjölfróður og frumlegur í