Árbók Landsbókasafns Íslands

						152                                ÞORHALLURÞORGILSSON

i

þess að syngja latneska textann. Bendir það til þess, að menn voru ekki allskostar

ánægðir með neina þýðinguna, fannst skorta á rétta túlkun frumsálmsins. Um ágæti

hans virðist aftur enginn ágreiningur vera, enda eru hinar mörgu þýðingartilraunir

nokkuð til marks um vinsældir hans. Hann er tekinn fram yfir íslenzka greftrunarsálma,

sem þó enginn hörgull var á, og þá (1880) voru nær 200 ár liðin, síðan fyrst var prentað

Ijóð séra Hallgríms Péturssonar um „dauðans óvissan tíma", perla íslenzks sálmakveð-

skapar frá síðari öldum. Trúarljóð Prúdentíusar höfðu slíkt aðdráttarafl, að höfuðskáld

þjóðarinnar kepptust við að leggja þau út, og er væntanlega ekki enn séð fyrir endann á

þeim tilraunum. Á það ekki aðeins við um „Jam moesta quiesce querela", heldur og um

marga aðra kafla úr ljóðum hans, eins og síðar mun sagt verða.