16 ÞORKELLJOHANNESSON að vorið 1944 var hann skipaður prófessor í íslandssögu við háskólann. Hann var kjör- inn rektor háskólans árið 1954 og síðan endurkjörinn 1957 og 1960. Doktorsprófi við Kaupmannahafnarháskóla lauk hann árið 1933. Hann kvæntist árið 1935 Hrefnu Bergsdóttur frá Okrum í Mýrasýslu, góðri konu, sem bjó honum friðsælt og ánægju- legt heimili. Dr. Þorkell Jóhannesson var athafnamaður í fræðistörfum og félagsmálum og liggja eftir hann mikil og merk rit og útgáfur. Helztu frumsamin rit hans eru þessi: Die Stel- lung der freien Arbeiter in Island bis zur Mitte des 16. Jahrhunderts (doktorsritgerð 1933); Búnaðarsamtök á íslandi 18371937 (1937); Örnefni í Vestmannaeyjum (1938); Saga Islendinga VI (1934); Forvígismenn frjálsrar verzlunar og verzlunar- samvinnu á íslandi 17951945 (1944); Sjálfstæðisbarátta íslendinga, endurreisn Al- þingis 18311845 (1945); Alþingi og atvinnumálin (1948); Saga íslendinga VII (1950); Ævisaga Tryggva Gunnarssonar I (1955). Auk þessara rita skrifaði Þorkell fjölda greina, einkum um sagnfræðileg efni, sem birzt hafa í tímaritum. Af útgáfum hans má einkum nefna: Stephan G. Stephansson: Bréf og ritgerðir, IIV (193848); Merkir íslendingar IVI (194757); Stephan G. Stephansson: Andvökur IIV (195358). Þá annaðist hann ritstjórn blaða og tímarita: Samvinnunnar (192730), Nýjaj dagblaðsins (193334), Andvara og Almanaks þjóðvinafélagsins (frá 1936). Fyllri greinargerð um ritstörf Dr. Þorkels er skráð í Kennaratal á Islandi, Rvík 1960, og Skrá um rit háskólakennara (fylgirit Árbókar Háskólans). Dr. Þorkell Jóhannesson var virkur starfsmaður ýmissa menningarfélaga og ósjald- an í broddi fylkingar. Hann var í stjórn Þjóðvinafélagsins frá 1935 og forseti þess frá 1958. Félagi í Vísindafélagi Islendinga var hann frá 1936 og forseti Sögufélagsins frá 1955. Hann tók oft þátt í nefndarstörfum, var jafnan öruggur og raunsær, fastur i skoðunum, en þó samvinnugóður og vinsæll í starfi. Kynni okkar Þorkels Jóhannessonar hófust fyrir 40 árum, er við lásum undir stúd- entspróí utanskóla og báðir orðnir allmiklu eldri en títt var um stúdentsefni. Síðan áttum við samleið í mörg ár, fyrst í norrænudeild háskólans, síðar sem samstarfsmenn í Landsbókasafninu. Á langri leið reyndi eg hann aldrei að öðru en drengskap og góðvild. F.S.