Árbók Landsbókasafns Íslands

						92                                   VÖLUSPÁ  KONUNGSBÓKAK

Þórsdrápa, 7. vísa, 5.-8. vo.:   Þverrir lét, nema þyrri,

Þóms barna sér, Mprnar

snœriblóð, til svíra

salþaks megin vaxa.

Þóms barna þverrir (a) lét sér megin vaxa til svíra salþaks (b), nema Mgrnar snœri-

blóð (c) þyrri.

a)   Þóms barna þverrir.

Þómr (hinn dimmi, dökki; hljóðskiptavenzl við þám. Sbr. þámaður: dimmur.):

jötunn (Sbr. jötnaheiti eins og Amr, Imr, Svartr, Alsvartr.),

bgrn jötuns: jötnar (Sbr. Þóms niðjar, Þdr. 2.),

þverrir jötna: Þór.

b)   svíra salþak.

svíri — hals í merk. hæð, ás (Sbr. gammleið: loft = Loft, þf. af Loftr, Þdr. 2.),

sálr hæðar eða áss, þ. e. fjalls: himingeimur,

þak hans: himinn.

c)    Mgrnar snœriblóð.

Mgrn: tröllkona;

snœri: vaður,

blóð hans: sjór;

sjór tröllkonu: árvöxtur (Sbr. „at Gjglp, dóttir Geirr0ðar, stóð þar tveim megin

árinnar, ok gerði hon árvpxtinn", Sn.-E.).

Efni: Þór lét sér ásmegin vaxa til himins, nema árvöxturinn þyrri.

Sbr. orð Þórs við ána Vimur (Sn.-E.):

Veiztu, ef þú vex,

at þá vex mér ásmegin

jafnhptt upp sem himinn?

3. atriði, 5. og 6. vÍsa:

GANGA HIMINTUNGLA

5. Sól varp sunnan,                                         6. Þá gengu regin oll

sinni mána,                                                      á rokstóla,

hendi enni hœgri                                            ginnheilgg goð,

of himinjó, dýrr.                                            ok of þat gættusk,

Sól þat né vissi,                                              — nótt ok niðjum

hvar hón sali átti.                                            npfn of gpfu,

Stjgrnur þat né vissu,                                     morgin hétu

hvar þær staði Qttu.                                        ok miðjan dag,

Máni þat né vissi,                                           undorn ok aftan, —

hvat hann megins átti.                                   (jrum at telja.