Árbók Landsbókasafns Íslands

						96                                   VÖLUSPÁ   KONUNGSBOKAR

(7. v.), fara engar sögur, því að dvergar tóku við þeim störfum. Til þess gerðu höfð-

ingjar dverga „manlíkun mprg" (10. v.), en man merkir þý eða þræl.

13. Fíli, Kíli,                                                   15. Þar vas Draupnir

Fundinn, Náli,                                                ok Dolgþrasir,

Hefti, Vili,                                                      Hór, Haugspori,

Hannarr, Svíurr,                                             Hlévangr, Glói,

Frár, Hornbori,                                              Skirfir, Virfir,

Frægr ok Lóni,                                              Skafiðr, Ai,

Aurvangr, Jari,                                              Alfr ok Yngvi,

Eikinskjaldi,                                                   Eikinskjaldí,

Fjalarr ok Frostri,

14. — mál es dverga                                             Finnr ok Ginnarr.

í Dvalins liði

ljóna kindum                                             16. Þat mun uppi,

til Lofars telja, —                                          meðan gld lifir,

þeir es sóttu                                                    langniðja tal

frá salar steini                                                Lofars hafat.

aurvanga sjot

til Jgruvalla.

Þótt dyrgjur séu hvergi nefndar með fornum dvergum, hefur sumum dvergum verið

gefin sú náttúra að geta börn (Sbr. dœtr Dvalins, Fáfn. 13.). Hópur dverga í Dvalins

liði á ætt að telja til Lojars (14. v.). Þessir dvergar eru mannlegri en aðrir dvergar,

enda kynntir sérstaklega Ijóna kindum. Og svo miklu æðri eru þeir frændum sínum,

að langniðja tal Lofars mun uppi hafat, meðan old lifir (16. v.). Göfgin er slík, að

vart mun skýrð á annan veg en þann, að einhverjar ásynjur hafi lotið að litlu, eftir að

æsir tóku að afrækja þær, og ætt Lofars sé ávöxtur þeirra kynna (Sbr. Lofarr og

Lofn.J. Nafn „dverga dróttins" (9. v.): Mólsognir (10. v.), bendir beinlínis til, að

honum hafi — öðrum þræði — verið ætlað að þjóna ásynjum.

þeir es sóttu aurvanga sjpt frá salar steini til Jgruvalla (14. v.). Þessi orð eru í

beinu framhaldi af 13. vísu, ef frá er talinn fleygurinn, fyrri helmingur 14. vísu. Þau

skýra hlutverk hinna áskunnugu dverga, sem taldir eru í 13. vísu ¦— og 15. vísu.

aurvanga sjot. aurvangar: iður jarðar (Sbr. dvergsheitið Aurvangr, 13. v.), sjot

(bústaður) í iðrum jarðar: dvergasteinn.

salar steinn, þ. e. steinn, sem í er salur, eða steinn, sem er bústaður: dvergasteinn.

Jpruvellir, vígvöllur (jara: orrusta).

Jari, Eikinskjaldi, Dolgþrasir og félagar þeirra héldu (sóttu, 14. v.) stein frá steini

(og söfnuðu liði) til bardaga. En við hverja? — Æsir munu hafa gert ráð fyrir, að

feður hinna fögru þursameyja vitjuðu dætra sinna. Þessum jötnum til höfuðs — og

háðungar — er settur her dverga. Af hernaði dverga fara þó engar sögur. Þess var ekki