VOLUSPA KONUNGSBOKAR 101 8. atriði, 21. og 22. vísa: FREISTARI ÁSA 21. Þat man hón folkvíg 22. Heiði hána hétu, fyrst í heimi, hvars til húsa kom, es Gollveig vglu velspáa. geirum studdu Vitti hón ganda. ok í holl Hóars Seið hón kunni. hána brenndu, Seið hón leikinn. þrysvar brenndu Æ vas hón angan þrysvar borna, illrar brúðar. oft, ósjaldan. Þó hón enn lifir. Gollveig (21. v.), „máttur gullsins í konulíki" (Vsp. Nord.), er ekki aðeins hættu- leg, heldur líka mikils háttar. Slík vættur fer ekki ein saman eins og förukona. Æsir koma ekki heldur að tómum kofanum, þegar þeir hyggjast ná lífi hennar. Þeir verða að heyja við hana folkvíg. Af því má ráða, að Gullveig hafi komið í Ásgarð með fríðu föruneyti. Seið hón leikinn. „Maðr sá, er Snorri hét, var Ieikinn af flagði einu", segir í fornu riti (Sjá Fritzner: leika.), enn fremur: „Loka mær hefr of leikinn allvald Yngva þjóðar" (Yt. 7), þ. e. Hel hefur náð konungi Svía á sitt vald. I þessum skilningi eru æsir ..leiknir" í Völuspá, en leikinn, andlag með sögninni síða: seiða, töfra, er eintala fyrir fleirtölu eins og brúðr. Orðið leikinn lýsir, svo að ekki verður um villzt, hrösun ása á lífsins hála ís (Sjá 94. bls.). En ásum er vorkunn. Hver fær staðizt, sem fyrst er leikinn og síðan — bókstaflega — galinn? Æsir hafa ekki aðeins látið heillast af yndisþokka fagurra kvenna, heldur kyndir kunnáttumaður undir losta þeirra með römmum göldrum. Vitti hón ganda. Seið hón kunni. Þessu sama bragði beittu æsir sjálfir síðar, þegar mikið lá við: „Seið Yggr til Rindar" (Korm. 1, 3). — Um leikinn (sérstætt lo.) sbr. lœgjarn, 34. vísu, og en aldna, 38. vísu. Æ vas hón angan illrar brúðar. Þursameyjunum þrem hefur hugnað vel hlutskipti sitt í Ásgarði og kunnað Heiði þakkir fyrir hennar þátt. 9. atriði, 23. og 24. vi'sa: VANASTYRJÖLDIN 23. Þá gengu regin oll 24. Fleygði Oðinn á rokstóla, ok í folk of skaut. ginnheilpg goð, Þat vas enn folkvíg ok of þat gættusk, fyrst í heimi.
Beinir tenglar