VOLUSPA KONUNGSBOKAR 103 á böli þeirra, enda er spurt, „hverir hefði loft allt lævi blandit" (25. v.). Þrunginn móði var enginn nema Þór. Hann sjaldan sitr, es hann slíkt of fregn. Og í næstu orð- um felast ósköpin: A gengusk eiðar, orð ok sœri, mgl gll meginlig, es á meðal fóru, þ. e. Þór vá. Stígandin er greinileg: bræði Þórs (1.-2. vo.), reiddur hamarinn (3.-4. vo.) og víg (5.-8. vo.). Ogæfa ása er stórkostleg. Þeir falla í freistni (8., 17., 22. v.), bíða ósigur í styrjöld (24. v.) og rjúfa helgan eið (26. v.). Þessa harmsögu mátti ekki fleyga með frásögn af friðarsamningum ása og vana né heldur með sögunni um borgarsmiðinn. Hvort tveggja var alkunnugt, og nægði að vitna til þess óbeint. Það gerir skáldið með Oðs mey (25. v.). Hún gekk ásamt föður og bróður samkvæmt friðarsamningunum í lið ása, en var síðan heitið jötnum í samningum við borgarsmiðinn. Um víg hans er annars fjallað í heilli vísu (26. v.). 11. atribi, 27.-30. vísa: BJARGRÁÐ ÁSA Njósnir (27.-29. v.) og liðsöfnun (30. v.). 27. Veit hón Heimdallar hljóð of folgit undir heiðvonum helgum baðmi. Q sér hón ausask grgum f orsi af veði Valfgðrs. Vituð ér enn eða hvat ? Einhver næmasta heyrn, sem sögur fara af, er hljóð Heimdallar. „Hann heyrir ok þat, er gras vex á jprðu eða ull á sauðum ok allt þat, er hæra lætr" (Sn.-E.). Nú er þessi heyrn á hleri undir heiðvgnum helgum baðmi. Vörður goða leggur hlustir við í ríki nornanna. Hvers er að vænta? Hvað er að heyra? grgum (Sbr. grgu baki, Lok. 48.), þgf. af grðigr eða orðugr: hnarreistur, brattur, erfiður. Sbr. grga — orðga: yppa, lyfta, og orglast: rísa upp með erfiðismunum. grðigr fors: brattur foss. Sbr. grðigt vatn (háar öldur), ÞjóðA. 3, 8; orðug bára, Frþ. I, 7; grðigt veðr (mótviðri), Sigv. 3, 9. ausask grgum forsi: renna stríðum straumum. q' af veði Valfgðrs: tár. Óðinn sér í brunni vizkunnar ,,0rlgg folgin" — og grætur. 28. Ein sat hón úti, 29. Valði henni Herfoðr þá es enn aldni kom hringa ok men, Yggjungr ása — fé, — spjoll spaklig,
Beinir tenglar