104 VOLUSPAKONUNGSBOKAR ok í augu leit. — ok spý ganda Hvers fregnið mik? sá hón vítt ok of vítt Hví freistið mín? of vergld hverja.— Allt veit ek, Óðinn, hvar þú auga falt. I enum mæra Mímisbrunni drekkr mjgð Mímir morgin hverjan af veði Valfgðrs. Vituð ér enn eða hvat? Hvers fregnið mik? Hví freistið mín? Völvan undrast komu Oðins, því að allt veit ek, Oðinn, hvar þú auga falt. Hvers gat sá vænzt af spákonu, er sjálfur horf ði á rás örlaganna? Skýringin er nærtæk: Óðinn trúir ekki sínu eigin auga. mjpðr af veði Valfoðrs. Sbr. Q af veði Valfgðrs, 27. vísu. Valði henni Herfgðr hringa ok men, spjgll spaklig (29. v.). Óðinn bar á völuna gull og gersemar og taldi viturlega um fyrir henni. Fé ok spQ ganda sá hón vítt ok of vítt of vergld hverja. Fé og spQ er hvort tveggja tækis-þágufall. Völvan þá gjafir Óðins og lét til leiðast. Engum sögum fer af því, hvað hún sá, en víst hefur völvan séð hið sama og auga Óðins í Mímisbrunni. Herfgðr fékk vissu sína, og nú hefst miskunnarlaus liðsöfnun. 30. Sá hón valkyrjur vítt of komnar, ggrvar at ríða til goðþjóðar. Skuld helt skildi, en Skggul gnnur, Gunnr, Hildr, Ggndul ok Geirskggul, — nú eru talðar Ngnnur Herjans, — ggrvar at ríða grund valkyrjur. Sá hón valkyrjur vítt oj komnar, þ. e. dreifðar víðs vegar um manna byggðir, þar sem þær höfðu kosið val og voru ggrvar at ríða til goðþjóðar: reiðubúnar að leggja af stað — með liðsauka — til ása. Skuld helt skildi: var búin til bardaga, en Skggul gnnur. Þær voru margar ggrvar at ríða grund valkyrjur, reiðubúnar til nýrra fanga. Meyjar Óðins eru á þönum.
Beinir tenglar