Árbók Landsbókasafns Íslands

						106                                 VÖLUSPÁ   KONUNCSBOKAR

Þar sem mistilteinn er sníkjutré og vex því aðeins á öðrum trjám, bendir orða-

lagið vgllu hœri til þess, að skáldið hafi ekki þekkt þessa jurt af eigin raun. Til hins

sama bendir og, að hann kallar „viðarteinung" meið, sem mær sýndisk (Sbr.

Vsp. Nord.). I þriðja lagi er hæpið, að kunnugur maður hefði sagt: stóð of vaxinri

... mistilteinn. Sbr. „Ask veit ek standa" (19. v.).

Varð af þeim meiði, es mœr sýndisk, hœttlig harmflaug vgð Valhallar. Hgðr nam

skjóta, en Frigg of grét í Fensglum (32. v. a og b).

vgð. Skrifari Konungsbókar hefur fyrst skrifað uorþr, en síðan sett punkt undir

o og bæði r-in. Enginn punktur er undir u og enginn punktur undir þ. Hins vegar

er skrifað a yfir -or-. Er því skylt að lesa uaþ.

harmflaug vgð Valhallar. vgð (ábreiða) Valhallar: skjöldur („Skjoldum es salr

þakiðr", Grí. 9.), harmr skildi: vopn (Sbr. harmr Jónakrs bura: grjót, Yt. 26.),

flaug (flug) vopns: skot. — Um harm skildi (þgf.) sbr. níð ókvíðnum (52. v.)

og níðit fjgllum (61. v.).

Um fleyginn: Hgðr nam skjóta, ..., en Frigg of grét í Fensolum — og orðin, sem

spanna hann, sbr. 6. vísu, 20. vísu og þriðja stef (42., 45. og 54. v.).

33. vísa „er bersýnilegur fleygur" (S. N.). Með þessu óvænta stílbragði eykur

skáldiS stórum hinn mikla hraSa og flýti, sem felst í efni vísunnar: Hgðr nam skjóta

(32a) og var tafarlau'st tekinn af lífi (= 33), en Frigg of grét í Fensglum

(32b).

Athyglisvert er, aS sagt er frá dauSa Baldurs í þrem vísum. Um fall ÓSins er fjall-

aS í tveim vísum (50-51) og fall Þórs í einni vísu (52), reyndar langri. Ef til vill

hefur skáldið þannig viljað láta í ljós þá skoðun, að af kærleik, vitsmunum og líkams-

burðum væri kærleikurinn mestur.

13. ATRIBI, 34. VÍSA:

HEGNING LOKA

34. Haft sá hón liggja

undir hvera lundi,

—¦ lægjarn líki, —

Loka áþekkjan.

Þar sitr Sigyn

þeygi of sínum

ver vel glýjuð.

Vituð ér enn eða hvat?

Baldurs var hefnt án tafar með vígi Haðar. Samt sem áður var skarð fyrir skildi:

Fulltrúi hins góða var fallinn. Þess vegna var lífsnauðsyn að fjötra hið illa eða

fulltrúa þess og leita þannig j af nvægis. Og það var gert. Meðan fjötrarnir halda, get-

ur Iíf dafnað — og ekki lengur. Loka bundnum má því helzt líkja við tímasprengju. En