VOLUSPAKONUNGSBOKAR 107 Loki var fóstbróðir Óðins og félagi ása. Því verða þessar ráðstafanir svo persónulegar sem sagan segir: Loka er hegnt. Hón sá haft, áþekkjan Loka, liggja undir hvera lundi, — lœgjarn líki. liggja undir hvera lundi. hverr: ketill, lundr (trjáþyrping) katla: hrís, vöndur, lim, lími. Orðtakið liggja undir líma (Sbr. leggjask undir líma: leggjast undir vöndinn, láta hýða sig.) er einnig til í óbundnu máli og þýðir að þjást (Sjá Halldór Halldórs- son: ísl. orðtök, 36. bls.). I fornu máli getur sagnorðið líkja þýtt s. s. líkja eftir (Sjá Fritzner: líkja 2.). lœ- gjarn líki: hinn lævísi geri eins, þ. e. sjái Loka bundinn „liggja undir hvera lundi". Völvan gerir ráð fyrir, að það yrði vondum mönnum hæfileg viðvörun — og þá um leið eiðrofum eins og ásum. — Um fleyginn lœgjarn líki sbr. vgllu hœri, 31. vísu. 14. atriði, 35.-37. vísa: HEGNING VONDRA MANNA Hinzta ferð þeirra (35. v.) og kvalastaður (36. og 37. v.). 35. Q fellr austan of eitrdala spxum ok sverðum. Slíðr heitir sú. Stóð fyr norðan á NiðavoHum salr ór golli Sindra ættar, en annarr stóð á Okólni, bjórsalr JQtuns, en sá Brimir heitir. eitrdalar. Engin örugg heimild er fyrir því, að eitr þýði í fornu máli ís eða ískalt vatn, svo sem segir í mörgum fræðiritum. Skal hér aðeins bent á, að Guðbrandur Vig- fússon getur þeirrar merkingar hvergi (Sjá Cleasby: eitr og samsetn. með því orði.). I orðinu eitrdropar, sem fyrir kemur í 36. vísu, er eitr- vissulega notað í eiginlegri merkingu. Er því eðlilegt að gera ráð fyrir hinu sama í 35. vísu. Að minni hyggju eru eitrdalar torfær héruð, þar sem ferðamenn eiga við að etja — auk árinnar ægilegu ¦— eitraðan gróður ýmiss konar, eiturgufur eða eitrað loft, sem algengt er í eldfjallalönd- um, og eiturkvikindi skríðandi og fljúgandi. á Okólni: á stað, þar sem aldrei kólnar, þ. e. fyrir sunnan. Sbr. fyr norSan (5. vo.). Myndin, sem brugðið er upp í 35. vísu, virðist sýna leið vondra manna til end- anlegrar tortímingar. Ekki er að efa, að leiðin liggur „norður og niður". Mest
Beinir tenglar