112 VOLUSPA KONUNGSBOKAR ójafn. Hið fyrra er líklegra, þar sem orð eins og „gnip" eru mörg í málinu, en lýsing- arorðið litr einstakt í sinni röð, nema til kæmi „gnipr" (I orðunum bitr og vitr er r-ið stofnlægt.). Ef samt er gert ráð fyrir hinu síðara, væri orðið Gnipahellir myndað eins og hvítaaurr (19. v.), hvítabjgrn og mörg önnur orð. En hvort sem væri, kæmi í einn stað niður. Orðið þýddi helli, sem í væri mjög ósléttur botn, margir „tindar", urð. Slíkur staður minnti eigi lítið á eggjagrjót það, sem Loki var bundinn á að sögn Snorra, og hæfði e. t. v. syni Loka, Fenrisúlfi. — I Helga kviðu Hundingsbana I, sem er talin yngra kvæði en Völuspá, kemur fyrir örnefnið Gnipalundr (Sbr. skýr. við 38. v. hér að framan.). Samkvæmt því, sem nú var til getið, ætti það að merkja þyrpingu trjáa, sem væru misjafnlega há. Þá er gnipall meðal eldsheita og gæti þýtt eld, t. d. langeld, sem teygði logana misjafnlega hátt upp. Garmr, varðhundur ása „fyr Gnipahelli". Sbr.: „Askr Yggdrasils, hann es œztr viða, . . . Oðinn ása, ... jóa Sleipnir, ... en hunda Garmr" (Grí. 44). Romm festr sigtíva mun slitna, en freki rinna. Fenrisúlfur mun losna þrátt fyrir ramma fjötra sigtíva. Vanmáttur ása kemur hér enn fram. — Um orðaröðina sbr. 6., 20. og 32. vísu. veit hón — sé ek. Þó að vita sé stórt orð á vörum þess, sem gerla veit, er sagnorðið séa miklu sterkara í sama munni. Til þess að gera stígandina enn brattari lætur skáldið völuna nota fornafn þriðju persónu með fyrri sögninni, en fornafn fyrstu persónu með hinni síðari: hón veit — ek sé. Andlög sagnanna fela og í sér mikla stígandi: „Hón veit" fjolð frœða, en lengra fram „sé ek" ragna rok. I þrenningunni „Á varðbergi" skiptir miklu, að litið sé á allar vísurnar í einu Iagi. Auk völunnar sjálfrar er um að ræða jötun, hana og hund. Jötunninn veit, en ekki nákvæmlega, hanarnir skynj a, og hundurinn heyrir (Sbr. hljóð Heimdallar, 27. v.). Það, sem hundurinn heyrir, er fortakslaust næst í tíma og rúmi. Geyr Garmr mfpk, því að „gestinn" ber að garði. Það sér völvan (Sbr. veð Valfgðrs, 27. og 28. v.), og verð- ur ekki nær atburðunum komizt, fyrr en spáin rætist. 17. atriði, 43. og 44. vísa: BOÐUN RAGNARAKA 43. Brœðr munu berjask ok at bonum verða, munu systrungar sifjum spilla, hart es í heimi, hórdómr mikill, skeggoW, skalmpld, — skildir ro klofnir, ¦ vindold, vargold, áðr verold steypisk. 44. Leika Míms synir, en mjptuðr kynndisk at, — enn gall ó, — Gjallar horni. Hótt blæss Heimdallr. Horn es á lofti. Mælir Óðinn við Míms hofuð. Ymr et aldna tré, en jotunn losnar.
Beinir tenglar