Árbók Landsbókasafns Íslands

						VÖLUSPÁ   KONUNGSBOKAR                                 113

Mun engi maðr                                              Skelfr Yggdrasils

gðrum þyrma.                                                 askr standandi.

Brœðr munu berjask ok at bgnum verða (43. v.). Sögnin að verða stendur í ger-

mynd, enda segir samband orðanna skýrt til um, að bræður muni verða banamenn

hver annars.

Leika Míms synir, en mjgtuðr kynndisk at Gjallar horni, — enn gall g (44. v.).

Sögnin að leika andlagslaus, notuð um athafnir manna, þýðir að leika leik, einkum

íþróttir og þá ekki sízt aflraunir. Sbr.: „Báðu menn þá, at Þorbjorn skyldi leika af

ollu afli ok sýna þat, at hann var sterkr maðr" (Isl. fornrit X, 130).

Orðið kynndisk er þátíð miðmyndar af sögninni að kynna: gera kunnugt. Sbr.:

„Þá þat kynndisk, hvé sá konungr hafði vel of þyrmt véum" (Hák. 18).

Gjgll er ein þeirra áa, sem „falla til heljar" (Grí. 28). „Gjgll er næst helgrindum"

(Sn.-E.). horn: heimsálfa. Sbr. a) landshorn og b) „. . . settu hann [þ. e. himininn]

upp yfir jgrðina með iv skautum, ok undir hvert horn settu þeir dverg" (Sn.-E.).

Gjallar horn, þ. e. „norðurskaut", að vísu „niðr ok norðr" (Sn.-E.): ríki Heljar.

enn gall p: enn þá beljaði áin. Sbr. 11. og 12. vísuorð: Skelfr Yggdrasils askr

standandi. Þó að heimstréð sé að falli komið, stendur það enn.

„Sá hón vítt ok of vítt of vergld hverja" (29. v.). I 43. og 44. vísu er því lýst, sem

völvan sér í hinum helztu heimum rétt fyrir ragnarök. I mannheimi er spilling í al-

gleymingi. Af hálfu ása fer þar fram óðasöfnun liðs. „Einn veldr Oðinn ohu bglvi"

(Hhund. II, 34). Mun engi maðr gðrum þyrma. Jötnar eru sterkir og trúa því, sem

þeir sjá og heyra. Hins vegar eru þeir ekki forspáir. Þeir búa sig undir bardagann

með leikum, sem eru öðrum þræði skemmtun (Sbr. 40. v.), þó að alger tortíming

hafi þegar verið kunngerð í helju. En jötnar vissu, að enn gall Q. Heimdallur blæs

herblástur, en Oðinn mœlir við Míms hgfuð. Því miður eru fréttir ekki góðar. Það

sést á því, að ymr et aldna tré. Brakið við rætur „mjgtviðar" (2. v.) líkist kveinstöf-

um. I sama mund losnar Loki, „vgmm allra goða ok manna" (Sn.-E.), og stundin

er runnin upp: Skelfr Yggdrasils askr standandi.

45. vísa:

ÞRIÐJA STEF í ANNAÐ SINN

Sjá 42. og 54. vísu.

45. Geyr nú Garmr mjok

fyr Gnipahelli.

Festr mun slitna,

en freki rinna,

—¦ fjglð veit hón frœða,

fram sé ek lengra

of ragna rgk, —

rgmm sigtíva.