116 VÖLUSPÁ KONUNGSBÓKAR 19. atriði, 50. og 51. vísa: FALL ÓÐINS 50. Þá k0mr Hlínar 51. Þá k0mr enn mikli harmr annarr fram, rnggr Sigfgður, es Oðinn ferr Víðarr, vega við ulf vega, at valdýri. en bani Belja, Lætr hann megi Hveðrungs bjartr, at Surti, mund of standa — þá mun Friggjar hjor til hjarta. falla angan, — týr. Þá es hefnt foður. „Hlín, hon er sett til gæzlu yfir þeim monnum [en menn eru mennskir menn og hvers kyns vættir í mannsmynd], er Frigg vill forða við háska n0kkurum" (Sn.-E.). Ef til vill vakti þetta fyrir skrifara Konungsbókar, þegar hann skrifaði fyrst: Frigg of grét í Fensglum, vgrSr Valhallar (32. v. b), en breytti síðan vgrðr í vgð (sem upp frá því er ekki í neinum tengslum við Frigg). En þá hefur skrifarinn snöggvast ruglað saman — eins og fleiri — Frigg og þjónustumey hennar, þar eð Hlín er „vgrðr Val- hallar", en ekki Frigg, ef marka má orð Snorra. Sem lífvörður hefur Hlín væntanlega borið ábyrgð á Baldri eins og öðrum ástvinum Friggjar. En þá kpmr Hlínar harmr annarr fram (50. v.), er Óðinn fellur ásamt Frey, án þess að hún fái rönd við reist. Óðinn ferr við ulf vega, en bani Belja, bjartr týr, at Surti. Svo sem kunnugt er, merk- ir týr guð. Sbr. andstæðurnar: bjartr týr — Surtr. Með kenningunni bani Belja er minnt óþægilega á vopnleysi Freys, sem fargaði „sverði valtíva" (49. v.) endur fyrir löngu vegna ástamála (Sjá Vsp. Nord.). 20. atriði, 52. vísa: FALL ÞÓRS 52. Þá k0mr enn mæri mpgr Hlóðynjar. Gengr Oðins sonr við ulf vega. Drepr hann af móði Miðgarðs véurr. Munu halir allir heimstpð ryðja. Gengr fet níu Fjgrgynjar burr neppr frá naðri níðs ókvíðnum.
Beinir tenglar