Árbók Landsbókasafns Íslands

						VÖLUSPÁ  KONUNGSBOKAR                                 117

Gengr Oðins sonr við ulf vega. „Faðir allra goðanna ok manna ok alls þess, er af

honum ok hans krafti var fullgort" (Sn.-E.), er nýfallinn. Hann varð úlfi að bráð. Þó

að „Alfoðrs" hafi þegar verið hefnt, er óvætturin völunni — eða skáldinu — svo hug-

stæð, að nú gengr Oðins sonr við annan ulf vega, þ. e. annan óvin: Miðgarðsorm.

Á svipaðan hátt er orðið vargr notað í 37. vísu, þar sem það þýðir orminn Níðhögg.

Miðgarðs véurr drepr (lýstur) hann, þ. e. „ulf" (óvininn), af móði.

neppr níðs ókvíðnum. Sögnin að kvíða er skyld sögninni að kveina, en ókvíðinn er

sá, sem hefur ekki áhyggjur af því, sem náin framtíð ber í skauti sér. I Fáfnismálum

segir: ,.Esa konungligt kvíða mprgu" (40. v.). Og Hávamál bjóða, að „þagalt ok hug-

alt skyli þjóðans barn ok vígdjarft vesa. Glaðr ok reifr skyli gumna hverr, unz sinn

bíðr bana" (15. v.). Hér er lýst fullhuganum, hinum ókvíðna. Níð ókvíðnum (Sbr.

harm „skildi", 32. v., og níðit fjollum, 61. v.) er einhvers konar brigzl í garð fullhug-

ans. Kemur vart annað til greina en brigzlyrði, sem merkir hugleysi. Fjgrgynjar

burr gengr fet níu. Er ekki átt við flótta? Neppr níðs ókvíðnum (Sbr. fjprneppr:

„lífnaumur", Þorm. 2,5.) þýddi þá s. s. „flóttnaumur" eða svipað og trauðr flótta

(Hhund. II, 20), glfiggr flugar (Gríp. 7), flugvarr (Eyv., 6. lv.), flóttstyggr (Sigv.

13,22) og flugskjarr (Sturl. 5,13). Þegar Þór gengur frá naðri, gengur hann af orm-

inum dauðum.

Einhverjir voðalegustu atburðir í veraldarsögu ásatrúarmanna eru eiðrof in, dauði

Baldurs og fall Þórs. Öllum þessum atburðum er lýst óbeint í Völuspá. Hvergi

segir berum orðum, að Þór hafi vegið borgarsmiðinn, heldur „á gengusk eiðar, orð ok

sœri, mQl gll meginlig, es á meðal fóru" (26. v.). Dauði Baldurs er fólginn í orðunum:

„Hgðr nam skjóta, en Frigg of grét í Fensomm" (32. v.). Og falli Þórs er ekki lýst

beinlínis, heldur „gengr Fjprgynjar burr níu fet frá naðri neppr níðs ókvíðnum" (52.

v.). Sbr. hins vegar: „Þá mun Friggjar falla angan" (50. v.).

21. atriði, 53.-55. vísa:

ÖRLÖG JARÐAR

(53. og 55. v.)

OG ÞRIÐJA STEF í ÞRIÐJA SINN

(54. v.).

53. Sól tér sortna.

Sígr fold í mar.

Hverfa af himni

heiðar stjprnur.

Geisar eimi

við aldrnara.

Leikr hpr hiti

við himin sjalfan.