VOLUSPA KONUNGSBOKAR 119 fornar rúnar (Sbr. fornir stafir, Vafþr. 1 og víðar): forn fræði — í merkingunni liðnir atburðir. Þrjár tvenndir Völuspár — öðrum fremur — fela í sér eins konar andstæður: harm og huggun. Óðinn fellur, en hans er hefnt (50.-51. v.). „Sígr fold í mar", en ,.sér hón upp koma O/ðru sinni JQrð ór ægi iðjagrœna" (53. og 55. v.). Finnask œsir á Iða- velli harmi lostnir (56. v.). Efstur í huga er sá óvinurinn, sem lengst stóð, og grát- ur Oðins eftir eiðrofin. En í grasi finnask undrsamligar gollnar tgflur (57. v.). Ásamt íðavelli minna þær á fyrri gullöld (7.-8. v.). „Þær eru hið eina veraldlegra muna, sem stenzt ragnarök. Þær eru ímynd heilbrigðs lífs og þeirrar fullsælu, sem æsir bjuggu við í árdaga. Ef til vill eru þær tákn ódauðleika hins góða" (Skýr. M. F.). 23. atribi, 58.-60. vísa: VIÐREISN VERALDAR Æsir (58. og 59. v.) og menn (60. vj. 58. Munu ósánir 59. Þá kná Hœnir, akrar vaxa. — hlaut við kjósa, — Bols mun alls batna. ok byrir byggja Baldr mun koma. brœðra tveggja Búa þeir Hoðr ok Baldr vindheim víðan. Hropts sigtoftir Vituð ér enn eða hvat? vel valtívar. Vituð ér enn eða hvat? 60. Sal sér hón standa, sólu fegra, golli þakðan á Gimléi. Þar skulu dyggvar dróttir byggja ok of aldrdaga ynðis njóta. Hropls sigloftir (58. v.). Hroptr: Oðinn, sig: orrusta, toft: byggingarlóð, land; orr- ustulönd Óðins, þ. e. löndin, þar sem Óðinn háði orrustu: himinn (Sbr. ragna sjpt, 39. v.). búa Hropts sigtoftir vel: prýða himininn — að nýju — með sól, tungli og stjörnum (Sbr.5.-6.v.). Athyglisvert er, að æsir eru — eftir sem áður — valtívar, þ. e. guðir þeirra, sem í val falla, eða herguðir (Sbr. sverð valtíva, 49. v.). Þá kná Hœnir ok byrir tveggja brœðra byggja víðan vindheim (59. v.). byrir tveggja brœðra. Orðið byrir virðist vera hljóðverpt mynd af burr: sonur. Þó
Beinir tenglar