Árbók Landsbókasafns Íslands

						BJÖRGVIN   GUÐMUNDSSON   TONSKALD

127

að til þess yrði hann að komast í kynni

við fj ölbreyttari tónlist en þá, sem iðkuð

var í Vopnafirði um þessar mundir. Björg-

vin hefir verið mjög tengdur átthögum sín-

um, og bera hinar glöggu bernskuminn-

ingar hans því meðal annars vitni. Hann

var líka alla ævi mjög heimakær maður,

tengsl hans við fjölskyldu sína óvenjusterk

og ástríki mikið með þeim systkinum og

móður þeirra. Áður hafði komið til orða,

þegar Björgvin var enn barn að aldri, að

fjölskylda hans flyttist búferlum í aðra

sveit. Fékk þetta svo mjög á drenginn, að

honum lá við algerri hugsýki, og munu

viðbrögð hans hafa ráðið úrslitum um,

að hætt var við þessa ráðagerð. Má því geta

nærri, að honum hefir ekki fallið létt að

taka sig upp og flytjast í aðra heimsálfu.

Þroskaskilyrði fyrir verðandi tónskáld

voru ekki stórum vænlegri á þeim slóðum,

sem Björgvin nú kannaði, en verið hafði í

Vopnafirði. En þess var naumast að vænta,

að Björgvin gerði sér grein fyrir því að

svo stöddu. Tónlistarlíf í Winnipeg var fá-

breytt og einhæft, þótt tónlistaráhugi væri verulegur, og Islendingar í Vatnabyggð

munu varla hafa staðið Vopnfirðingum miklu framar í tónmenningu. Lengst af varð

Björgvin að hafa ofan af fyrir sér með erfiðisvinnu, ýmist við byggingar í Winnipeg

eða bústrit vestur við vötnin. Má þakka það ódrepandi elju hans og óbilandi trú á

köllun sinni, að hann lét ekki með öllu hugfallast. Ymsir urðu til að telja í hann kjark,

og mat Björgvin það jafnan mikils. Á hinn bóginn var hann mjög viðkvæmur fyrir

því, ef á móti blés, einkum ef hann taldi sig verða varan við vantrú manna á hæfi-

leikum sínum eða tónsmíðastarfi. Þó er mér tjáð af kunnugum (Sigfúsi Halldórs

frá Höfnum), að sjaldan muni Björgvin hafa kvartað yfir hlutskipti sínu á þessum

árum, á meðan barátta hans var hörðust og horfur tvísýnastar.

Björgvin fer ekki dult með það, hvaða tónlist hafði dýpst áhrif á hann á þessum

fyrstu árum vestra: „Eg nötraði eins og espilauf, þegar ég heyrði tónlist, sem hreif

mig, einkum fjölradda (kontrapunktal) kóra, og þá sérstaklega eftir Handel, ellegar

lagræna söngva. Setti þá oftast að mér ákafan grát, sem ég gat ekki haldið í skefjum,

hvernig sem á stóð. Að vísu fann ég, að þessi guðdómlega tónlist var mér með öllu

ofviða, en jafnframt þótti mér sem það væri einmitt svona tónlist, eða eitthvað henni

líkt, sem iðulega hefði hljómað í sál minni á unglingsárunum . . ."

Björgvin Guðmundsson