^1x1 miðbik aldarinnar var síðasti hápunktur óperulistarinnar. Stórkostlegir söngvarar, leik- stjórar og hljóm- sveitarstjórnendur kepptu sín á milli um að ná full- komnun í list- greininni. Tvær óperusöngkonur voru mest áberandi, þær Maria Callas og Renata Tebaldi. Þeirra samband var vægast sagt fjandsam- legt og óperuunnendur virtust skipt- ast í tvær fylkingar bak við „dívurnar". Mér er minnisstætt stutt við- tal við Callas þar sem hún var spurð um það hvað henni fyndist um samanburðinn sem gerður var á henni og Tebaldi. Callas svaraði að bragði: „Að bera Tebaldi saman við mig er eins og bera saman Coca- Cola og kampavín." Hið óvanalega heillar. Það sannaðist enn einu sinni í Háskólabíói laugardaginn 28. febrúar. Bíósalurinn var stútfullur af spenntum áheyrendum á öllum aldri sem höfðu lagt leið sína vestur í bæ í 12 stiga frosti. Blandan, sem boðin var, verður ekki oft á boðstólum. Flytjendur á tónleikunum voru karlakórinn Fóstbræður og Stuð- menn ásamt blásarasveit, Garðari Cortes og Guðnýju Guðmunds- dóttur. Valgeir Guðjónsson var ekki með. Samstillingin kom á óvart en listamenn þessara tónleika hafa verið heimilisvinir þjóðarinnar um árabil. Fóstbræður eða Stuðmenn, já eða Garðar Cortes, hefðu ör- ugglega verið einfærir um að fylla Háskólabíó. En blandan, bæði Coca-Cola og kampavín, heillaði og gaf tónleikunum nýja vídd. Hvað hins vegar var Coca-Cola og hvað kampavín skal ósagt látið, og einn- ig það hvort er betra. Það gerir hver upp við sig. Islenskir karlmenn Það er liðinn aldarfjórðungur síðan að gusta fór af tónlist mennt- skælinganna úr MH. Upptókin eru rakin til ökuferðar í fólksvagnin- um hans Sveins Skúlasonar lögfræðings. Þetta er orðin löng ganga á poppheimsvísu en nokkuð er um liðið síðan við fengum að njóta þeirra síðast. Karlarnir bera aldurinn vel. Eiginlega eru þeir líkari virðulegum karlakórsfélögum en poppurum. Yfirskrift tónleikanna var íslenskir karlmenn. Eins og við mátti búast var það jafnframt fyrsta lagið sem tekið var. Áheyrendur tóku strax við sér og fóru að iða í sætum með bros á vör, enda hefur álkulegt spaugið aíltaf verið áberandi þáttur í flutningi Stuðmanna. Og kímnigáfan hefur ekki breyst í áranna rás. Stórsöngvarinn Egill Olafsson kann að taka sviðið og eigna sér það. Hann er í senn virðuleg- ur, afslappaður og eðlilegur. Fóstbræður voru ekki eins fljótir að ná sér á strik en eftir fyrsta lagið komust þeir í gang og fundu sig. Frábær karlakór Brennið þið vitar eftir Pál Isólfsson var sérlega vel flutt af karlakórnum. Og útsetning Ólafs Coca-Cola o; kampavín Gauks góð. Árni Harðarson er lif- andi og góður stjórnandi. Menn horfa stundum til þeirra daga þegar meðalaldur sóngfé- laga í karlakórum var lægri og þess vegna samhjómur þeirra bjartari. Raddlitur karla- kórsins Fóst- bræðra er bjartur og er síst lakari en hann var á árum áður. Tenórinn er sterkur og gefur frábæra birtu. Bassinn má passa sig á því að lita ekki sérhljóða of dökka og svolítið hola. Það verður tilgerðariegt. Það er mjög erfitt að blanda saman mögnuðum söng, sem sung- inn er í hljóðnema, og náttúrulegum, ómögnuðum söng, jafnvel þótt í hlut eigi 66 raddmiklir karlmenn. Ef söngur og tónlist eru mögnuð verður að magna allt sem flutt er. Það kemur fyrir að maður heyri í leikhúsum að sumir raddlitlir söngvarar eru magnaðri en aðrir, meiri söngmenn eru látnir syngja Iítið studdir eða jafnvel óstuddir af tækn- inni. Það gengur ekki upp. Það sama var uppi á teningnum að hluta varðandi söng Fóstbræðra. Hann hefði átt að magna meira og gefa fyllingu til jafns við aðra tónlist sem flutt var. Rislaust hvísl og annað beint í mark Ekki skil ég af hverju perlan, í fjarlægð eftir Karl 0. Runólfs- son, var sett á dagskrána. Það lag sungu saman Garðar Cortes og Ragnhildur Gísladóttir. Þetta þjónaði engum tilgangi og meira en nóg af frumsömdum lögum Stuðmanna að velja úr. Utsetningin var allt of tilgerðarleg og eiginlega snýr hún út úr tónsmíðinni svo úr varð rislaust hvísl. Eitt skemmtilegasta lagið á tónleikunum var Úfó, hið fræga „astral tertu gubb". Tveir kórfélagar stigu fram og sungu hlutverk lögreglumannanna í laginu. Það voru þeir Þorsteinn Guðnason ten- ór og Grétar Samúelsson bassi. Þeir stóðu sig með prýði. Og Þor- steinn bætti um betur í laginu Auga fyrir auga. I Ufó, eins og mörg- um öðrum lögum, fengu karlakórsfélagar að taka þátt í leiknúm á sviðinu með litlum, kómískum hreyfingum sem virkuðu beint á hlát- urtaugar tónleikagesta. Litlar, hugsaðar hreyfingar geta gert miklu meira en yfirdrifin læti. Þetta hitti í mark. Það er búið að gefa tóninn Ég vona að þessir tónleikar gefi nýja línu. Tónlistarnostal- gían á öldurhúsum borgarinnar er góðra gjalda verð en það er stór hópur tónlistarunnenda sem ekki kærir sig um öldur- húsaþátt þeirra uppákoma og mæta þess vegna ekki. Og von- andi gefur þetta stjörnum okkar á tónlistarsviðinu kjark til þess að koma með frumlegar blöndur í stíl við tónleikana í Háskólabíói, Coca-Cola og kampavín. Kemur Ragnar Bjarnason næst fram með Sinfóníuhljómsveit íslands og Skagfirsku söngveitinni? Eða verður það Bubbi með Kammersveit Reykjavíkur? Ég mæti. SQ Karlakórinn Fóstbrœður og Stuðmenn í Háskólabíói 72
Beinir tenglar
