Frjáls verslun

						fr-m

%

Gallinn við þetta verk er

að öðru leyti sá, að höfund-

ur gerir lítið annað en tæpa

á yrkisefnum sínum, en

reynir hvergi að kafa ofan í

þau eða leiða til lykta. Það

er lítil skemmtun að hlýða á

almennt tal um óhamingju

og lífsleiða og krassandi fyr-

irbæri eins og draugagang-

ur eða nauðgunartilraunir

bjarga engu, ef þær eru að-

eins örvæntingarfullar til-

raunir til að skapa hápunkta

eftir tillærðum skólabókar-

formúlum. Leikstjóri og leikendur hafa sannarlega ekki verið öf-

undsverðir af því að blása lífi í þennan texta og Viðari Eggerts-

syni er vorkunn, þó að hann fari stöku sinnum fram úr honum

með gassafenginni leikstjórn, t.d. í því atriði sem hér var vitnað

til, endurfundi elskendanna.

Annars eru leikendur jafn pottþéttir og við er að búast; Bjarni

Jónsson getur sannarlega ekki kvartað undan því, að leikhúsið

geri illa við verk hans. Það er helst, að Valur Freyr Einarsson

sé fullstirður í afburða leiðinlegu hlutverki Sidda, boltasparkara

og kokkáls, og Theodór Júlíusson var ekki nógu öruggur á

textanum á þeirri sýningu, sem ég var viðstaddur. Steinunn

Olína Þorsteinsdóttir, Róbert Arnfinnsson og Lilja Guðrún

Þorvaldsdóttír brugðust hvergi í sínum hlutverkum, þó að ég

sé ekki viss um, að ég „kaupi" Lilju Guðrúnu sem kennara. En

bestur af öllum var Sigurður Skúlason sem misheppnað skáld,

undarlegur sérvitringur sem lifir í eigin heimi og ekki er laust

við, að maður kannist við af götum og kaffihúsum borgarinnar.

Því miður sé ég í blöðum, þegar ég skila greininni af mér, að Sig-

urður er farinn í ftí og annar leikari tekinn við hlutverkinu. 33

M frækinni ferðakonu

Ferðir Guðríðar (The Saga of Guðríður) eftir Brynju Benediktsdóttur

í Skemmtihúsinu við Laufásveg   Vr Vr 1/2

Leikstjóri: Brynja Benediktsdóttir

Leikmynd og grímur: Rebekka Rán Samper

vað ætli margir séu búnir að uppgötva, að nýtt leikhús er

risið við Laufásveginn? Þar hafa þau Brynja Benedikts-

dóttír og Erlingur Gíslason reist við hús sitt af stórhug og

myndarskap eins konar skemmu á tveimur hæðum, hlý-

lega vistarveru undir súð, sem ljær því sem þar fer fram nútima-

lega baðstofustemningu. Það er auðvitað ekki hægt að setja hvað

sem er á svið þarna, en fyrir fámennar sýningar, einfaldar í snið-

um, er þetta kjörin aðstaða, ekki síst ef verkin flytja með sér eitt-

hvað af andblæ liðinna alda.

Þannig var um Ormstunguleik þeirra Benedikts Erlingssonar

og Halldóru Geirharðsdóttur, sem látinn var vígja húsið í fyrra-

haust og gekk lengi við vinsældir, og þannig er einnig um Sögu

Guðríðar, The Saga of Guðríður, sem nú er flutt þarna af banda-

rísku leikkonunni Tristan Gribbin. Þar er Guðríður Þorbjarnar-

dóttir, sú víðfórla kona, látin segja áheyrendum undan og ofan af

/

Tristan Gibbin í hlutverki Guðríðar Þorbjarnardóttur í Ferðum Guðríðar.

ævi sinni og er af nógu af

taka, eins og þeir vita sem

gluggað hafa í Eiríkssögu

rauða og Grænlendinga-

sögu. Úr því verður ein-

leikur með Tristan allan

tímann á sviðinu, og skipt-

ist bein frásögn á við leik-

ræna framsetningu, sem

studd er leikhljóðum, ljósa-

breytingum og fáeinum

leikmunum.

Tristan Gribbin er afar

fríð kona með þokkafullar

hreyfingar og viðfelldna

rödd. Framburður hennar á enskunni er eins skýr og frekast

verður á kosið. 011 umgerð frásagnarleiksins er unnin af vand-

virkni og enginn þarf að láta sér leiðast þær tvær stundir sem

hann varir. En mér er lífsins ómögulegt að trúa því, að þessi

elskulega kona með sitt hlýja bros sé sá kvenskörungur, sem

sögurnar lýsa; kona sem velktist fram og aftur um Norður-Atl-

antshaf á opnum skipum, tók þátt í landnámi í fjarlægri heims-

álfu, gekk suður eins og það hét að fara í pílagrímsgöngu til Róm-

ar og endaði ævina sem einsetukona i Skagafirði. Bæði konan

sjálf og allt hennar lífsdrama hlýtur að hafa verið stærra í sniðum

en sú mynd sem þær Brynja og Tristan ná að bregða upp.

Það mun vera áform Brynju Benediktsdóttur að setja þennan

leik síðar upp með íslenskri leikkonu og jafnvel einnig sænsku-

mælandi. Því má ætla að þessi sýning sé aðeins fyrsti áfangi á

langri leið; þá væri Brynju illa aftur farið, ef hún vílaði fyrir sér að

leggja í langferðir með sýningar sinar. Forvitnilegt verður að sjá,

hvort hún á þar eftir að færa okkur nær Guðríði Þorbjarnardótt-

ur og öðrum Vínlandsförum en henni tókst að þessu sinni. S3

Blóðug satíra

Poppkorn eftir Ben Elton á Smíðaverkstæði Þjóðleikhússins   * ic

Þýðandi: Illugi Jökulsson

Leikstjóri: Guðjón Pedersen

Leikmynd og búningar: Elín Edda Árnadóttir

að er undarlegur tvískinnungur í þessu leikriti Ben Eltons.

I heild er verkið byggt upp sem hefðbundið átakadrama um

tiltekna siðferðilega spurningu úr samtíðinni, þ.e. ábyrgð

þeirra, sem gera ofbeldiskvikmyndir, á því hömlu- og til-

gangslausa ofbeldi sem þrífst í samfélaginu almennt og hefur

a.m.k. í sumum tilvikum sprottið fram undir greinilegum áhrifum

frá kvikmyndum og sjónvarpi. Hitt leynir sér þó ekki, að höfund-

urinn hefur fljótt fengið nóg af persónum sínum; að hann hefur

nokkurn veginn jafn mikla skömm á þeim öllum, fórnarlömbum

ekkert síður en gerendum. Af því leiðir, að okkur stendur frá upp-

hafi sama um þetta lið og horfum köldum augum á allar ófarir

þess.

Efnisþráður leiksins er í stuttu máli sá, að tveir fjöldamorðingj-

ar, karl og kona, á flótta undan lögreglunni, taka hús á frægum

kvikmyndaleikstjóra nóttina eftir að hann hefur fengið ósk-

arsverðlaunin fyrir kvikmynd með 57 morðum.   Tekur parið

Leikhúsgagnrýni Jóns Viðars Jónssonar

78