Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Alžżšublašiš

og  
S M Þ M F F L
. . . . . 1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31 . . . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Alžżšublašiš

						,8:, Mérwdaigw;. 4, 1X1^1,1970
„Beri maður fyllkomið traust
til æðri máttar þarf maður
ekki að óttast eliina fremur
en annað í
\rmm
áá
„Ég er aillitaf að lemda í ein-
hverjum   ævinftýrium".
Það er óneitanlega hressiamdi
viðhcrf til lífsins hjá fólki sem
farið er að náligast nírætt, og
frú Oddný Wiitum er eraraiþá
nógu umg og spræk til að geta
annazt veðurmælinigar á
Vopnafirði fyrir Veðurstof-
uraa, þó að hún sé aið varða
áttatíu og sex ára. „Ég hefðl
viljað verða veðurfræðimigur",
segir hún með hrifningu. „Það
heild ég, að sé skemmtijlegltí
sitairf. Eins og er, finin ég dag-
lega til þess hvað ég kanmt
lítið".
Og maður hefur á tilfiinm-
inigunni, að hún myndi fús viljia
setja=?t á skólabekk til að viða
að sér meiri fróðleiik. Að
miransta kosti ef hún væri fá-
einum á.rum ymgri. „Það er svo
gamalt fólk- í minni ætt, að
það er alveg voðalegt". Og hún
hlær gk^lega. „En ég hef ekk-
ert á móti því að eldast meðaln/
ég h=f s--insana og þetta góða
heilsu. Fæturmir eru reyndar
farnir að gefa sig, það er liða-
gigt'n — ekki var hún m'aimima
mín svon-í stirð í hreyfiwgum;
bún gst hlaupið um allt þegaa*
hún v-5T undir áttræét. Einu
sinni datt með mig hestur, ög
þá fékk ég höfuðkúpubrot.
Eftir það famnst mér ég týna
ým=?u niður og ekki vera einis
mirmug".
„Mergir myndu mú vera
'þsikklátir fyrir minnið henniar
mömmu eiras og það er í daig,
jafmvel þótt þeiir væiru mörgum
árum yngri", segir dótitir hen!n-
ár, frú Ásta Wiiuam, em hjá
henni er frú Oddiný í heimsókn
um þessar mundir. ÖnnUr alf
dætranum sér um veðurmæl-
ingarnar á meðan, svo að ekki
falla niður veðurskieytin frá
Vopnafirði.
•    FAGRIDALUR
— RFYKJAVÍK —
LONDON
..Fs? er elzti stiarfsmaður
Veðurptoív.nmar af þeim sem
¦enin. eru lifandi", heldur frú
Oddný áfram. ..Það er oirðimini
bv=na i'-ni'rnir t.ími sem ég hef
ver-'ð við b«tta. bví að maður-
irun minn sá um veSurmælinig-
arner fyrir - drn'-ku veðurstof-
una áFur en «ú ístenzka var
ftftnfmið «g RW<- að hawn dó,
árið 1932, hefur það verið í
mínu nafni. en v'3 hjálpumst
að við það;  dóttir:.rníii ög- ég. ••
Ekki dugir, að við förum báð-
ar að heiman í einiu, vegnia
þess að það verður að lesa á
mælania fimm sinnum á daig,
bæði úti ög inini, frá því fyrir
kl. 9 á morgnana og til ¦kl'.
9 á kvöldin. Við þurfum ekki
að hafa næturvaktir, en skeyt-
in sendum við tvisvair á diag. í
gamla daga var hins vegar lát-
ið nægja að senda skýrslu einu
sinni í mánuði."
Lengst af bárust skeytin frá
Faigradal, yzta baanum í
Vopnafixði, en þanigað filiutti
hún með foreldrum sdnum árið
1903. „Nú erum við fiutt inm. í
kaiuptúnið — það viar árið 1964
ef ég man rétt. Ég hefði fegin;
láta þetta fyl'gja okkur, bless-
a'ðir veðuirfræðingarnir ininir,
og telja það ekki til baga fyrir
sig, og þá er auðvitað sjálfsagt
að reyna að halda áfram".
I
Henni detitur ekki  í hug að
vera að býsnast neitt yfir eiín-
aingruninni, ccg hún á hægt með
að aðlaga sig breyttuim kring-
umstæðum, því að hún kann
ekki síður prýðilega við sig í
Reykjavík og talar um stór-
borgina London eins og heima-
vön manneskjia. „Ein aíf dætr-
uinum miinum fimm eignaðist
enskan mainn og býr í Lomdon,
og ég hef verið fjórum sinnum
hjá þeim,  seiniast í fyrra þeg-
Frú Oddný Wiium, elzli starfsmaður
Veðurstofunnar, spjallar svolítið um líff
sift og starf og riffjar upp fáeinar af sínum
mörgu minningum f rá Fagradal, yzta
bænum í Vopnafirði, þar sem mikið
björgunarafrek var unnið árið 1907.
viljað vera áfram í Fagíadal1;
það er vinhlýr staður, og ég
held, ,að öllum sem þatr hatfa
verið, bæði ungum og gömlum,
þyki vænt um hamn. Em við
vorum of einamigruð, og þðgar
uaga fólkið þurfti að faira í
skóla, gátum við ekM verið
lengur. Það var ekki hægt að
komast þamgað öðruvísí en
gamgandi, ríðandii eða í bát,
fjallvegir á báða bóga og
klukkutíma gamgur til næsta
bæjar. Seimustu árim var þó
kominn ruddur vegur baira íyr-
. ir jeppa, em nú er háett að
halda honum við siðam bærimm
lagðist í eyði. Mér finmst
héldur 'érfiðaina að eiga við
mælimigarmar inni í kauptúnimu
og er ekki alltaf eims viss með
vimdáttina, það slær fyrir úr
ýmsum/-áttum;   en  beir -vildu
ar ég hélt upp á 85 ára aímiælið
mitt þar úti. Þau eiga gott heim
ili og yndislegan garð, og það
er ósköp rólegt hverfi sem þau
búa í. Ég er því miðux ekki
mógu góð í eniskiu, ég byrjaði
svo seint að læria hama, en ég
akammast mín ekkert gagravart
tengdasyni mínum, þvi að ég
tala þó alitaf meira í ensku em.
hann í ísltenz'ku! Auðvitað var
ég eins og sauður inmam um all-
am ysinm og þysimn í miðbórg-
inmd, en ég skipti mér þá Ökki
af neinu nema því sem ég ætL-
aði að fama — eimhverm veginm
hef ég aldrei tiifinningu fyrir
áttunum þegar ég er í Londom^
og það likar niér illa. Ammars
er ég svo lánsöm að hitta aQltatf
þetta indæla og elskulega fólk,
hvar sem ég fer, og slílir eru
. reiðubúmiir aðHjálpa mér".
BJÖRGUNARAFREK
ÁN  VIÐURKENNINGAR
Ein af mörgum minmiMgum
henmar frá Fagradal er bumdim
við árið 1,907 þegar gufuskipið
Kong Trygve fórst í ís úti af
Lamganesi og það kom í hlut
föður hennar, Sveims Jónsson-
ar, og heimilisfólksins á bæm-
um að bjarga skipbrotsfólki
sem hnakizt haífði. í bát að
Bjarraarey sem tilheyrir jörð-
imni. „Aldrei þessu vamt var ég
ekki heima þegar fólkimu var
bj'atrgað, em það var ömurieg
aðfcdma daginn eftir, þótt það
versta væri þá um garð gemgið.
Skipið brotnaði á föstudags-
morgni, og það vair ekki fyrr
em á mánudagskvöldi sem vesa-
limgs fólkið komst í lönd. Allam
þemmiam tíma va,r ; það búið að
hreikjast í bátnum, mataírliaust
að heita miátti og klæðlítið, og
þetta var rétt fyrir páska í
marzmánuði. Þá var Lamdssím-
inn ekki kominm, 'em það va<r
semt til pabba og hamm beðimm
að fara út í Bjarmarey og leita
meðfram strömdimmi iað tveim-
ur bátum sem óttazt var um.
Bátur skipstjóriams hafði máð
landi á laugardag í Borgalrífirði
eystra. Bátur stýrimammsimB og
ammar mimni voru emm ekki
fumdmir, og mimnli báturimm
kom aldrei að lamdi.
„Þá er suðvestam vimdur,
frost og bylur úti á ísnum,
stendur af landi, og þarna sjá
þeir bátinm tilsýndar, pabbi og
þeir sem með honum voru,
tveir vimmumemm og bómdimm aif
mæsta bæ. Það var ekki viðldlt
að róa til bátsims, svo að þeilr
skruppu heim snöggvast. og
sóttu nýmjólk og vatm í leiðimmi.
Pabbi gekk út og inn alveg frið-
laus, en hann hugsaði með sér,
að báturinm hlyti að færast þwi
í fjarðairmynnið, og þá yrði
hægt að ná honum í land. Svo
kemur hanm í augsýn, og það er
malamdi rok í kringum bamm'.
En svo eimikennilega vill tM, að
allt í einu blíðlygnir, og loigmið
endist náikvæmlega meðan ver-
ið er að róa út og sækja bát-
inm. Fólkið gat ekkent .gert, það
vair aðframkomið af kulda, vos-
búð og þreytu, og í bátmum
hafði ekki verið ammað en vatn
og kex til að nærast á. Það' •
fyrsta serm það gerði þegar það
kóm í lamd, vár að kaSta sér
á bæn, og ekki var það fyrr
komið upp í klappirmar en
hvessti á ný og geröi ofsarok.
S: :,",SUrríir>.gátU  geríglð- studdffi", -
Frú Oddrún Wiium á heim
en aðra þurfti að bera, og ekki
voru tii neimar sjúkraböírur,
svo að það sóttist seint. Og skil-
yrðin voru annað en góð að taka
á móti aumingja fólkinu, þröng
húsakynmi og auðvitað emgim
þægindi. Við bijuggum í torf-
bæ, og það var ekki um amnað
að gera em troða öllum imm í
baðstofu. Fólkið var svo þjak-
að, að það gat ekki einu siinmi
fært sig úr föturaum, og mú
þurfti að tíma saman mærföt
af heimilisfólkimu til þess að
það hefði eitthvað í að fara með
am verið var að þvo af því. Þá
kom sér vel að hafa bæjarlæk-
imn rétt við húsvegginm, því að
þar var allt skolað. sem vildi
skolast burt áður em kynt var
undir stórúm pottiá hlóðumum
finammi í eldhúsi og fötin þveg-
in í homum.
„Á þeim tíma var nýtt timb-
urhús í byggingu, áð vísu ekki
íbúðarhæft enmþá og ískalt, emr ,'
heimafólkið gat þé" komið sér
fyrir þar á meðan,^Og líklegai
hetfur baðstofuhlýj aý og sæmig-
urfötin bjargað fólkimu. Lækn-
iriimn komst ekki til okkair fyrr 1
em dágihri éftir végtéa óveðuira,
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16