Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Alžżšublašiš

og  
S M Þ M F F L
. . . . . 1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31 . . . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Alžżšublašiš

						OTGI
Mlíítid'agur 4. maí 19?0   9
imili dóttur sinna;r.
en hann sagði, að hann hefði
ekki getað gert neitt meira en
þegar bafði verið gert. Fyrsta
nóttin va<r verst, og þá var
mamma mikið hjá fólkinu eftir
því sem tími gafst til, en þær
voru tvær eiraar, hún og önnur
kona, að sjá um öll inniverk og
þvotta og hjúkrun. Það voru
tíu   í bátnum,  Norðuriöndabú-
ar sem töluðu efcki íslenzku
sumir, en einn af- skipshöfninnii
var Tslendingur, og svo voru
þarraa íslenzkar mæðgur. Það
var annað en gaman að taka
fólkið svona hungrað og að-
þrengt og eiga að næra það á
einhverju sem það þtíldi — þá
var ekki hægt að skreppa út í
búð eftir miat. Nýnvjölkin var
látin garaga eins og hún entist,
og pabbi vair nýbúinin að slátra
ungu nauti, þannig að mamma
gait soðið súpu. Seyðið gátu Æ.-
ir drukkið, þótt ekfci væru
nema fáir sem þoldu að borða
kjötið. Svo komu margir menn
með lækrainum innan af Vopna
firði, og þá þurfti að fá ýmis-
legt í heimilið, sykur, hveiti og
margt annað. Tveim dögum eft
ir að fólkinu var bjatrgað,
komst lækrairiran með það til
Vopnafjarðar; það var á mið-
vikudaginn fyrir páska. Ég
man, að einn maðurinn viidi
helzt ekki láta flytja sig; það
var annai- kyndarinn. Kannski
hefur hann fundið eitthvað á
sér, því iað hann dó svo á Vopna
firði. En allir hinir náðU sér
sem betur fór".
Maður skyldi ætla, að milkið
hefði verið rætt og tritað um
slíkt afrek hjá heimilisfólki á
litlum og afskekktum sveita-
bæ, að ekki sé nú talað um
heiðursmerki, björgunariaun
og annað slikt. En frú Oddný
hristir höfuðið. „Nei nei, það
var eraigin viðurkenniing, engin
þókraun, efcki einu sinni þakk-
lætisvottur frá neiraum nema
þessum eina íslendingi. Hann
sendi þakiklæti'skveðju ' um
næstu jól ásamt vindlakassa og
flösku af léttu víni. Ekki ein
lína frá öðrum en honum, Eitt-
hvað smávegis var um þetta
skrifað, en þá var rangt farið
með staðreyndir. Pabbi kærði
sig ekki um neina viðurkenn-
ingu, honum fanrast mest um
vert að hafa getað bjargað vesa
lings fólkinu, en ég býst þó
við, að haran hefði tekið við
því ef skipafélagið hefði virjað
láta eitthvað af hendi rafcna,
þó að honium hefði auðvitað
aldrei dottið í hug að fara að
ta'ka neitt af fólkinu sjálfu. En
það kom aldrei neitt".
FJÖRUGT í
EINANGEUNINNI
Flestar eru minninigarn'air
sem hún rifjar upp frá Fagra-
dal bjartar og glaðar. „Hann
kom þangað með tvær hendur
tómar, hann pabbi minn, og
það liðu þrjú ár áður en hann
gat ráðizt í að byggja nýtt
íbúðarhús, en okkur leið vel
þarna. Þá var ekki hægt að
sækja um styrk til allra hluta
— ég hef nátbúrle'ga ékki vit á
fjármálum, en mér finnist var-
hugaiverð sú þróun, að menn
séu styrfctir til allrá skapaðra
hluta; ég er hrædd við, að þeir
hætti að hugsa nóg um að
bjiarga sér sMlfir. Ekki er ég
nú samt að lasta það að fá elli-
styrkinn minn — arwars gæti
ég víst ekki valsað svona á
milli barnanina mirana. En mér
finnst maður gjaman mega
hafa dálítið fyrir hlutunum
frekar en að fá allt upp í hend-
urraar. Þá nýtur maður þe'irra
betur. Og það er líka bagalegt
að leggja niður alla nýtni og
sparsemi og þar með forsjálni;
það getur oft munað mörgum
peningum ef hlutimir eru nýtt-
ir vel á heimilunum.
,,Við höfum hóg um að hugsa.
þótt við fengjum efcki að sitja
á skólabekk nema lítinn hluta
af vetri. Ekkert er mér minhis-
stæðara frá minni balrnæsku en
sögumar — allar þessar sögur
sem manni voru sagðar. Þær
örvuðu ímyndunaraifl® , . . og
reyndar líka myrkfælninia, því
er ekfci að neita. Og við surag-
um mikið í röfckrinu, ættjarð-
arlög og allt mögulegt. Það var
ógleymanlegur viðburður þeg-
ar pabbi eifenaðist orgel. Þá var
ég átta ára gömul, og ég man,
að ég var meira en lítið smeyk
við þetta nýja undratæki. Ég
hélt nefni'lega, að hljóðin í því
hlytu að vera svona ógurleg,
fyrst það hét þessu nafni. Ég
beið undir bæjarveggnum tilbú-
in að leggja á fíótta ef ég þyldi
ekki við. En það var ástæðu-
laus ótti.
„Seinna voru hvorki meira
né minna en þrjú orgel í Fagra
dal.  Maðurinn  minn,   Kristján
Wiium, var organisti á Vopraa-
firði, pg hann kenndi á orgel
heima, og þá bjuggu nem'end-
urnir hans hjá okkur. Og Iníga
dóttir okkar hafði sfcóla þalrna,
svo að það var alls ekki hægt
að finna fyrir neinni einangr-
un með 20—30 manns hjá okk-
ur á veturraa. Við fórum alitaf
að hlakka til á hverju hausti að
fá nemendurna til ökkar. Það
var kennt á orgel, og stúikum-
ar lærðu ýmiss konar handa-
vinnu, svo voru tungumál, ís-
lenzka, enska og da>nska, reikn-
ingur og kristirafræði. Það var
dansað á kvöldin í rökkrinu og
farið í leifci, hlaupið í stoarðið
úti á túni, og maður tók þátt i
þessu öllu saman af mikilli
áraægju. Á sumrin var nóg að
gera og nóg tilbreytni. Þarníí
er bæði sjór og sveit, vatrpey,
selveiði, heyskapur . . . méí
hefur stundum dottið í hug, að
Fagridalur væri ágætur staður
fyrir vandræðapilta meðan þeir
eru að átta sig betur og komast
yfir veikieika sina. Þarna em
ótæmandi möguiteikar fyrir
stráka að hafa nóg fyrir stafni,
og þar að auki held ég, að eiltt-
hvað gott fylgi staðnum".
AÐ TILEINKA
SÉR   TÍMANN
Það er bjart yfir frú Oddnýju
og svipurinn góðviljaður. Oft
hlær hún glaðfcliatokia'lega1, og
glampiran er fljótur að gægjast
fram í augunum. Það er ómögu
legt að trúa því til lengdar, að
hún sé að verða 86 ára. HÚM
virðist fylgiast með hverju sem
er að gerast, og hún er jafin*
'mihinug á nöfn og atvik úr
Engl'andsdvölinni í fyrra o!g
liðna tíð austur á Vopnafirði
fyrir öllum þessum árum.
3
„Maður verður að reyna að
tileinka sér tímaran, reyna að
gkilja samtíðina og lifa sig inini
í hana að svo miklu leyti sem
unnt er. Þegar við förum að
hugsa um lifið, firaraum við
miklu fleiira sem er gott og
þafckarvert en hitt, en auðvit-
að verðum við lítoa að genal
okkur far um að koma auga á
það. Ég hef nú svo góða ástæðu
Framhald á bls. 11.
¦ ^^^^^^^^^ *¦•¦¦ ^^^^^^^^^ •¦
1
\*Jivunn6ergs6rífibur
•        Ný verzlun að
f        Laugavegi 24
í
SKÓVERZLUN
*Mvttnn6ergs£rteiur
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16