(SKUGGA MARÐARINS E Saga ástar og örlaga eftir Victoriu Holt .................. &&tTTIb/n/)9UI/m>S L^^i UR. REIKft V/ILB IN * úTLim 'OLETT RlíflR MIR L 9 1 HÆDlP rmfl 5KOR VÝIZ ÚR/Pum 5 > i 1 mmoi ivoru RLKfí 'l 'flTT \ HVILÍ c HKftú +SV/PT l iP/HU V£ 5/ÍLIR 3 l/LHKH KLO Fofí NflFN ÞWCrH F£L*6 1, 7 ¦ ÞWúbH £INWé an I, LY/<ILOfíÐ = ÞjbFUH \ um vegna þess að ekki var auð- velt að ræða slik mál við pabba. — Fjárhagur föður þins er i hinni verstu áreiðu, sagði hUn. — Þessir lögtræðingar hans eru einskisnýtir. Hann hefur tapað miklu fé á verðbréfamarkaðnum upp á siðkastið og hefur látið villa sér sýn nægilega. mikið til að leggja hUsið i hættu með þvi að taka lán út á það. — Franklyn lét i þetta skina fyrir þó nokkru siðan. — Og þú sagðir mér ekki frá þvi. — Ég hélt þú myndir ekki haf'a áhuga á þvi. — Ekki hafa áhuga á White- ladies! — Jú auðvitað hefurðu það núna. Hvað felst i þessu, Lucie? — Ég er ekki viss. Ég verð að komast að þvi. Whiteladies má ekki vera i hættu. — Ég held að okkur verði óhætt fyrst þU ert tekin við stjórninni. Hún var ánægð yfir þessum orðum, en dálitið óþolinmóð. Við vorum skeytingarlaus. Við áttum ekki skilið að eiga Whiteladies fyrst við lögðum það i hættu. Hún sat nú oft i vinnustofu pabba með hrúgu af reikningum fyrir framan sig. — Við verðum að minnka . þetta, sagði hUn. — Við gætum sparað hérna. Við verðum að bjarga Whiteladies nú og fram- vegis. Faðir minn dáðist miög að henni. Hann trúði a það eins og barn að fyrst Lucie væri orðin húsmóðir á Whiteladies myndi allt færast til betri vegar. Ég var honum sammála. Lucie hafði alltaf verið vel til þess fallin að vekja trUnaðartraust. Eg sagði henni oft hve glöð ég væri yfir þvi að hún væri nú vissulega ein af fjölskyldunni. Ég benti á að ég hefði aðeins viljað að hún giftist lækninum til að hún gæti búið nálægt okkur. Hún var ánægð. — Stjúpmóðir er ekki illt orð i þessu húsi, sagði hún. — Elsku Lucie, það var happa- dagur fyrir okkur þegar þú komst til Whiteladies, sagði ég; ég vissi að faðir minn sagði hið sama við hana. Hvorugt okkar gat haft orð á þvi, en Whiteladies var friðsælli og ánægjulegri staður eftir að móðir min dó. Svo kom Lucie okkur aftur á óvart. Hún sagði mér það fyrst. Mér fannst hún hafa verið heldur hljóðlát i nokkrar vikur og dag nokkurn þegar ég sat á eftir- lætisstaðnum minum í tjarnar- garðinum, kom hún þangað til min. — Ég þarf að segja þér dálitið, sagði hún, — og ég vil að þú vitir það fyrst. Faðir þinn veit það ekki einu sinni ennþá. Ég sneri mér að henni, skildi ekki sælusvipinn, sem var eins og slikja yfir augum hennar. — Ég vona að þú verðir glöð, en ég er ekki viss um það. — Góða segðu mér það . . . fljótt. Hún hló dálitið vandræðalega. — Ég á von á barni. — Lucie! Hvenær? — Það er langt þangað til . . . um sjö mánuðir gæti ég trúað. — Það er . . .dásamlegt. — Finnst þér það? — Finnst þér það ekki? Hún kreisti saman hendurnar. — Þetta er það sem ég hef alltaf þráð. Ég vafði örmunum um háls hennar. — 0, Lucie, hvað ég er glöð! Imyndaðu þér bara — ungbarn á heimilinu! Það verður yndislegt. Hvort skyldi það verða drengur eða telpa? Hvort vilt þú heldur? — Ég veit það ekki. Dreng býst ég við. Flestir vilja heldur að fyrsta barnið sé drengur. — Þú gerðir þá ráð fyrir að eignast mörg? — Ég sagði það ekki. Ég er svo æst. En ég vildi ekki segja föður þinum frá þvi fyrr en ég væri' alveg viss. — Við skulum fara og segja honum það mina. Nei, þú skalt heldur segja honum það ein. Það á enginn þriðji aðili að vera við- staddur á slikri stundu. — ÞU ert indælasta stjúpdóttir, sem nokkur hefur átt. HUn fór en ég sat eftir og horfði á drekafiðrildi, sem sveimaði yfir tjörninni og settist sem snöggvast á styttuna. Þetta, hugsaði ég með mér, bætir Lucie upp allt annað. Þetta hræðilega litla hús i kolahérað- inu, allar hörmungar æskunnar. Hvilikur hamingjudagur fyrir Lucie! Faðir minn varð hálf ringlaður i fyrstu, siðan frá sér numinn. Ég er viss um að hann hafðí aldrei imyndað sér að hann myndi eign- ast fleiri börn. En svo virtist sem Lucie gæti veitt honum allt. NU var um fátt annað talað á heimil- inu en barnið sem von var á. Lucie varð mun viðmótsþýðari> jafnframt þvi sem likami hennar aflagaðist og glæsileiki hennar hvarf, öðlaðist hUn nýja fegurð. HUn hafði yndi af að sitja hjá mér og tala um barnið. Hún bjó til lista yfir ungbarnafatnaðinn og Lizzie saumaði hann. Þannig leið meðgöngutiminn i kyrrð og frið- sæíd. Við reyndum að dekra við Lucie, en hún vildi ekki leyfa okk- ur það. Hún vildi að barnið sitt yrði sterkt og hraust, sagði hún. Hann átti ekki að eiga sjúkling fyrir móður. Ég tók eftir þvi að hún talaði ávallt um barnið sem karlkyns, en það gaf til kynna að hún vildi heldur dreng, enda þótt mig grunaði að henni yrði sama hvort heldur væri þegar þar að kæmi. Hunter læknir kom nU oft til Whiteladies. Hann sagöi mér að ekkert væri að óttast. Lucie væri sterk og hraust, hún myndi eign- ast þróttmikið barn. Það var Franklyn, sem benti mér á hvaða breytingu fæðing barnsins gæti haft fyrir mig per- sónulega. — Ef barnið verður drengur, sagði hann, — erfir hann föður þinn, þvi þegar móðir þin giftist honum féllu eignir hennar i hans hlut. Hefur þetta hvarflað að þér? — Mér datt það ekki i hug. — Hvað þú ert óhagsýn, telpa min. Whiteladies verður eign son- ar föður þins. Þú átt ekkert tilkall til þess nema hann láti þér það eftir af siðferðilegri skyldu. — Whiteladies yrði alltaf heimili mitt, Franklyn. Hvaða máli skipti það þó stjUpbróðir minn ættí það . . . eða yrði hann hálfbróðir? Franklyn sagði að það gæti skipti miklu máli fyrir mig og gaf i skyn að ég væri i meira lagi skyni skroppin. Ég hló að honum en hann var grafalvarlegur. Þetta voru ánægjulegir dagar. Sólheita sumardagana á grasflöt- inni og á köldum vetrarkvöldum við arininn biðum við með óþreyju eftir að barn Lucie fædd- ist. Faðir minn virtist hafa yngzt, hann var svo hreykinn af Lucíe að hann gat varla afborið að missa sjónar á henni. Og svo i nóvember — sama daginn og móðir min lézt aðeins tveim árum áður fæddist barnið. Það var stúlka og hlaut nafnið Druscilla. Ég held að Lucie hafi orðið hálf vonsvikin yfir þvi að hafa ekki eignazt son og sama var að segja um föður minn, en ánægjan yfir þvi að vera orðin foreldrar yndis- legrar, litillar stUlku, eyddu brátt vonbrigðunum. Druscilla varð fljótlega aðal- manneskjan á heimilinu. Við snerumst öll i kringum hana og fylltumstfögnuði i hvert sinn sem hún lét svo litið að skrikja á okk- ur. Ég furðaði mig oft á allri breytingunni, sem orðið hafði á siðan móðir min dó. Þannig var málum komið þeg- ar Stirling og Nora komu aftur til Englands. Nora I. kafli. Ég var á leið til Englands og það var mjög gegn vilja minum. Ég hafði átt i lóngum stælum við Stirling. — Til hvers gagns er það? hélt égáfram aöspyrja.en hann herpti varirnar þrjózkulega og sagði: — Ég fer. Þetta var hinzta ósk hans. — Það gegndi öðru máli á meðan hann var á lifi, maldaði ég i móinn. — Ég var aldrei sam- þykk skoðunum hans. en þær höfðu þó sina þýðingu þá. Það var til einskis að rökræða við Stirling og að vissu leyti var ég fegin þessu þrætuefni þvi það svefn. Ætlar þu að meiða mig, Schatzie? Anderson: Ég verð fljótur. Ingrid: Já. Fljótur. í höfuðið held ég. Sjáðu... hér. Ég skal krjúpa fyrir framan þig. Hönd þin verður stöðug. Anderson: Hún veröur stööug. Þér er óhætt að treysta mér. Ingrid: Ég hef alltaf getað treyst þér. Manstu þegar við fórum i skemmtigarðinn, Duke? Anderson: Já. Ingrid: Eitt andartak, þá... eitt andartak... Anderson: Ég skil þig. Ingrid: Ég held, að ég vilji snúa mér undan. Ég var að komast að þvi, að ég er ekki eins hug- rökk, og ég hafði haldið. Ég ætla að krjúpa hérna og snúa við þér bakinu, og ég ætla að tala. Ég segi hvaðeina, sem mér kemur til hugar. Ég held áfram að tala, og þú ... Skil- urðu? Anderson: Já, ég skil. Ingrid: Hvað var að gerast, Duke? Einu sinni hélt ég að ég vissi það. NU er ég ekki eins viss. Til er ungverskt orða- tæki: „Áður en varir er skógarferðinni lokið~og ekkert tóm til að horfa i kringum sig." Mannsævin liður svo fljótt, eins og draumur. Hvers vegna virðast dagarnir rétt mjakast, en árin fljúga fram- hjá manni? Lifið hefur staðið i hálsi minum. Það gerðust atvik, eins og til dæmis sið- degis i skemmtigarðinum. En aðallega hef ég þjáðst. LjUktu þessu nU af, Duke. Duke? Duke, ég... (Fimm sekundna hlé). Ingrid: 0. Ertu farinn, Duke? Ertu loksins farinn? En ég er hér. Ég er hér. (Hlé i eina minútu og fjórtán sekUndur) (Hringt er i sima). Rödd: Lögreglan. Get ég aðstoðað yður? (94) Lik Johns ,,Duke" Andersons var flutt i likhUs lögreglu New York borgar um klukkan sjö að morgni 1. september 1968. Ing- rid Macht var sett i gæsluvarð- hald. Dyrnar að ibUð hennar voru innsiglaðar, og lögreglu- vörður settur við þær. Um klukkan 10 næsta morgun var haldinn fundur á aðallög- reglustöðinni, og sóttu hann fulltrúar frá lögreglunni, skrif- stofu héraðssaksóknara, FBI, skattstofunni, eiturlyfjaeftirliti rikisins, og öryggisnefndinni. Þeir fulltrUar, sem sóttu fundinn af hálfu lögreglunnar, komu frá 251. varðstofu, eitur- lyfjadeildinni, morðdeildinni, rannsóknarstofunní og mið- stöðinni. Einnig kom á fundinn maður frá Interpol. Höfundi þessarar frásagnar var leyft að sitja fundinn. ¦ A sömu stund var tiu manna hópur sendur til að gera leit i ibúð Ingrid Macht að Vestur 24. stræti 627, og átti sU leit að hef j- ast kl. 15 og ljUka, er allir við- staddir kæmust að samkomu- lagi um það. Höfundi var leyft að vera viðstaddur leitina, en tók ekki virkan þátt i henni. Leitin i téðri ibuð hófst um kl. 15.20, og mér er ljúft að skýra frá þvi, að gengið var rösklega og vandlega til verks, Tókst að færa sönnur á, að Ingrid Macht var viðriðin ólöglegan innflutn- ing eiturlyfja inn i landið. Þá bentu nokkrar likur til þess, þótt ekki væri unnt að sanna það, að hún hefði stundað vændi i New York. Þá þótti einnig liklegt, að Ingrid Macht hefði átt aðild að þjófnaði og sölu verðbréfa, þ.á m. hlutabréfa og rikis- skuldabréfa. Þá voru einnig taldar likur til þess, að Ingrid Macht stundaði okurlánastarfsemi, og hefði hUn lánað fé mönnum, sem hún hitti i danshöllinni, þar sem hún vann, eiturlyf jasölum og öðrum kunningjum lógreglunnar. Auk alls þessa kom sitthvað i ljós, sem benti til þess (þótt ekki væri unnt að ákæra hana), að hUn væri höruðpaurinn i hópi fólks, sem starfaði að fóstureyð- ingum og hefði bækistöðvar að litlu móteli i New Jersey. Við hina hárnókvæmu hUsleit fann rannsóknarlögreglumaður frá 251. varðstofu litla bók, sem falin var undir neðstu skUffu stórrar dragkistu i svefnher- berginu. Við fyrstu sýn virtist bókin ofurvenjuleg dagbók. Bók þessi var bundin inn i rautt gervileður (hun var áletruð: FIMM ARA DAGBÓK). Er nánar var að gáð, kom I ljós, að þetta var sjóðbók Ingrid Macht og greindi nákvæmlega frá yerðbréfabraski hennar. Það sást strax við lauslega athugun, að Ingrid Macht var gædd góðu f jármálaviti. I blaðaviðtali telur einn verjanda hennar eigur hennar ,,meira en 100.000 dala virði."' Höfundur var viðstaddur, er dagbókin fannst, og fékk hann að blaða i bókinni. Innan á aftari kápusiðu er ritað sömu hendi og á öðrum siðum bókarinnar: Glæpir segja sannleikann. Lögin hræsna. SÖGULOK Húsbyggjendur - Verktakar Kamhslál: S, 1», 12, l(i, 20, >2. og.25 m/m. Klippum og heygjura stál og járn efUr óskum viðskiptavina. Stálborgh.f. SmiðjuV'egi IS, Kópavogi. Simi 424X0, "Ul Fimmtudagur 8. febrúar 1973
Beinir tenglar