Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Lesbók Morgunblašsins

og  
S M Þ M F F L
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 . . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |

Ašalrit:

Morgunblašiš


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Lesbók Morgunblašsins

						LESBÓK
MORGUNDLAÐSINS.
Sunnudaginn 29. nóv, 1925.
EINING.
Eftir Selmu Lagerlöf.
Erlndi þetta f lutti skáldkonan Selma Lagerlöf á kirkjuþinginu mikla
f Stokkhólmi, í ágúst síðastliðnum.
Jeg œtla að leyfa mjer að segja
frá viðburði, sem gerðist hjer fyr-
ir nálægt 50 árum.
Það var þokunótt úti í Atlants-
hafi. Tvö stór skip höfðu rekist á,
og annað þeirra — stórt farþega-
skip, senl var á leiðinni frá New-
York til Le Havre — hafði orðið
lekt miðskips og sokkið. Hitt skip-
ið — mikið seglskip — hafði horf-
ið út í þokuna, án þess að gera
nokkra tilraun til þess að bjarga
farþegunum  á  póstskipinu.
Meðal skipbrotsmanna var nng
kona frá Bandaríkjunum, sem átti
heima í Chicago þegar þetta gerð-
ist, rík, fögur; gáfuð og gift góð-
um og nýtum manni, og áttu þau
4 yndislegar telpur. Hún hafði
tekist ferðina á hendur til þess
að heimsækja aldurhnigna for-
eldra sína, sem áttu heima í París,
og sýna þeim börnin sín. Þess
vegna voru allar telpurnar í för-
inni. Þegar áreksturinn varð,
komst alt í ógurlegt uppnám á
skipinu, sem var að sökkva. Að
vísu var bátum skotið út, en
hvorki hún nje nokkur af telpun-
um hennar höfðu fengið rúm þar.
pegar skipið sökk, skoluðust þær
allar í sjóinn.                               .
Fyrst dró hringiðan hana langt
niður í djúpið óendanlega, en svo
skaut henni upp. Hún var nú orð-
in viðskila við börnin sín og var
það ljóst, aC þati voru druknuð.
Sjálf kunni hún ekki að synda.
Eftir augnablik mundi hún sökk-
va niður í djúpið aftur, og svo
kæmi dauðinn.
Þá, á síðustu stundinni hugsaði
hún hvörkj um manninn sinn eða
telpurnar. Hún hugsaði aðeins um
það eitt, að lyfta huga sínum til
guðs. Rjett áður hafði Jiún sjeð
ægilega sjón. Aður en tortímingin
ólijákvæmilega skall yfir, höfðtt
skipbrotsmennirnir mist alla stjórn
á sjer. Það hafði orðið ægilegur
bardagi um skipsbátana, sem ekki
gátu rúmað alla 500 farþegana,
sem voru á skipinu. Hraustir og
sterkir menn höfðu rutt sjer braut
með sparki og stafshöggum. Veik-
bygðu fólki og sjúku var hrundið
ti! hliðar, troðið undir fótum eða
kastað út. Þessi sama geigvæn-
lega barátta fyrir lífinu hjelt enn-
þá áfram í sjónum kringum hana.
Drekkhlaðnir bátar rjeru framh.iá
lienni og í þessum bátum satit
menn, með hnífana á lofti, til þess
íið verjast fólkinu, sem var á
sundi í kring, og nálgaðist til
þess að fá að halda í borðstokk-
inn. Ogeðsleg vein og formælingar
heyrðitst úr öllnm áttum. En hún
losaði huga sinn frá öllum þess-
um áhrifum og lyfti honum til
guðs. Og sál hennar hækkaði, og
hún fann hvernig hún fagnaði
því að koma úr þungnm mann-
lífsfjötrum, hvernig hún með sig-
urfögnuði bjó sig undir að koma
í sitt rjetta heim'kynni.
—    Er það svona auðvelt að
deyja, liugsaði hún með sjálfri
sjer.
Þá heyrði hún volduga rödd,
rödd frá öðrum heimi, og svarið
fylti eyru hennar eins og þrumu-
niður:
—  Það er satt, það er auðvelt
ao deyja. Það erfiða er að lifa.
Henni fanst þetta   vera   mestu
sannindin, sem hún hefði nokk-
urn tíma heyrt, og hún tók glað-
lega undir: Já, já það ef satt, það
er erfitt að lifa.
Hún aumkaði í lnigannm þá, sem
ættu að halda áfram að lifa, en
svo datt henni í hug: Hvers
vegna þarf það að vera svof Væri
ekki hægt að koma lífinu hjer á
jörðu þannig fyrir, að það væri
jafn auðvelt að lifa, eins og það
er að deyjaf
Þá heyrði hún aftur röddina
miklu, sem svaraði henni: Það,
sem útheimtist til þess, að auð-
velt verði að lifa á jörðinni er
eining, eining,  eining.
Meðan þessi orð hljómuðu í
ejrvsa hennar var henni bjargað.
Seglskipið hafði snúið við og sett
út báta. Hcnni var lyft upp í einn
þeirra og flutt til hafnar í Ev-
rópu, ásamt 80 öðrum skipbrots-
mönnum.
Þessi atburður, þetta kall flaug
mjer í hug, þegar jeg fyrst heyrði
tíilað um kirkjufundinn. Mjer
fanst, að eftir áreksturinn mikla,
eftir hið hræðilega skipbrot, sem
kiistnin hefir orðið fyrir, mundi
margur besti maðurinn í ríki
kristninnar hafa haft það á til-
finningunni, að hann væri að sog-
aat niður í botnlaust djúp og
missa alt, sem hann átti kærast,
fá óhug á lífinu og vera boðinn
og búinn til að taka yfirvofandí
tortímingunní, eíns og lausn frá
þjáningu. En neðan úr þessu hyl-
dýpi kvíðans hefir rödd úr öðrum
heimi borist til eyrna þessum ör-
væntandi sálum. Tnni í uppnám-
inu ægilega, mitt í blóðsúthellínf-
unum, hafa þessir menn lfka
heyrt hrópið um einingu, of Jress
vegna er það, að þeir hafa safn-
ast hjer saman úr öllum álfum
heims, til þess að skapa þann
frið og þá eining, sem þjpðirtlír
hafa  þráð  um þúsundir  4ra,  og
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8